กาแฟขมกับปากร้ายๆ

เสียงก๊องแก๊งของช้อนสแตนเลสที่กระทบกับขอบแก้วเซรามิกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เป็นจังหวะที่น่ารำคาญโสตประสาทในยามเช้าตรู่ที่สมองยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่ ธันวายืนค้ำโต๊ะไอส์แลนด์ในครัวด้วยสองมือ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเกร็งตึงจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของอีกฝ่ายที่กำลังฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ ทั้งที่สถานการณ์รอบตัวเราในตอนนี้กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตาย "คุณช่วยหยุดทำเสียงน่ารำคาญนั่นสักทีจะได้ไหมครับ คุณรวินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างชัดเจนเอ่ยขึ้น ธันวาพ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความเหนื่อยหน่าย เขากวาดสายตามองแก้วกาแฟสีดำสนิทไร้ฟองนมหรือน้ำตาลในมือ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมองหน้าคนกวนประสาทที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว รวินทร์วางช้อนลง ช้อนตาขึ้นมองนักสืบหนุ่มผู้เคร่งขรึมด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายเห็นแล้วคันมืออยากจะซัดสักหมัดสองหมัด ร่างบางยักไหล่เบาๆ ยกแก้วกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะทำหน้ายู่ลงเล็กน้อยราวกับชิมยาขมหม้อใหญ่ "กาแฟนี่มันขมปี๋... เหมือนหน้าคนชงไม่มีผิดเลยนะครับสารวัตร" รวินทร์ลากเสียงกวนประสาท "ไร้ซึ่งความนุ่มนวล ไร้ซึ่งความใส่ใจ มีแต่ความแข็งกระด้างและกฎระเบียบงี่เง่าเต็มไปหมด คุณใช้ชีวิตอยู่กับรสชาติแบบนี้ทุกวัน สมองส่วนที่ผลิตความสุขไม่ฝ่อไปหมดแล้วหรือครับ" "ถ้ามันขมจนกลืนไม่ลงนัก ก็เชิญเททิ้งถังขยะไปซะครับ เพราะสิ่งที่คุณควรจะสนใจในตอนนี้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่รสชาติกาแฟ แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนสีแดงในหน้าจอคอมพิวเตอร์นั่นต่างหาก" ธันวาปัดหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสไลด์ตรงมา10 เซนติเมตร หน้าจอแสดงผลข้อความเข้ารหัสจากกองบัญชาการตำรวจนครบาล บ่งบอกสถานะสีแดงฉาน—*ยกเลิกเซฟเฮาส์ มีการรั่วไหลของข้อมูลภายใน* รวินทร์เหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียวด้วยหางตา ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ เขาวางแก้วกาแฟลงกระทบโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' จนของเหลวสีดำกระฉอกเล็กน้อย "ผมเป็นแค่นักเขียนนิยายแนวฆาตกรรมนะครับสารวัตร ไม่ใช่สายลับรหัส 007 ที่จะมานั่งตื่นตูมกับคำขู่ขวัญผะอืดผะอมแบบนี้ โลกความจริงของคุณมันอาจจะเต็มไปด้วยคนทรยศหักหลัง แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาทำเสียงดังใส่ผมตั้งแต่เช้าแบบนี้จริงไหมครับ?" นักเขียนหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวนักสืบหนุ่มเจ้าระเบียบอย่างท้าทาย กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกาแฟคั่วบดลอยแตะจมูกธันวาจนสติที่พยายามควบคุมไว้เริ่มสั่นคลอน รวินทร์สูงน้อยกว่าเขาเกือบครึ่งช่วงหัวไหล่ แต่แววตาคู่คมที่ทอดมองขึ้นมากลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเปลวแดด "ถอยออกไปครับ คุณกำลังละเมิดระยะห่าง" ธันวาเตือนเสียงเข้ม ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อแผงอกของอีกฝ่ายแทบจะแนบชิดกับกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา "ทำไมล่ะครับ? กลัวผม หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่?" รวินทร์เหยียดยิ้มร้ายกาจ ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนธันวาต้องใช้มือยันเคาน์เตอร์ครัวไว้เป็นหลัก "เมื่อคืนคุณก็เพิ่งพูดเองไม่ใช่เหรอว่า... 'ผมจะปกป้องคุณด้วยชีวิต' โห... ประโยคโคตรพระเอกนิยายเกรดบีเลยนะสารวัตร แต่ท่าทางจริงจังของคุณเมื่อคืน มันดันทำผมนอนไม่หลับนี่สิครับ รับผิดชอบยังไงดีล่ะ?" หัวใจของธันวากระตุกวูบอย่างแรง เขาจ้องมองนัยน์ตาพราวระยับที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้เบื้องหลัง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายกว่ากระสุนปืนของมือสังหารที่กำลังตามล่าตัวพวกเขาเสียอีก ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ พยายามงัดเอาความเยือกเย็นทั้งหมดในฐานะเจ้าหน้าที่มืออาชีพกลับมาใช้ "ผมทำหน้าที่ตามอุดมการณ์และความถูกต้อง ไม่ได้ทำเพราะความรู้สึกส่วนตัว กรุณาแยกแยะด้วยครับ คุณรวินทร์" ธันวาตอบเสียงลอดไรฟัน พยายามกดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก "อุดมการณ์เหรอครับ?" รวินทร์ทวนคำ เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับขนนกปัดผ่านผิวแก้ว "แต่ผมว่า... แววตาของคุณตอนนี้ มันไม่ได้กำลังคิดเรื่องอุดมการณ์อยู่เลยนะสารวัตรธันวา" นิ้วเรียวยาวของนักเขียนหนุ่มยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตด้านบนของธันวา ลากผ่านกระดุมเม็ดบนที่ปลดออกอย่างลวกๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ธันวารู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง มือหนาคว้าข้อมือเรียวของอีกฝ่ายไว้ทันท่วงที บีบกระชับพอดีมือเพื่อหยุดการกระทำที่จงใจยั่วยวนนั้น "หยุดเล่นเกมบ้าๆ นี่ได้แล้วครับคุณรวินทร์ สถานการณ์ข้างนอกนั่นมันอันตรายถึงชีวิต มือปืนของมันอาจจะกำลังซุ่มมองเราอยู่ผ่านรูกระสุนตรงหน้าต่างนี่ก็ได้" ธันวาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขบกรามแน่นเมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายยังคงเขี่ยวนอยู่บนข้อมือเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้ามันจะยิงผมจริง ๆ ล่ะก็..." รวินทร์โน้มใบเข้าไปกระซิบชิดริมหูของนักสืบหนุ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนธันวาขนลุกชัน "ผมขอตายคาอกคนที่ปากแข็งที่สุดในสามโลกอย่างคุณ... ก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะครับ" คำพูดนั้นทำให้ธันวาถึงกับนิ่งค้าง สมองตื้อตันไปชั่วขณะ เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างพวกเขามันรุนแรงเกินกว่าจะควบคุมให้อยู่ในขอบ2 เขตของ "ผู้คุ้มกัน" และ "พยาน" ได้อีกต่อไป นัยน์ตาสสีเข้มของธันวาฉายประกายบางอย่างที่ดุดันและร้อนแรงขึ้นมาวบหนึ่ง มือที่บีบข้อมือเปลี่ยนเป็นฝ่ายดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างลืมตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ธันวาเงื้อมือขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากตักเตือนให้สติด้วยถ้อยคำเฉียบคม ทว่า— *เพล้ง!* เสียงกระจกหน้าต่างห้องรับแขกด้านหน้าแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วคมกริบคละคลุ้งไปกับอากาศ พร้อมๆ กับรูกลมสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนผนังปูนหลังตู้เย็นเหนือหัวพวกเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร! "หมอบลง!" ธันวาไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าชาร์จร่างของรวินทร์ทันที แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกระแทกพื้นห้องครัว เสียงกระสุนนัดที่สองเจาะทะลุกรอบหน้าต่างตามติดมาติดๆ พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยรอบเซฟเฮาส์ที่ดังลั่นสนั่นตึก ร่างสูงของนักสืบหนุ่มทาบทับอยู่บนตัวของรวินทร์เพื่อใช้ร่างกายตนเองเป็นเกราะกำบังกระสุน ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิดจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ รวินทร์เบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจเป็นครั้งแรก ก่อนที่ริมฝีปากบางจะยกยิ้มขึ้นท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสนั่นมาจากด้านนอก "เห็นไหมล่ะครับสารวัตร..." รวินทร์กระซิบเสียงพร่าเบา ใกล้ชิดกันจนปลายจมูกชนกันในวินาทีแห่งความเป็นความตาย "ผมบอกแล้ว... ว่ากาแฟขมๆ เมื่อเช้า มันเป็นลางบอกเหตุของความฉิบหายชัดๆ" ธันวากัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าของคนที่อยู่ใต้ร่างซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ครับคุณรวินทร์..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเครียดจัด "เพราะต่อจากนี้... เกมเอาชีวิตจริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ!" --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความระทึกขวัญและเคมีที่ร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ — ปราณธาตุเก้าสุริยัน*