ไฮโซจอมปลอมต้องสยบ

"คิดไม่ถึงเลยนะ... ว่าพวกแกจะกล้าโทรมาหาฉันเร็วกว่ากำหนด..." เสียงหัวเราะเยาะหยันของพิมพิลาดังก้องไปทั่วห้องพักรับรองหลังเวทีแฟชั่นโชว์ระดับประเทศ หล่อนยืนไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง สายตาที่เคยมองใครก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินบัดนี้กวาดมองร่างของมินตราด้วยความสมเพชเวทนา ชุดราตรีสีขาวเรียบง่ายที่มินตราสวมใส่เพื่อเตรียมนำเสนอผลงานคอลเลกชันใหม่ถูกมองว่าเป็นเพียงเศษผ้าขี้ริ้วในสายตาของคุณหนูไฮโซผู้สูงศักดิ์ "มินตรา ฉันเตือนเธอหลายครั้งแล้วนะว่าวงการนี้มันไม่ใช่ที่ของคนจนๆ อย่างเธอ ดีไซน์ชุดเชยๆ แบบนี้ ต่อให้เอาไปให้ขอทานใส่ เขาก็คงรังเกียจด้วยซ้ำ!" พิมพิลาแสยะยิ้มเหยียด หยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ โดยมีกลุ่มไฮโซสาวและบรรดาเซเลบชื่อดังยืนล้อมหน้าล้อมหลังหัวเราะคิกคักตามน้ำ มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด มือเรียวบางที่กำลังจัดระเบียบชุดบนไม้แขวนสั่นเทาเล็กน้อย ความกดดันและคำดูถูกเหยียดหยามถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นพายุ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากตอบโต้ ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บประณีตก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลังเธอ รัศมีอันสุขุมลึกลับแต่ทรงพลังแผ่ซ่านออกมาราวกับราชาผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งห้อง เหนือฟ้าใช้มืออุ่นหนานุ่มแตะลงบนไหล่บางของมินตราเบาๆ สัมผัสที่มั่นคงนั้นส่งกระแสความอบอุ่นและความกล้าหาญพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของหญิงสาวทันที มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบ ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเชื่อมั่นอันไร้ขีดจำกัด "ผลงานชิ้นนี้... จะเปลี่ยนประวัติศาสตร์วงการแฟชั่นไทยไปตลอดกาลครับพิมพิลา" เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยอำนาจสะกดจิต ทุกถ้อยคำถูกเปล่งออกมาอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นจนผู้ฟังถึงกับขนลุกซู่ พิมพิลาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ! นี่แกยังเพ้อเจ้อไม่เลิกอีกเหรอไอ้เหนือฟ้า? อดีตไอ้หนุ่มส่งพัสดุกระจอกๆ ที่ฉันเคยเขี่ยทิ้ง ตอนนี้คงเก็บเงินซื้อสูทปลอมๆ นี่มาใส่เพื่อหลอกตัวเองสินะ แกคิดว่าแค่คำพูดสวยหรูจะทำให้ชุดทุเรศๆ นี่ชนะรางวัลได้หรือไง?" บรรดาไฮโซสาวข้างกายพิมพิลาต่างพากันสมทบคำดูถูกทันที "นั่นสิคะพี่พิม หน้าตาอย่างนี้ ต่อให้พยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแค่ไหน ก็เป็นได้แค่หมาข้างถนนที่เกาะผู้หญิงกินอยู่ดี!" เหนือฟ้าไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของเขากลับยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นลงอย่างน่าประหลาด เขายกมือขึ้นปัดไหล่ตัวเองเบาๆ ราวกับกำลังปัดฝุ่นละอองไร้ค่า จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น "คนเรามักประเมินค่าความยิ่งใหญ่ของท้องฟ้าต่ำเกินไป... เพียงเพราะตัวเองมองเห็นแค่ก้นบ่อ" เหนือฟ้าปรายตามองพิมพิลาด้วยสายตาที่คมกริบดั่งใบมีดโกน "ในเมื่อคุณหนูพิมพิลาสงสัยในศักยภาพของพวกเรานัก ผมคิดว่าเราควรมาพิสูจน์กันด้วยตัวเลขดีกว่าครับ" ปลายนิ้วแกร่งกดโทรออกเพียงครั้งเดียว พร้อมเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ทุกคนในห้องได้ยินอย่างชัดเจน เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงแค่ครั้งเดียว ปลายสายก็รีบรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและนอบน้อมจนแทบจะกราบกราน [ทะ... ท่านประธานเหนือฟ้า! มีคำสั่งด่วนประการใดครับท่าน?] เสียงของ "ท่านประธานกิตติ" เจ้าพ่อวงการสื่อและผู้สนับสนุนหลักของงานแฟชั่นโชว์ค่ำคืนนี้ดังทะลุออกมา พิมพิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน ขณะที่บรรดาเพื่อนสาวเริ่มหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ เหนือฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแตบทรงอำนาจเด็ดขาด "กิตติ ยกเลิกสัญญาทุกฉบับกับตระกูลวรภัทรโสภณ... รวมถึงแบรนด์เสื้อผ้าและธุรกิจนำเข้าอัญมณีทั้งหมดของพิมพิลาในทันที" สิ้นคำพูดนั้น ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่พิมพิลาจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นกว่าเดิมด้วยความสะใจ "ไอ้บ้าสติเฟื่อง! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะถึงกล้าสั่งท่านประธานกิตติผู้ทรงอิทธิพลแบบนั้น? แกมันแค่ตัวตลกที่พยายามเรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละ!" พิมพิลาชี้หน้าด่าด้วยความโมโห ทว่า... ปลายสายโทรศัพท์กลับไม่มีเสียงปฏิเสธแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก และตามมาด้วยคำสั่งเสียงเฉียบขาดของท่านประธานกิตติที่ตะโกนสั่งลูกน้องผ่านไมโครโฟน [รับทราบคำสั่งครับท่านประธาน! เริ่มกระบวนการแบนตระกูลวรภัทรโสภณทุกช่องทาง ณ บัดนี้! ถอนหุ้นทั้งหมด ปลดพนักงาน ปิดระบบโลจิสติกส์ และสั่งห้ามทุกธนาคารปล่อยสินเชื่อให้พวกมันเด็ดขาด!] *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าพร้อมกันในโทรศัพท์มือถือของพิมพิลาและกลุ่มเพื่อนเซเลบดังขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับเสียงห่าฝน หน้าจอสมาร์ตโฟนราคาแพงสั่นสะเทือนไม่หยุด พิมพิลาหน้าถอดสีด้วยความตกใจ หล่อนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารและผู้จัดการส่วนตัว [ด่วน! ธนาคารระงับวงเงินสินเชื่อทั้งหมด!] [ด่วน! ตลาดหลักทรัพย์แจ้งระงับการซื้อขายหุ้นบริษัทในเครือวรภัทรโสภณชั่วคราว!] [ด่วน! คู่ค้าทางธุรกิจทุกรายประกาศยกเลิกคำสั่งซื้อสินค้ามูลค่าหลายร้อยล้านบาท!] "มะ... ไม่จริง! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" พิมพิลาหวีดร้องออกมาสุดเสียง หน้าตาที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างกายของหล่อนสั่นเทิ้มจนแทบยืนไม่อยู่ ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองภาพหญิงสาวผู้เคยเหยียบย่ำเธอมาตลอดชีวิตกำลังร่ำไห้คร่ำครวญและกราบกรานหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความสิ้นหวัง ก่อนที่สายตาคู่สวยจะหันมามองชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้าง เหนือฟ้าโอบเอวบางของมินตราเข้ามาแนบชิด พร้อมกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "รางวัลที่แท้จริงของคุณ... ไม่ใช่ชัยชนะบนเวทีนี้หรอกครับมินตรา แต่มันคือการได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึงต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง เสียงประกาศจากพิธีกรด้านนอกเวทีก็ดังสนั่นฮอลล์ พร้อมกับเสียงปรบมือต้อนรับเกียรติยศสูงสุดที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล ทว่า ก่อนที่มินตราจะได้ก้าวเดินออกไป ประตูห้องพักรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา พร้อมเอกสารลับฉบับหนึ่งในมือที่ทำให้เหนือฟ้าต้องหรี่ตาลงด้วยความสนใจ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ