จุดเปลี่ยนที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

กลิ่นอับของแฟ้มเอกสารเก่าและคราบสนิมเหล็กในห้องใต้ดินของสำนักข่าวอิสระแห่งนี้ ไม่เคยเป็นมิตรกับปอดของใครเลย... โดยเฉพาะในยามที่เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานของคีย์ ธันวา กระพริบเตือนเวลาตีสองสี่สิบหนาวเหน็บ คีย์ไม่ได้ขยับตัวมาสิบนาทีแล้ว ปลายนิ้วหยาบกร้านที่ผ่านการจับปืนและคีย์บอร์ดมาอย่างโชกโชนกำลังหมุนไฟแช็กโลหะในมือไปมา เสียง *คลิก... แกร็ก...* ดังซ้ำๆ ราวกับเครื่องจับจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นผิดปรกติ ดวงตาคมกริบภายใต้เงาหมวกแก๊ปสีเข้มจดจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพารุ่นเก่า ซึ่งกำลังแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานของ ดร.รินรดา บนหน้าจอ... ร่างโปร่งบางในเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนของนักจิตวิทยาอาชญากรสาวกำลังยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด รินรดากำลังใช้ปากกาเคมีสีดำขีดโยงเส้นสายความสัมพันธ์ระหว่างตัวการใหญ่ในกระทรวงยุติธรรมกับกลุ่มทุนสีเทา ท่าทางของเธอดูเยือกเย็นและมั่นคงดังเช่นทุกครั้ง แต่คีย์ที่เฝ้ามองผ่านเลนส์ซูมระยะไกลมานับปีรู้ดีว่า... นั่นคือเกราะกำบังที่เปราะบางที่สุด “ดื้อรั้นเป็นบ้า... หมอ” คีย์พึมพำกับความว่างเปล่า เสียงทุ้มต่ำเจือความแห้งผาก รินรดากำลังทำในสิ่งที่อันตรายเกินไป เธอเพิ่งส่งอีเมลเข้าระบบคลาวด์สำรองของกรมสอบสวนคดีพิเศษเมื่อสิบห้านาทีที่แล้ว เอกสารชิ้นนั้นไม่ใช่แค่หลักฐานทางพฤติกรรมศาสตร์ แต่เป็น ‘รายชื่อเชือด’ ที่ระบุชื่อพ면พ้องของนักการเมืองระดับประเทศ ซึ่งพัวพันกับการตายของครอบครัวเธอเมื่อสิบปีก่อน และนั่นหมายถึง... ทีมเก็บกวาดของฝ่ายตรงข้ามกำลังเคลื่อนไหวแล้ว เสียงกริ่งเตือนภัยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเบาหวิวที่หน้าประตูห้องใต้ดินดังขึ้น คีย์ชะงัก นิ้วที่หมุนไฟแช็กหยุดนิ่งทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณดิบเถื่อนของอดีตสายลับทำงานเร็วกว่าความคิด มือขวาเอื้อมลงไปใต้ลิ้นชัก ควักปกระบอกสีดำด้านน้ำหนักมือดีออกมาปลดเซฟอย่างไร้เสียง *กริ๊ก* แอด... เสียงบานพับประตูเหล็กถูกดันเปิดออกอย่างเชื่องช้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เจือมากับกลิ่นฝนยามค่ำคืนลอยมาแตะจมูก ก่อนที่เงาร่างของชายสวมสูทสั่งตัดเข้ารูปจะก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใต้แสงไฟนีออนสลัว “นายยังสูบบุหรี่จัดเหมือนเดิมนะ, คีย์” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พลางถอดถุงมือหนังสีดำออกทีละข้างอย่างใจเย็น คีย์ไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิงหนังขาดวิ่น ปลายกระบอกปืนในมือซ่อนอยู่ใต้ขอบโต๊ะ แต่มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มเยาะอย่างไร้ความเกรงกลัว “ฉันนึกว่าหมาล่าเนื้อของเสี่ยกิตติจะฉลาดกว่านี้เสียอีก... ส่งแกมาคนเดียวแบบนี้ คิดว่าฉันตายด้านเรื่องการรีดข้อมูลแล้วหรือไง, ผู้กองวิกรม” วิกรม หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษนอกเครื่องแบบ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกสองก้าว เขามองหน้าอดีตเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความเสียดายและความรังเกียจเจือปนอยู่ในแววตานั้น “นายเลือกข้างผิดฝั่ง, คีย์ ผู้หญิงคนนั้น... ดร.รินรดา เธอกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่เกินกว่าจะดับได้ด้วยน้ำลายของนักจิตวิทยา และนาย... กำลังเอาชีวิตทิ้งไปกับความแค้นที่ไม่มีวันชนะ” “ความแค้นเหรอ?” คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและน่ากลัว “แกเข้าใจผิดแล้ว, วิกรม... ฉันไม่ได้ทำเพราะความแค้น แต่ฉันทำเพราะฉันไม่อยากเห็นใครต้องตายเหมือนคนรักเก่าของฉัน... ที่ถูกพวกแกสั่งเก็บเพราะรู้มากเกินไปแบบนี้ไง!” สิ้นเสียงคำรามต่ำ คีย์ก็ดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งกระโจนข้ามโต๊ะทำงานเข้าประชิดตัววิกรมในพริบตา ปลายกระบอกปืนจ่อเข้าที่ใต้คางของนายตำรวจนอกแถวทันที ขณะที่วิกรมเองก็ไม่น้อยหน้า ชักอาวุธปืนพกสั้นขึ้นมาจ่อตรงเข้าที่กลางหน้าอกของคีย์เช่นกัน ความเงียบงันแผ่ซ่าน บรรยากาศในห้องใต้ดินกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งคู่ต่างยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความตายอยู่ห่างแค่ปลายนิ้วเหนี่ยวไก “ถ้านายยิงฉันตอนนี้...” วิกรมกระซิบเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ทีมเก็บกวาดอีกชุดที่ฉันส่งไปที่คอนโดมิเนียมของ ดร.รินรดา คงจะกำลังก้าวเข้าไปถึงห้องนอนของเธอพอดี... ป่านนี้ ปลายกระบอกปืนคงจ่ออยู่ที่ขมับสวยๆ ของเธอล่ะมั้ง” หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ภาพใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเปี่ยมด้วยความเจ็บปวดของรินรดาผุดขึ้นมาในหัว สมองส่วนลึกส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน ความลังเลก่อตัวขึ้นเพียงเสี้ยววินาที แต่สำหรับมืออาชีพ เสี้ยววินาทีนั้นยาวนานพอที่จะเปลี่ยนผลลัพธ์ของเกม คีย์ตัดสินใจทำสิ่งที่อันตรายที่สุดในชีวิต เขากดปลายกระบอกปืนของตัวเองให้แนบแน่นยิ่งขึ้นกับคางของวิกรม ขณะเดียวกันก็เบี่ยงตัวหลบแนววิถีกระสุนของอีกฝ่ายอย่างฉิวเฉียด ปล่อยให้อาวุธของวิกรมเฉียดผ่านหัวไหล่ซ้ายจนเนื้อผ้าขาดวิ่นและมีรอยเลือดซึมออกมา “แกมันบ้า!” วิกรมคำรามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าคีย์ยอมแลกบาดแผลเพื่อพุ่งเป้าไปที่บางสิ่ง “ใช่... ฉันมันบ้า” คีย์คำรามตอบด้วยนัยน์ตาสيเทาที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งความคลุ้มคลั่ง “และคนบ้าอย่างฉัน... ไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด!” พริบตานั้นเอง คีย์ไม่ได้เหนี่ยวไกใส่ศัตรูตรงหน้า แต่เขากลับใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่แผงควบคุมระบบไฟฟ้าหลักของห้องใต้ดินอย่างแรง *เปรี๊ยะ!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมฉับพลัน พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตัดขาดการเชื่อมต่อ ในความมืดสนิท มีเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่วิ่งสวนทางกันออกไปทางประตูหนีไฟ คีย์พุ่งทะยานออกไปอย่างไร้ความลังเล เป้าหมายเดียวในหัวใจตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียว... เขาต้องไปให้ถึงตัวรินรดาก่อนที่กระสุนนัดสุดท้ายของค่ำคืนนี้จะลั่นไก รถยนต์ซีดานสีดำสนิทพุ่งทะยานฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาบนถนนย่านใจกลางเมือง คีย์เหยียบคันเร่งมิดไมล์ เข็มไมล์ตีขึ้นสูงจนน่ากลัว โทรศัพท์มือถือบนคอนโซลรถสั่นรัวด้วยสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอม—หมายเลขที่ไม่ควรมีใครรู้ นอกจากคนของวิกรม มือหนากดรับสายด้วยความเร็ว พร้อมกับหักพวงมาลัยเลี้ยวโค้งกะทันหันจนยางรถส่งเสียงกรีดร้องไปกับพื้นถนนเปียกชื้น *(เสียงปลายสายหัวרויเยาะเยินดังแทรกเสียงฝน)* “นายมาไม่ทันแล้วล่ะ, คีย์... ดูเหมือนว่าดอกเตอร์คนสวยของนาย จะต้อนรับแขกคนสำคัญเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ” คีย์กัดฟันกรวดจนกรามขึ้นสันนูน เสียงหัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก “แกพูดเรื่องอะไรวะ!” *(ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ)* “ลองเปิดกระจกมองขึ้นไปที่ตึกฝั่งตรงข้ามคอนโดเธอดูสิ... แล้วนายจะรู้ว่า สิ่งที่นายคิดว่าปกป้องอยู่น่ะ มันสายเกินไปเสียแล้ว” คีย์เหยียบเบรกจนรถสะบัดหมุนตัวกลางถนน เขาผลักประตูรถเปิดออกแล้วก้าวเท้าลงสู่สายฝนที่กระหน่ำซัดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองขึ้นไปยังตึกสูงระฟ้าฝั่งตรงข้ามเป้าหมาย... ที่ริมระเบียงกระจกใสบนชั้นยี่สิบห้าของคอนโดมิเนียมรินรดา... แสงไฟสลัวเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดเดิมกำลังยืนนิ่งสนิท หันหลังให้กับหน้าต่าง แต่วินาทีต่อมา—เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำอีกคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งยึดไหล่เธอไว้แน่น และอีกข้างหนึ่ง... กำลังจ่อปลายกระบอกปืนสั้นเข้าที่ศีรษะของเธอโดยตรง ท่ามกลางสายตาของคีย์ที่ยืนมองอยู่เบื้องล่างด้วยความตื่นตะลึง! ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์สีเทาไปกับเรานะครับ