รอยยิ้มของหญิงสาว

เสียงปรบมือระลอกสุดท้ายที่ก้องกังวานอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของตึกไทเกอร์ทาวเวอร์ ค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไม่ได้หมายถึงความสงบ หากแต่เป็นความอึดอัดที่เกิดจากการตระหนักรู้ถึงอำนาจอันเบ็ดเสร็จเด็ดขาดที่เพิ่งแผ่ซ่านไปทั่วอาณาจักรธุรกิจแห่งนี้ พิมพิลาทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างคนไร้กระดูก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและประกายตาแห่งความดูแคลนบัดนี้ว่างเปล่า เอกสารการโอนหุ้นและปลดฟ้าผ่าถูกกวาดทิ้งเกลื่อนพื้น ทรัพย์สินและตระกูลที่เธอเคยใช้เป็นเครื่องมือเหยียบย่ำผู้อื่น ถูกอำนาจของ "ระบบผู้กล้า" และเม็ดเงินระดับหมื่นล้านบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมง เหนือฟ้า (ธน ภัทรพงศ์) ชายหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "ไอ้หนุ่มส่งพัสดุไร้อนาคต" ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ากระจกใสบานยักษ์ สะท้อนภาพเงาของมหาเศรษฐีไร้พ่ายผู้กุมชะตากรรมของคนนับพันไว้ในกำมือ ไม่มีรอยยิ้มแห่งความเยาะเย้ย ไม่มีความสะใจที่แสดงออกอย่างน่าเกลียด มีเพียงแววตาสุขุม ลึกล้ำ และเด็ดเดี่ยวตามแบบฉบับของสุภาพบุรุษผู้ผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชน เขาวางมือลงบนกระเป๋าเสื้อสูทอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะหันหลังให้กับอดีตอันเน่าเฟะที่กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความหายนะ ทว่า... เบื้องหลังความยิ่งใหญ่และเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่เหนือฟ้าสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากโลกอันโหดร้าย มีเพียงสิ่งเดียวที่เปราะบางและมีค่าเกินกว่าตัวเลขในบัญชีระบบหมื่นล้านจะเทียบเคียงได้ ร่างบอบบางของมินตรา ดีไซเนอร์สาวผู้ยืนหยัดเคียงข้างเขาในวันที่กระเป๋าเงินว่างเปล่าและรองเท้าผ้าใบสึกหรอ ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ความเหนื่อยล้า ความกดดัน และความตึงเครียดที่สะสมมาแรมเดือนระเบิดออกในวินาทีที่ความยุติธรรมมาถึง ดวงตาคู่สวยที่เคยเข้มแข็งมาตลอดเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน เหนือฟ้าก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเธอด้วยจังหวะที่มั่นคง แววตาสفสว่างที่เต็มไปด้วยความเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างลึกซึ้งทันทีที่มองเห็นใบหน้าอันงดงามของหญิงสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุข "ทุกอย่าง... จบลงแล้วนะครับ มินตรา" เสียงทุ้มนุ่มเอื้อnเอ่ยแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง สิ้นคำพูดนั้น มินตราก็ไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกได้อีกต่อไป เธอก้าวเข้าไปโผเข้าสวมกอดลำตัวของชายหนุ่มแน่น ใบหน้าแนบซบลงกับแผ่นอกกว้างที่ภายใต้เสื้อสูทราคาแพงยังมีหัวใจดวงเดิมที่เต้นเพื่อเธอเสมอมา แรงสะอื้นเบาๆ สั่นสะท้านไปทั่วร่างของหญิงสาว เหนือฟ้าชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดร่างบางนั้นไว้แนบอก มือหนาลูบเส้นผมสลวยแผ่วเบาราวกับต้องการปลอบประโลมและส่งผ่านความอบอุ่นทั้งหมดที่เขามีให้เธอได้รับรู้ ในอ้อมกอดนี้ ไม่มีระบบผู้กล้า ไม่มีเลเวลอัปหมื่นล้าน และไม่มีสถานะประธานบริษัทระดับโลก มีเพียงเหนือฟ้าผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง กับมินตราหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจที่คอยประคับประคองกันมาในวันที่โลกหันหลังให้ "คุณเหนื่อยมามากแล้วนะครับ... ต่อจากนี้ ให้ผมได้ดูแลคุณเองนะ" เขากระซิบชิดขอบใบหู น้ำเสียงที่ทรงพลังในห้องประชุมเมื่อครู่ บัดนี้เหลือเพียงความอบอุ่นและทนุถนอมอย่างที่สุด มินตราเงยหน้าขึ้นจากแผ่นอกของเขา หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียน ทว่าริมฝีปากอิ่มกลับแย้มรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เหนือฟ้าเคยเห็นมาในชีวิต รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ ความภาคภูมิใจ และความรักอันบริสุทธิ์ที่ผ่านการพิสูจน์จากกาลเวลา รอยยิ้มของหญิงสาวผู้นี้... คือรางวัลอันทรงเกียรติที่สุดที่ระบบเลเวลอัปหมื่นล้านไม่เคยซื้อหามาได้ และมันคือเสาหลักทางใจที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งทำให้เหนือฟ้ารู้สึกว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ยอม บรรยากาศรอบกายราวกับถูกตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ และสายตาที่สอดประสานกันอย่างลึกซึ้ง ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่กำลังเดินทางมาถึงจุดสูงสุดแห่งความงดงาม... **ติ๊ง!** เสียงแจ้งเตือนจากระบบผู้กล้าดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของเหนือฟ้า ไม่ใช่เสียงเลเวลอัปหรือเสียงการทำธุรกรรมทางการเงิน แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับระดับสูงจากบุคคลภายนอก] [เป้าหมาย: บัญชีทรัพย์สินหลัก 80% ถูกล็อกชั่วคราวโดยคำสั่งจาก "องค์กรเงา" เบื้องหลังตระกูลไฮโซ] [คำเตือน: เกมระลอกใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้น และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา...] ประตูกระจกนิรภัยของห้องประชุมที่ควรจะปิดตาย กลับถูกเปิดออกอย่างกะทันหันด้วยฝ่ามือปริศนา ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น และแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือที่สลักตราสัญลักษณ์รูปงูอัคคี—สัญลักษณ์ของอำนาจมืดที่แม้แต่ระบบยังต้องประเมินสถานการณ์ใหม่! ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!