เศษสวะที่เธอเขี่ยทิ้ง

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหญิงวัยกลางคนดังแทรกเสียงดนตรีคลาสสิกในร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์ จนโต๊ะรอบข้างต่างพากันเหลือบมองด้วยความสนใจ แก้วไวน์ราคาแพงในมือของนางศចีถูกยกขึ้นจิบอย่างเหนือกว่า สายตาที่มองมายังชายหนุ่มตรงหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังมองแมลงสาบที่เกาะอยู่บนพื้นรองเท้า “เหนือฟ้า... เธอควรเลิกฝันกลางวันแล้วยอมรับความจริงเสียทีนะ” พิมพิลา หญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง นิ้วเรียวที่ประดับด้วยแหวนเพชรกระทบกับขอบจานสเต็กเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับต้องการตอกย้ำฐานะที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวระหว่างเธอกับชายหนุ่มที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงข้าม บนโต๊ะอาหารหรูหราแห่งนี้ เหนือฟ้าในวัยยี่สิบปลายๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีซีดราคาถูกที่แม้จะรีดมาอย่างเรียบร้อย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความจริงที่ว่า เขาเป็นเพียงอดีตพนักงานส่งพัสดุผู้ยากจนข้นแค้น มือหยาบกร้านทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตาก-แดดตากลมมาแรมปีสะท้อนชัดในดวงตาคมเข้มที่กำลังเงยขึ้นมองอดีตคนรัก “เราคบกันมาสามปีเต็ม พิม... ผมเคยบกพร่องต่อหน้าที่แฟนสักครั้งไหม” เสียงของเหนือฟ้าทุบต่ำและแหบพร่า มันไม่ใช่เสียงของการอ้อนวอน แต่เป็นความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน “ความรักเหรอ? กินได้ไหมล่ะเหนือฟ้า!” ศจีมารดาของพิมพิลาโพล่งขึ้นแทรกด้วยรอยเหยียดหยาม นางวางแก้วไวน์ลงเสียงดังจนของเหลวสีแดงกระฉอก “อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระน่ารังเกียจแบบนี้ต่อหน้าฉัน ลูกสาวฉันเป็นถึงทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับร้อยล้าน เธอต้องแต่งงานกับคนที่มีอนาคต มีชาติตระกูลอย่างคุณกรวินท์ ไม่ใช่มาจมปลักอยู่กับไอ้ขี้แพ้ที่แม้แต่ค่าอาหารมื้อนี้ยังต้องลุ้นว่าบัตรเครดิตวงเงินหมื่นเดียวจะรูดผ่านหรือเปล่า!” คำพูดนั้นบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจ ในวินาทีนั้นเอง สายตาทุกคู่ในร้านต่างมองมาที่เหนือฟ้าด้วยความสมเพชเวทนา พิมพิลาเองก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ราวกับละอายใจที่จะยอมรับว่าเคยมีผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้างในวันที่เธอยังไม่มีอะไร ทว่า... ภายในห้วงความคิดอันดำมืดและเจ็บปวดของเหนือฟ้า กลับมีเสียงจักรกลลึกลับดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันทางจิตใจถึงขีดสุด... เงื่อนไขการปลุกพลัง "ระบบผู้กล้าเลเวลอัปหมื่นล้าน" สำเร็จสมบูรณ์] [กำลังทำการรีเซ็ตสถานะทางการเงินและอำนาจทั้งหมดของผู้ใช้งาน...] [ยินดีด้วยครับท่านเจ้าเหนือหัว ท่านได้รับ "เงินสดไม่จำกัดวงเงินในบัญชีลับระดับอัลตร้า" และสิทธิ์ในการควบคุมสินทรัพย์ทั่วโลกในพริบตา] เหนือฟ้าหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสติ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด กลับแปรเปลี่ยนเป็นความสุขุม เย็นชา และทรงพลังราวกับราชันย์ผู้มองลงมาจากเบื้องสูง ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว จนศจีที่กำลังหัวเราะเยาะถึงกับชะงักกึกโดยไม่ทราบสาเหตุ “มองหน้าฉันทำไมยะ? แกคิดว่าทำหน้าทำตาแบบนั้นแล้วความจริงมันจะเปลี่ยนไปหรือไง หน้าอย่างแกต่อให้ทำงานสิบชาติก็ไม่มีปัญญาซื้อเศษกระเบื้องร้านนี้หรอก!” ศจีแหวใส่ด้วยความหงุดหงิดที่เห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบ เหนือฟ้าไม่ตอบคำถามโง่เขลานั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอันตรายจนพิมพิลาถึงกับใจกระตุกวูบอย่างประหลาด มือหยาบกร้านเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกรุ่นเก่าขึ้นมาอย่างใจเย็น นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอแล้วทำการโอนเงินผ่านแอปพลิเคชันธนาคารด้วยความรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะชายตามองยอดเงินคงเหลือที่พุ่งทะยานทะลุเพดานระบบการเงินโลกไปไกลลิบ *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากธนาคารดังขึ้นพร้อมกันที่โทรศัพท์มือถือของศจีและพิมพิลา สองแม่ลูกขมวดคิ้วด้วยความฉงนสนเท่ห์ ก่อนที่พิมพิลาจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูด้วยความรำคาญใจ ทว่าทันทีที่สายตาคู่สวยกวาดมองตัวเลขสิบหลักบนหน้าจอ ศีรษะของเธอก็ชาวาบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนแทบถลนออกมา “นะ... นี่มันอะไรกัน...!” พิมพิลาพึมพำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ศจีเห็นท่าไม่ดีจึงรีบก้มมองโทรศัพท์ของตนเองบ้าง และเมื่อเห็นยอดเงินโอนเข้าจำนวน “หนึ่งพันล้านบาทถ้วน” พร้อมข้อความกำกับจากธนาคารกลางว่า *“โอนโดย: ท่านประธานเหนือฟ้า ธนภัทรพงศ์”* ลมหายใจของนางก็แทบจะขาดห้วง ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดจนทำอะไรไม่ถูก “มะ... เป็นไปไม่ได้! แกไปเอาเงินมาจากไหนตั้งพันล้าน! แกมันแค่ไอ้ส่งพัสดุไม่ใช่หรือไง!” ศจีกรีดร้องออกมาเสียงหลง ลืมตัวจนแขกคนอื่นหันมามองด้วยความตกใจ เหนือฟ้าค่อยๆ วางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองสองแม่ลูกที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่ตรงข้าม น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เงินแค่นี้ สำหรับผมมันเป็นเพียงเศษเงินทอน... และร้านอาหารแห่งนี้ รวมถึงบริษัทอสังหาริมทรัพย์ตระกูลของคุณทั้งสองคน นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ได้ถูกผมกว้านซื้อไว้ทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ” สิ้นคำพูดนั้น ประตูกระจกบานใหญ่ของร้านอาหารหรูถูกผลักออกอย่างแรง ผู้จัดการร้านในชุดสูทสากลวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับสมุดบัญชีเล่มใหญ่ เขากวาดสายตามองหาบุคคลสำคัญ ก่อนจะพุ่งตรงมาที่โต๊ะของเหนือฟ้า แล้วคุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับต่อหน้าชายหนุ่มด้วยความเคารพสูงสุด ท่ามกลางความตกตะลึงของพนักงานทุกคนในร้าน “ท่านประธานเหนือฟ้าครับ! ฝ่ายบัญชีรายงานว่าท่านได้ทำการซื้อกิจการเครือร้านอาหารทั้งหมดของเรา รวมถึงตึกนี้เรียบร้อยแล้ว ทางเราพร้อมรับคำบัญชาจากท่านแล้วครับ!” พิมพิลาหน้าซีดเผือด ร่างกายทรุดฮวบลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ความโลภและความเย่อหยิ่งที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อเธอตระหนักได้ว่า ตนเองได้ทำลายอนาคตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตด้วยมือของตัวเองเสียแล้ว ท่ามกลางความโกลาหลและสายตานับร้อยที่มองมา โทรศัพท์มือถือของเหนือฟ้าก็แผדเสียงแจ้งเตือนขึ้นอีกครั้ง เป็นสายเรียกเข้าจากหญิงสาวผู้คอยเคียงข้างเขาในยามยาก... "มินตรา" เหนือฟ้ากดรับสายทันที น้ำเสียงที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอ่อนโยนในเสี้ยววินาที “มินตราเหรอครับ... เสร็จธุระหรือยัง เดี๋ยวผมส่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวไปรับคุณนะ คนดี” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยใจจริงนะครับ *(โปรดติดตามตอนต่อไป)*