บ้านที่ไม่อยากอยู่

“เซ็นชื่อลงไป แล้วผมจะถือว่าคุณเป็นคนที่มีความรับผิดชอบพอที่จะไม่เอาชีวิตตัวเองไปทิ้งในกองขยะที่ไหนสักแห่ง” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับเสียงอ่านรายงานคดีความถูกเอ่ยออกมาโดยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รวินทร์มองดูเอกสารสัญญาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูดด้วยแววตาที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ “คุณธันวาครับ... นี่มันสัญญาย้ายเข้าเซฟเฮาส์ หรือหมายเรียกศาลกันแน่? เขียนกำกับไว้ชัดเจนขนาดนี้ว่า ‘ห้ามเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวในพื้นที่ส่วนกลาง’ นี่คุณเป็นนักสืบหรืออาจารย์ฝ่ายปกครองกันแน่ครับ?” ธันวาขยับแว่นสายตากรอบเงินช้าๆ แสงไฟในห้องทำงานสลัวทำให้ดวงตาคมกริบคู่นั้นดูเย็นเยียบและดุดันยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทางหยอกเย้าของนักเขียนหนุ่มแม้แต่น้อย “ผมไม่สนว่าคุณจะทำตัวเหลวแหลกแค่ไหนในโลกส่วนตัว แต่ถ้าคุณเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนั้น คุณคือความรับผิดชอบของผม กฎทุกข้อมีไว้เพื่อความปลอดภัย... และเพื่อความเป็นระเบียบที่คนอย่างคุณไม่เคยรู้จัก” “ระเบียบเหรอ?” รวินทร์หัวเราะหึในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับธันวาเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซิตรัสที่สะอาดสะอ้านของนักสืบหนุ่มลอยมาปะทะจมูก “ผมเป็นนักเขียนนะครับ งานของผมคือการสำรวจความไร้ระเบียบในใจมนุษย์ ถ้าชีวิตผมต้องมาถูกขีดเส้นใต้ด้วยไม้บรรทัดเหล็กของคุณ ผมว่านิยายเรื่องใหม่ของผมคงจบเห่ตั้งแต่บทแรกแน่ๆ” ธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรวินทร์อย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงของนักสืบผู้ยึดมั่นในวินัยจนรวินทร์แอบชะงักไปชั่วครู่ “นิยายของคุณจะจบอย่างไรผมไม่สน แต่ถ้าคดีที่คุณไปแอบสืบมามันลากปัญหามาถึงตัวคุณจนเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ผมนี่แหละจะเป็นคนปิดฉากทุกอย่างด้วยการยัดคุณเข้าห้องขังเสียเอง เพื่อที่คุณจะได้มีเวลาว่างไปเขียนนิยายในที่ที่ปลอดภัยที่สุด” รวินทร์แค่นยิ้ม แต่หัวใจในอกกลับเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เขาหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา จรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าที่เรียบเฉยของอีกฝ่าย “เซ็นแล้วครับ... หวังว่าเซฟเฮาส์ของคุณจะพอมีมุมให้ผมสูบบุหรี่บ้างนะ” “ในบ้านปลอดบุหรี่ครับ” ธันวาเอื้อมมือไปดึงเอกสารกลับมาด้วยความเร็วที่เหนือชั้น “และถ้าผมเห็นคุณทำตัวนอกลู่นอกทางแม้แต่นิดเดียว ผมจะยึดแล็ปท็อปของคุณไว้จนกว่าคุณจะเขียนต้นฉบับจบ” “คุณมันปีศาจชัดๆ ธันวา” “ผมคือนักสืบ” ธันวาแก้ไขคำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และคุณคือเป้าหมายที่ต้องได้รับการคุ้มครอง... ต่อให้เป้าหมายคนนี้จะดื้อรั้นจนน่าปวดหัวแค่ไหนก็ตาม” รวินทร์เก็บกระเป๋าเป้ใบเก่งขึ้นสะพายไหล่ เขาเดินอ้อมไปทางด้านหลังของธันวา ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนชวนสยิว “งั้นก็ระวังตัวไว้ให้ดีนะครับคุณนักสืบ เพราะคนที่ดูแลตัวเองไม่ได้อย่างผม... มักจะสร้างปัญหาให้คนคอยเฝ้าไม่หยุดหย่อนเลยล่ะ” ธันวานิ่งค้างไปครู่หนึ่ง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของรวินทร์ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก เขาปล่อยให้คนเจ้าเล่ห์เดินออกจากห้องไปก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาเงียบๆ มือหนาบีบสันปากกาจนขึ้นข้อขาว เขาไม่เคยรับมือกับใครที่กวนประสาทได้รุนแรงเท่ารวินทร์มาก่อน และนั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด... เขากลัวว่าวินัยเหล็กที่เขาสร้างมาตลอดชีวิตจะพังทลายลงเพราะไอ้นักเขียนปากดีคนนี้ รวินทร์เดินออกมาถึงหน้าประตูบ้านพักฉุกเฉิน บ้านไม้ทรงโมเดิร์นที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท้ายซอยดูเงียบเหงาและน่าอึดอัดจนเขาแทบไม่อยากก้าวขาเข้าไป แต่นึกถึงสถานการณ์ที่ถูกตามล่าจากกลุ่มคนเบื้องหลังคดีนิยายเรื่องล่าสุดที่เขาเขียน เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น มือเรียวแตะที่ลูกบิดประตู แต่ก่อนที่จะทันได้ผลักเข้าไป ประตูบานนั้นกลับเปิดผางออกมาเสียก่อนพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนขวางอยู่กลางโถงทางเดิน รวินทร์ชะงัก ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นผู้มาเยือนคนใหม่ที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้า “พี่รวินทร์! ตกใจหมดเลย... ทำไมมายืนนิ่งอยู่ตรงนี้ล่ะครับ ไม่รู้เหรอว่าคนในบ้านเขากำลังรอพี่อยู่?” เสียงของเด็กหนุ่มปริศนาที่ไม่ได้อยู่ในแผนการย้ายเข้าครั้งนี้ดังขึ้น พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังของรวินทร์ เพราะในวินาทีถัดมา ธันวาที่เดินตามหลังมาติดๆ ก็หยุดกึกและพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่รวินทร์ไม่เคยได้ยินมาก่อน “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง... ใครอนุญาตให้คนนอกเข้ามาในเซฟเฮาส์?” หวังว่าเนื้อหาตอนแรกจะจุดประกายความสงสัยและทำให้คุณนักอ่านทุกท่านอยากติดตามความวุ่นวายของทั้งคู่ต่อในตอนหน้าขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยัน