บททดสอบความอดทน

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นผสมกับควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกันแสงสีทึบ แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกสะท้อนผ่านกระจกเงาบานใหญ่ ทอดเงาทาบทับลงบนร่างของ ดร.รินรดา ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ตรงข้ามกับเธอคือ "พงษ์พัฒน์" ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์สีเทา ดวงตาของเขาเล็กเรียวราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงขัง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความอัธยาศัยไมตรี หากแต่เต็มไปด้วยการคุกคามทางจิตวิทยาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน "คุณรินรดา... นักจิตวิทยาผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมอาชญากร ประวัติของคุณไร้ที่ติ เอกสารการประเมินความเสี่ยงองค์กรที่คุณทำให้บริษัทในเครือของเราเมื่อเดือนก่อน ทำงานได้อย่างแนบเนียนจนน่าทึ่ง" พงษ์พัฒน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันในที นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้สักเป็นจังหวะเนิบนาบ "แต่คุณก็รู้ใช่ไหมครับว่า คนที่ฉลาดมากๆ มักจะทำพลาดในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เสมอ" รินรดานิ่งเงียบ หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยจังหวะที่ถูกควบคุมไว้อย่างดีเยี่ยมภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอประสานมือไว้บนตัก ปลายนิ้วเย็นเฉียบแต่บังคับไม่ให้สั่นไหวได้ "ดิฉันไม่เข้าใจว่าท่านประธานกำลังหมายถึงอะไรค่ะ... เอ่อ หมายถึงอะไรครับ" รินรดาเผลอหลุดคำสามัญสำนัญเดิมออกไปนิดหน่อย แต่รีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการและราบเรียบตามสไตล์นักวิชาการ "หากรายงานการประเมินมีข้อบกพร่องตรงไหน ดิฉันยินดีทบทวนให้ใหม่ได้ตลอดเวลา" "ความบกพร่องเหรอครับ? เปล่าเลย..." พงษ์พัฒน์ลุกขึ้นยืน ช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ใกล้เก้าอี้ของเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นซิการ์ลอยเข้าจมูก "แต่ผมสงสัยว่า... ทำไม ด็อกเตอร์ผู้ทรงเกียรติถึงได้บังเอิญเข้าไปพัวพันกับคดีฆาตกรรมของรองอธิบดีกรมโยธาฯ เมื่อสามวันก่อนบ่อยเสียเหลือเกิน หรือว่างานที่ปรึกษาจิตวิทยา จะแถมบริการสืบสวนใต้ดินมาด้วย?" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มีอิทธิพลโดยไม่หลบเลี่ยง เธอดึงเอาทักษะวิชาชีพมาใช้เป็นเกราะกำบังทางจิตวิทยา สายตาของเธอว่างเปล่าแต่เฉียบคม "ในฐานะนักจิตวิทยา ดิฉันสนใจเรื่องแรงจูงใจของมนุษย์ครับ การตายของรองอธิบดีท่านนั้นสร้างแรงกระเพื่อมในตลาดหุ้นและจิตวิทยาหมู่ของนักลงทุน ดิฉันแค่ศึกษาพฤติกรรมตามหน้าที่ ไม่คิดว่ามันจะไปขัดหูขัดตาใครเข้า" พงษ์พัฒน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ "ระวังตัวหน่อยนะครับ ด็อกเตอร์... กรุงเทพฯ ตอนกลางคืนมันมืด และอุบัติเหตุก็เกิดขึ้นได้เสมอกับคนขี้สงสัย" *** อีกด้านหนึ่ง ภายในรถกระบะเก่าๆ ที่จอดลับตาคนห่างจากตึกเป้าหมายสามร้อยเมตร คีย์ ธันวา กำลังจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพวงจรปิดเจาะระบบภายในห้องทำงานของพงษ์พัฒน์ ใบหน้าคร้านแดดของเขาขมวดมุ่น คิ้วเข้มขมเข้าหากันเมื่อเห็นท่าทีคุกคามผ่านกล้องไร้สายที่เขาแอบติดตั้งไว้ "เวรเอ๊ย..." คีย์สบถเบาๆ มือหยาบกร้านหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเพื่อระบายความหงุดหงิด เขารู้ดีว่ารินรดากำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ และเขาก็เป็นคนส่งเธอเข้าไปในกองไฟนั้นเอง เสียงวิทยุสื่อสารขนาดเล็กในรถดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มต่ำของคีย์ที่พึมพำกับตัวเอง "เธอฉลาดเกินกว่าจะตายง่ายๆ ริน... แต่อย่าประมาทหมาป่าแก่ๆ อย่างมันเชียว" ตัดกลับมาที่ห้องทำงาน พงษ์พัฒน์ผละตัวออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขายื่นเอกสารซองสีน้ำตาลวางไว้บนโต๊ะ "ผมมีงานชิ้นใหม่ให้คุณพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ... ไปประเมินสภาพจิตใจของ 'พยานปากเอก' คนหนึ่งให้ผมหน่อย เธอถูกขังอยู่ที่เซฟเฮาส์ลับทางเหนือของเมือง ถ้าคุณทำสำเร็จ ความสงสัยทั้งหมดจะหายไปทันที" รินรดามองซองเอกสารนั้น รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความลับอันตรายเอาไว้ "ด้วยความยินดีครับ... ดิฉันชอบความท้าทายอยู่แล้ว" เธอลุกขึ้นหยิบซองเอกสารนั้นมาถือไว้ สัมผัสแรกบอกให้รู้ว่าข้างในไม่ใช่แค่รายงานประวัติธรรมดา แต่เป็นพิกัดและข้อมูลที่จะนำเธอไปสู่ความจริงที่ถูกฝังกลบ ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันหลังก้าวเดินออกจากห้องนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอก็สั่นขึ้นเบาๆ หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากหมายเลขแปลกปลอมที่ไม่มีในรายชื่อ แต่รหัสลับที่ปรากฏอยู่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก *[พยานคนนั้นตายแล้ว... รีบออกมาจากตึกนั้น เดี๋ยวนี้!]* รินรดายืนนิ่งค้าง มือที่ถือซองเอกสารเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อเสียงล็อกประตูดัง *'คลิก'* จากด้านนอก พร้อมกับไฟในห้องที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาและเกมเชือดเฉือนนี้ไปกับเรานะครับ