ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

ควันสีเทาจางจากมวนบุหรี่ราคาถูกลอยวนอยู่เหนือแก้ววิสกี้ที่ละลายน้ำแข็งจนเกือบหมด แก้วแล้วแก้วเล่าที่ถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ไม้สักเก่าคร่ำครึ กลิ่นอับชื้นของแอลกอฮอล์และกลิ่นฝนจางๆ จากด้านนอกผสมผสานกันจนกลายเป็นบรรยากาศที่ชวนอึดอัด คีย์ ธันวา ไม่ได้ใส่ใจรสชาติของเหล้าในแก้วนัก สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า—เงาของผู้หญิงในชุดสูทสีเข้มที่เดินเข้ามาในมุมอับที่สุดของบาร์ลับแห่งนี้ โดยปราศจากความหวาดระแวงต่อความมืดรอบกาย "คุณสั่งเบอร์боนมาสามแก้วในเวลาไม่ถึงชั่วโมง... สำหรับอดีตสายลับที่ต้องซ่อนตัวจากเรดาร์ของพวกมัน การทำตัวโดดเด่นในสถานที่อโคจรแบบนี้ ดูจะไม่ใช่การเอาตัวรอดที่ฉลาดนักนะครับ" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบขึ้น เสียงนั้นเรียบสนายนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่ารอบตัวพวกเขาจะมีเพียงสายตาของแขกขาจรปลายแถวคอยชำเลืองมอง คีย์หันขวับ ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้มาเยือนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากขยับยิ้มเยาะเล็กน้อยเมื่อเขาจำกลิ่นน้ำหอมและท่าทีเยือกเย็นนั้นได้ "ดร. รินรดา... นักจิตวิทยาผู้ผดุงความยุติธรรมในห้องพิจารณาคดี ทำไมถึงกล้าเดินเข้ามาในรังโจรยามวิกาลแบบนี้ล่ะครับ หรือว่าหนังสือทฤษฎีจิตวิทยาสุดหรูของคุณมันใช้กล่อมพวกฆาตกรไม่ได้ผล จนต้องมาหาคำตอบจากคนเถื่อนข้างถนนอย่างผม" คีย์ย้อนถาม น้ำเสียงแหบพร่าเจือความเย้ยหยัน แต่แววตาทอประกายความระแวงระวังอย่างมืออาชีพ รินรดานั่งลงบนเก้าอี้สตูลฝั่งตรงข้าม ร่างกายของเธอยังคงตั้งตรงสง่างาม แตกต่างจากบรรยากาศซอมซ่อของร้าน เธอดึงแฟ้มเอกสารหนังสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าถือ วางมันลงบนเคาน์เตอร์ไม้ด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอจะเรียกความสนใจ "ทฤษฎีใช้ได้ผลเสมอครับ... กับมนุษย์ที่มีจิตสำนึก" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกลงไปในดวงตาของเขา "แต่กับ 'มัน' คนที่เราต่างก็รู้ว่าใคร... จิตวิทยาเป็นเรื่องเสียเวลา กฎหมายเป็นเพียงเครื่องมือของคนมีอำนาจ และทางเดียวที่จะจัดการกับหมาบ้า คือการใช้ลูกปืนฝังหัว ไม่ใช่การนั่งฟังมันเห่าในศาล" คำพูดนั้นทำให้คีย์ชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความเงียบงันที่กดดัน บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้สูญเสียสามีและลูกสาวไปในอุบัติเหตุที่ถูกจัดฉากโดย 'กลุ่มอุตสาหกรรมบีทีเอ' อาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านที่คุมกฎหมายทั้งประเทศไว้ใต้ฝ่ามือ และคีย์เอง... ก็สูญเสียคนรักไปเพราะการหักหลังขององค์กรเดียวกัน "คุณกำลังเล่นกับไฟ ดร.รินรดา" คีย์โน้มตัวเข้าไปใกล้ กลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ปะทะเข้ากับความเย็นชาของเธอ "บีทีเอไม่ใช่บริษัทจำกัดธรรมดา พวกมันคือรัฐซ้อนรัฐ อัยการ ผู้พิพากษา หรือแม้แต่ตำรวจระดับสูงก็เป็นแค่เบี้ยในมือพวกเขา การที่คุณเดินมาหาผม... หมายความว่าคุณหมดหนทางแล้วจริงๆสินะครับ" "ฉันไม่ได้หมดหนทาง... ฉันแค่ฉลาดพอที่จะไม่สู้คนเดียว" รินรดาเปิดแฟ้มเอกสารในมือออก เผยให้เห็นภาพถ่ายนับร้อยใบ แผนผังโครงสร้างองค์กร และเส้นทางการเงินที่ถูกซ่อนไว้ในบัญชีม้า "คุณต้องการล้างแค้นให้มีอา... อดีตคู่หูของคุณที่ถูกฆ่าปิดปากเมื่อสามปีก่อน และฉันต้องการทวงความยุติธรรมให้ครอบครัวของฉัน เรามีศัตรูคนเดียวกัน" คีย์ก้มมองภาพถ่ายในแฟ้ม แววตาที่เคยด้านชาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้ล่วงลับ ภาพความทรงจำที่เจ็บปวดพรูเข้ามาในหัว แต่สัญชาตญาณความเป็นสายลับเก่าทำให้เขายังคงระCวดระวัง "แล้วคุณมีอะไรมายืนยันว่า เราจะล้มยักษ์ใหญ่ตัวนี้ได้ด้วยกระดาษไม่กี่แผ่นนี่?" คีย์หรี่ตามอง รินรดาเลื่อนซองเอกสารอีกซองหนึ่งไปตรงหน้าเขา "นี่คือรหัสผ่านเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์สำรองของบีทีเอ ข้อมูลทั้งหมดถูกเข้ารหัสไว้ และมีเพียงคีย์การ์ดชีวมิติของประธานบริษัทเท่านั้นถึงจะเปิดได้" "แล้วคุณจะเอาคีย์การ์ดนั้นมาจากไหน ในเมื่อคนอย่าง พล.ต.ท. บดินทร์ หรือ ประธานธนาลัย ไม่เคยเดินออกจากคฤหาสน์ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นที่สุดในเอเชียด้วยซ้ำ?" รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันเต็มไปด้วยความเฉียบคมและความบ้าคลั่งที่ถูกควบคุมไว้ด้วยตรรกะ "เพราะฉันเป็นจิตแพทย์ประจำตัวของเขาไงล่ะครับ... และฉันกำลังจะนัดทำ 'การบำบัดครั้งสุดท้าย' ให้เขากล่าวสารภาพบาปด้วยตัวเอง ในคืนวันพุธนี้" คีย์นิ่งงัด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าใหม่อีกครั้งราวกับเพิ่งเคยรู้จักเธอเป็นครั้งแรก เธอบ้า... แต่ความบ้าของเธอนั้นคำนวณมาอย่างดีแล้วทุกขั้นตอน "คุณกล้ามาก ดร.รินรดา ที่เอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายแบบนั้น" คีย์พึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "ถ้าเส้นด้ายเส้นนั้นมันขาด... ฉันก็แค่ลงนรกไปพบครอบครัว แต่ก่อนไป... ฉันจะลากพวกมันลงไปชดใช้ด้วย" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ "ฉันให้เวลาคุณคิดถึงคืนวันพุธนี้... คีย์ ธันวาว่าจะเลือกตายอย่างสุนัขที่รอความตาย หรือจะลุกขึ้นมาส2ในฐานะนักล่า" เธอกลับหลังหันและก้าวเดินออกไปจากบาร์ ทิ้งให้คีย์นั่งอยู่กับความเงียบและแฟ้มเอกสารตรงหน้า แสงไฟนีออนกระพริบวูบวาบจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาภายในร้าน ทว่าในขณะที่คีย์กำลังจะเอื้อมมือไปปิดแฟ้มเอกสารนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง ประตูไม้ของบาร์ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามาปิดกั้นทางออกทุกเส้นทาง ท่าทางของพวกเขาไม่ใช่แขกทั่วไป แต่เป็นหน่วยล่าสังหารมืออาชีพที่สะกดรอยตามพวกเขามาตลอด และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหลังของคีย์จากเงามืด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางดิ่งลึกไปในโลกสีเทาใบนี้ด้วยกันนะครับ