อายัดทรัพย์สินตระกูลใหญ่

"เซ็นสิครับ... ถ้าพวกคุณยังกล้าพอที่จะปฏิเสธตัวเลขหกสิบล้านบนกระดาษแผ่นนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเหนือฟ้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันระดับปวดยุคสมัย ภายในห้องประชุมใหญ่ของธนาคารพาณิชย์ระดับประเทศ แอร์คอนดิショ닝 (Air-conditioning) อุณหภูมิสิบแปดองศาเซลเซียสไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของตระกูลบูรพาภิรมย์ได้เลยแม้แต่น้อย พิมพิลา หญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงระยับ ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังบิดาของเธอ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและสายตาเหยียดหยามเมื่อครั้งอดีต บัดนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม เมคอัพราคาแพงบนใบหน้าไม่อาจปิด 1 บรรทัดซ่อนความซีดเซียวราวกับคนใกล้ตายได้อีกต่อไป "แก... แกมันแค่ไอ้เด็กส่งพัสดุไร้ค่า! แกเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้เพื่อมาซื้อหนี้ของฉัน!" เจ้าสัวประวิทย์ บิดาของพิมพิลา ตบโต๊ะประชุมเสียงดังสนั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว แต่เหนือฟหากลับเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างสุขุม ลึกล้ำ และทรงพลังจนน่าขนลุก เหนือฟ้านั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาหลักล้าน รัศมีแห่งความเหนือชั้นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนผู้บริหารระดับสูงของธนาคารยังไม่กล้าสบตา ด้านข้างของเขา มินตรา หญิงสาวดีไซน์เนอร์ผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในยามที่เขายังไม่มีแม้แต่บาทเดียว กำลังนั่งจัดระเบียบสูทรáให้เขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน สายตาของมินตราที่มองเหนือฟ้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความรักอันลึกซึ้ง รางวัลแห่งความอดทนตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้ออกดอกออกผลเป็นอำนาจที่สั่นคลอนแผ่นดินได้ทั้งใบ "เงินน่ะเหรอครับ... สำหรับผมแล้ว มันเป็นเพียงแค่ตัวเลขบนหน้าจอที่ระบบผู้กล้าประทานให้เพื่อลงทัณฑ์คนโลภอย่างพวกคุณก็เท่านั้น" เหนือฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เขากวาดสายตามองเอกสารทางกฎหมายในมือ ก่อนจะพยักหน้าให้แก่ผู้จัดการธนาคารผู้กุมอำนาจสูงสุด "จัดการตามกระบวนการได้เลยครับท่านผู้จัดการ..." "รับทราบครับท่านเหนือฟ้า!" ผู้จัดการธนาคารโค้งตัวลงเกือบเก้าสิบองศาด้วยความนอบน้อมสูงสุด ก่อนจะกดปุ่มอนุมัติคำสั่งพิเศษผ่านแท็บเล็ตส่วนตัวในพริบตานั้นเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของเจ้าสัวประวิทย์และพิมพิลาดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย พิมพิลาหน้าถอดสี รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทิ้ม ตัวเลขในบัญชีหลักร้อยล้านที่เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย หรูหรา และเหยียบย่ำผู้อื่น บัดนี้กลับปรากฏสถานะสีแดงฉานขึ้นตัวโต... [สถานะบัญชี: อายัดถาวร] [ยอดคงเหลือ: 0.00 บาท] [ประกาศ: บุคคลล้มละลายตามคำสั่งศาลและสถาบันการเงินร่วม] "ไม่... ไม่จริง! พ่อคะ! บัญชีเราโดนอายัดแล้ว! ทุกอย่าง... ทุกอย่างถูกยึดหมดแล้ว!" พิมพิลาหวีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ เธอทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ทรัพย์สิน คฤหาสน์ รถหรูนับสิบคัน และบรรดากิจการในเครือ ถูกอำนาจเงินมหาศาลของเหนือฟ้ากลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษอิฐ เจ้าสัวประวิทย์เข่าทรุดตามบุตรสาว ร่างกายชราภาพสั่นเทิลาด้วยความช็อกระลอกใหญ่ เขาเงยหน้ามองบุรุษหนุ่มที่ตนเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่เศษสวะสังคม ในเวลานี้ เหนือฟ้าคือราชาผู้กุมชะตาชีวิตของตระกูลบูรพาภิรมย์ไว้ในกำมืออย่างแท้จริง "ทำไม... ทำไมถึงทำกับเราขนาดนี้..." พิมพิลาคลานเข้าไปหาเหนือฟ้า หมายจะควชายเสื้อสูทของเขาเพื่ออ้อนวอน แต่กลับถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์เข้ามาขวางไว้ด้วยสายตาเย็นชา เหนือฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้มมองอดีตคนรักที่เคยทิ้งเขาไปหาความสบายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ความเจ็บปวดในอดีตถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยความสะใจอันเด็ดขาดในวันนี้ "จำวันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีผมในร้านอาหารหรูแห่งนั้นได้ไหมครับพิมพิลา..." เหนือฟ้าก้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยือกถึงกระดูกดำ "ผมเคยบอกคุณแล้ว... ว่าโลกใบนี้กลม และสักวันหนึ่ง คนที่อยู่บนจุดสูงสุด จะต้องลงมาคุกเข่าอ้อนวอนผม" พิมพิลาสะอื้นจนตัวโยน เพิ่งสำนึกได้ในวินาทีสุดท้ายว่าความโลภและสายตาที่สั้นมองแต่เปลือกนอก ได้ทำลายอนาคตของตัวเองด้วยมือของเธอเองเสียแล้ว เหนือฟ้าหันหลังกลับอย่างไม่ใยดี เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียอบางของมินตราที่ลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขาอย่างสง่างาม มินตราส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามีผู้เป็นดั่งดวงใจ สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ลึกซึ้ง และอบอุ่นท่ามกลางความพินาศย่อยยับของศัตรู "กลับกันเถอะครับมินตรา... บ้านของเรายังมีเรื่องให้ต้องฉลองอีกเยอะ" เหนือฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างจากยามที่พูดกับพวกตัวร้ายราวฟ้ากับเหว ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันออกจากห้องประชุม ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความสิ้นหวังของสองพ่อลูกตระกูลบูรพาภิรมย์ที่ดังไล่หลังมา ทว่า... ในขณะที่ประตูลิฟต์ส่วน 1 บรรทัดตัวกำลังจะปิดลง สายตาคมกริบของเหนือฟ้าก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนยืนรออยู่ตรงล็อบบี้ชั้นล่าง บุคคลลึกลับผู้สวมฮู้ดสีดำสนิทกำลังถือซองเอกสารปริศนา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมาถึงเขาผ่านรอยแยกของประตูลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวปิดทับลงมาอย่างช้าๆ... ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!