รวินทร์กับปมครอบครัว

เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก พร้อมกับเสียงตะโกนเหี้ยมเกรียมจากด้านนอกที่ทำให้บรรยากาศในเซฟเฮาส์อันเงียบสงบพลิกคว่ำเป็นคนละโลก "เปิดประตู! ตำรวจตรวจค้น!" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักสืบสายเนี้ยบทำงานทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ร่างโปร่งของรวินทร์ซึ่งยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเสียงตะโกนเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน "นั่งนิ่ง ๆ อยู่ตรงนี้" ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ สั่งการด้วยน้ำหนักเสียงที่เด็ดขาดและจริงจัง เขารีบก้าวเท้าฉับ ๆ ไปที่ประตูก่อนจะชะงักมือที่กำลังจะบิดลูกบิด เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงแววเย้ยหยันจากนักเขียนตัวแสบ "คุณตำรวจครับ ใจเย็น ๆ ก่อนสิครับ นั่นไม่ใช่เสียงตำรวจจริง ๆ หรอกนะ" รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบเกินเหตุ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวธันวา กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูกนักสืบหนุ่มจนเผลอชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ "คุณหมายความว่ายังไง" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น หันมาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ "หมายความตามที่พูดนั่นแหละครับ คนที่ยืนอยู่หลังประตูนั้น... คือคนที่คุณไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในสามโลก และเป็นต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้ผมต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาอยู่กับคุณไงล่ะครับ" ปัง! เสียงถีบประตูครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับบานไม้ที่หลุดออกจากวงกบ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าคมคายที่ถอดแบบมาจากรวินทร์ราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตานั้นกลับเยียบเย็นและเต็มไปด้วยอำนาจกดดันจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก "รวินทร์! เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้สาระแล้วกลับบ้านกับพ่อเดี๋ยวนี้!" เสียงทุบทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นก้องห้องนั่งเล่น ธันวาก้าวเข้ามาขวางหน้าตรฐานของรวินทร์โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล มือหนาแตะลงที่ด้ามปืนพกข้างเอวตามระเบียบปฏิบัติ "ขอโทษนะครับที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล และคุณไม่มีสิทธิ์พังประตูเข้ามาแบบนี้" ผู้เป็นพ่อของรวินทร์ปรายตามองธันวาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "หึ... ตำรวจชั้นผู้น้อยสินะ ถึงว่าล่ะ... ลูกชายตัวดีของผมถึงได้กล้ากระด้างกระเดื่องหนีออกจากบ้านมาซุกหัวนอนอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้" "พ่อครับ!" รวินทร์ตวาดลั่น ดวงตากลมโตที่เคยพราวระยับด้วยความกวนประสาทบัดนี้แดงก่ำ อารมณ์ดิบเถื่อนและความโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำเข้าหากันแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด "เรื่องระหว่างผมกับพ่อมันจบลงตั้งแต่สิบปีที่แล้ว! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม และไม่มีสิทธิ์มาดูถูกใครหน้าไหนทั้งนั้น!" ธันวาเหลือบมองเสี้ยวหน้าของรวินทร์ที่กำลังสั่นไหวด้วยความเคียดแค้นผสมความเจ็บปวด ความกวนประสาทและท่าทางท้าทายโลกใบนี้ที่รวินทร์แสดงออกสม่ำเสมอบัดนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเด็กหนุ่มผู้เปราะบางที่แบกรับแผลเหวอะหวะไว้ในใจเพียงลำพัง บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของรวินทร์ที่สะท้อนความอัดอั้นตันใจตลอดทศวรรษ พ่อของรวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดที่เอกสารคดีบนโต๊ะทำงาน "คิดว่าหนีมาเขียนนิยายน้ำเน่าแล้วจะตัดขาดจากตระกูลเราได้งั้นรึ? แกก็เป็นแค่ไอ้ลูกอกตัญญูที่ทำลายชื่อเสียงของครอบครัวจนย่อยยับ... เหมือนกับแม่ของแกไม่มีผิด!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้วตาดังสนั่นก้องห้อง ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รวินทร์หอบหายใจหนักหน่วง ฝ่ามือข้างที่เพิ่งตบผู้เป็นพ่อสั่นระริก หยดน้ำใส ๆ ไหลเอ่อ1ดวงตากลมโตก่อนจะร่วงเผาะลงบนพื้นพรม แต่ไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่แอะเดียว มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและเดเด็ดเดี่ยว "อย่าเอาแม่มาพูดถึงในปากสกปรกของคุณอีก!" รวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟันทีละคำ "ออกไปจากที่นี่ซะ! ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าคุณคือพ่อ!" ผู้เป็นพ่อลูบแก้มข้างที่โดนตบช้า ๆ แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น "ดี... เก่งมากรวินทร์ อยากใช้ชีวิตเน่าFหนอนอยู่กับไอ้ตำรวจนี่นักใช่ไหม งั้นก็จำเอาไว้... แกจะไม่ได้สมบัติสักแดงเดียว และเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมานบริษัทของฉันได้เลย!" พูดจบท่านก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องอย่างไม่ใยดี ทิ้งร่องรอยความพินาศและความเงียบงันอันน่าอึดอัดไว้เบื้องหลัง ธันวายืนมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของรวินทร์อย่างเงียบงัน เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของนักเขียนหนุ่ม ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ศีรษะก้มต่ำจนเส้นผมปรกบังใบหน้า ไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีคำพูดสวยหรูใด ๆ จากปากของนักสืบสายเนี้ยบ ธันวาเพียงแค่ก้าวเข้าไปคุกเข่าลงข้างกาย สอดแขนแข็งแรงโอบกอดร่างที่กำลังสั่นเทานั้นเข้าหาตัวอย่างนุ่มนวลและมั่นคง รวินทร์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของธันวา ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นมานานไหลซึมลงบนเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายอย่างไร้การควบคุม เสียงสะอื้นฮักเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ตอนนี้... คุณเข้าใจหรือยังครับธันวา..." เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วเบาข้างหูของนักสืบหนุ่ม "ทำไมผมถึงเกลียดคำว่าครอบครัว... ทำไมผมถึงไม่เคยคิดจะผูกพันกับใคร... เพราะสุดท้ายแล้ว... ความรักในครอบครัวมันก็เป็นแค่กรงขังที่รอวันทำลายเราให้แหลکสลาย" ธันวากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบาเป็นเชิงปลอบโยน ความรู้สึกหน่วงในอกทำให้เขาพูดไม่ออก เขาเพิ่งตระหนักได้ว่ารอยยิ้มกวนประสาทและท่าทีระnระรื่นที่รวินทร์ใช้กลบเกลื่อนมาตลอด แท้จริงแล้วเป็นเกราะกำบังอันเปราะบางที่ซ่อนเร้นรอยแผลเหวอะหวะเอาไว้ นักสืบหนุ่มก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มนุ่มเต็มไปด้วยความหนักแน่นที่รวินทร์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "คุณไม่ต้องกลัวว่ากรงขังนั้นจะผูกมัดคุณอีกต่อไปหรอกนะรวินทร์..." ธันวาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดซึมซับเข้าไปในหัวใจที่หนาวเหน็บ "เพราะต่อจากนี้... ถ้าคุณอยากจะวิ่งหนี ผมจะเป็นคนวิ่งเคียงข้างคุณเอง" รวินทร์เงยหน้าขึ้นจากลาดไหล่ ดวงตากลมโตแดงก่ำมองสบเข้ากับดวงตาคมกริบของธันวาในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่บีบคั้นอารมณ์ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อลบ0ล้างความเจ็บปวดทั้งหมด เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดบรรยากาศอันน่าหลงใหล ธันวาผละสายตาออกเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นข้อความล่าสุดจากสารวัตรผู้บังคับบัญชา [ด่วนที่สุด! คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่คุณกำลังตามหา... พบศพเหยื่อรายใหม่แล้ว และเบาะแสทั้งหมดชี้ตรงมาที่เซฟเฮาส์ของคุณ!] ธันวาหน้าถอดสี รีบหันขวับกลับมามองรวินทร์ที่กำลังมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน... --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ* — **ปราณธาตุเก้าสุริยัน**