การเผชิญหน้าในงานประมูล

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมวีไอพีชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร "แกคิดว่าเงินแค่ไม่กี่ร้อยล้าน จะช่วยพยุงบริษัทใกล้เจ๊งของพวกแก1รอดไปได้งั้นเหรอ มินตรา!" เสียงหัวاะเยาะหยันของ พิมพิลา ดังแหลมบาดแก้วหู เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง สวมเครื่องประดับเพชรระยิบระยับที่สะท้อนแสงไฟวิบวับราวกับต้องการประกาศศักดาความร่ำรวย แววตาของหญิงสาวไฮโซผู้เคยเหยียดหยามคนยากไร้เต็มไปด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด ในมุมหนึ่งของห้อง มินตรา หญิงสาวในชุดสูททำงานเรียบง่ายแต่สง่างาม กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและเคร่งเครียด โทรศัพท์มือถือในมือของเธอยังคงเปิดสายค้างไว้—สายที่เพิ่งกรีดร้องขอความช่วยเหลือจากชายผู้เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเดียว "คุณพิมพิลา... ที่ดินแปลงนั้นทางเรายื่นเรื่องจองไว้ล่วงหน้าตามขั้นตอน" มินตราพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด "การที่พวกคุณใช้อิทธิพลตระกูลบูรพาภิรมย์มากว้านซื้อตัดหน้าแบบนี้ มันผิดมารยาททางธุรกิจ!" "มารยาทเหรอ? น่าขำสิ้นดี!" พิมพิลาแค่นหัวเราะ หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบช้าๆ "โลกนี้ไม่มีคำว่ามารยาทหรอกนะมินตรา มีแต่คนมีเงินกับคนไม่มีสิทธิ์พูด! ตระกูลบูรพาภิรมย์ทุ่มเงินประมูลสองพันล้าน ใครจะกล้าสู้? แกไม่มีทางหาเงินจำนวนนี้มาค้ำประกันได้ทันเส้นตายเที่ยงคืนนี้หรอก เตรียมตัวเห็นบริษัทของแกถูกยึดแล้วไสหัวไปเป็นขอทานข้างถนนได้เลย!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิด ทนายความและผู้บริหารของตระกูลบูรพาภิรมย์ต่างส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างสนุกสนาน พวกเขาจ้องมองมินตราด้วยสายตาดูแคลน ราวกับเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความพินาศ ทว่า... ในวินาทีที่มินตรากำลังจะหมดแรงและทรุดลงไปกองกับพื้น ประตูห้องประชุมวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง *แอ๊ด...* แรงลมเย็นเยียบพัดผ่านเข้ามา พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบห้องด้วยรัศมีกดดันอันทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว ความเงียบสงัดเข้าครอบงำในเสี้ยววินาที เหนือฟ้า... ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง สายตาของเขาหยุดลงที่ร่างอันสั่นเทาของมินตรา ก่อนที่ความอ่อนโยนเพียงชั่วพริบตาจะฉายชัดในแววตาคู่นั้น เขาถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้หญิงสาวอย่างทะนุถนอม พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่เปี่ยมด้วยอำนาจ "ทำได้ดีมากครับคนดี ที่เหลือ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง" มินตราเบิกตากว้าง หลิบตาลงกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน เธอกำชายเสื้อสูทของเขาแน่นราวกับพบแสงสว่างปลายอุโมงค์ พิมพิลาที่นั่งไขว่ห้างอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเพ่งมองใบหน้านั้นชัดๆ เธอก็ต้องขมวดคิ้ว ปรากฏรอยยิ้ยเหยียดหยามที่มุมปากทันทีที่จำได้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้หนุ่มส่งพัสดุไสแห้งคนเดิมนี่เอง!" พิมพิลาวางแก้วไวน์กระแทกโต๊ะลั่นห้อง เธอลุกขึ้นยืนแล้วเชิดหน้าขึ้นสูง "โอ้โฮ! กล้าโผล่หัวมาเหยียบที่นี่ด้วยเหรอ? หรือว่าเธอไปขายตัวหาเงินมาช่วยอีผู้หญิงคนนี้ล่ะ? น่าสมเพชจริงๆ นึกว่าหาเศรษฐีใหม่ ที่แท้ก็ยังเกาะผู้ชายกระจอกๆ กินเหมือนเดิม!" ลูกน้องและผู้ติดตามของตระกูลบูรพาภิรมย์ต่างพากันหัวเราะร่วนอย่างไร้มารยาท เหนือฟ้าไม่ได้โกรธเกรี้ยว เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มที่ทำให้พิมพิลาถึงกับรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ [ติ๊ง!] [ระบบผู้กล้าแจ้งเตือน: ตรวจพบความพยายามกดดันทางธุรกิจจากตระกูลเป้าหมาย] [ปลดล็อกภารกิจพิเศษ: "กว้านซื้อและครอบครอง" - ทำลายอำนาจผูกขาดของตระกูลบูรพาภิรมย์ในการประมูลครั้งนี้ให้สิ้นซาก] [รางวัล: แต้มประสบการณ์ระดับซูเปอร์ + สิทธิ์การเข้าถึงกองทุนลับไร้ขีดจำกัด] เหนือฟ้าก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะเจรจา เขาหยิบเอกสารสิทธิ์การประมูลขึ้นมาพิจารณาด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกระดาษแผ่นนั้นมีราคาไม่ต่างจากเศษกระดาษทิชชู "สองพันล้านงั้นเหรอครับ..." เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับมีพลังกดดันมหาศาลจนเสียงหัวเราะในห้องเงียบกริบลงทันที "สำหรับพวกคุณอาจเป็นตัวเลขที่ต้องระดมทุนทั้งชีวิต แต่สำหรับผม... มันเป็นแค่เศษเงินทอนที่ผมใช้จ่ายเล่นในกระเป๋าเสื้อเท่านั้น" "สามหาว!" ทนายความประจำตระกูลบูรพาภิรมย์ตบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าเหนือฟ้า "แกเป็นแค่สามัญชนกระจอกๆ กล้าดียังไงมาอวดดีต่อหน้าท่านประธานและคุณพิมพิลา! รู้ไหมว่าที่ดินแปลงนี้พวกเราเตรียมเช็คเงินสดไว้สามพันล้านบาท! แกเอาอะไรมาสู้!" พิมพิลาแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน "ใช่! เลิกทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวน่าสมเพชได้แล้วเหนือฟ้า แกมันก็แค่คนไม่มีจะกิน จำไม่ได้หรือไงว่าวันที่ฉันถีบหัวส่งแก แกกคุกเข่าร้องไห้แทบตาย! คนอย่างแก ต่อให้ทำงานอีกร้อยชาติก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษดินในโครงการนี้หรอก!" สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เหนือฟ้าด้วยความสมเพชและรอคอยการขายหน้าครั้งใหญ่ แต่นเหนือฟ้าเพียงแค่แย้มรอยยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู เขาควักกระเป๋าเสื้อสูทหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลาย—บัตรเครดิตโลหิตมังกร (Black Dragon Infinite Card) ที่มีเพียงมหาเศรษฐีระดับโลกไม่กี่คนในประวัติศาสตร์ที่ครอบครอง ออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น "สามพันล้านบาทเหรอครับ..." เหนือฟ้าปรายตามองเช็คเงินสดในมือของทนายความด้วยแววตาสมเพชยิ่งกว่า "น่าเสียดายจัง... พอดีว่าโควตาการใช้จ่ายของผมวันนี้ ยังเหลืออยู่อีก **หหมื่นล้านบาท**" สิ้นคำพูดนั้น เหนือฟ้ากดบัตรดำลงบนเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์พิเศษที่เชื่อมต่อกับระบบประมูลกลางทันที โดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต *ปี๊บ! แกร๊ก—ครืนนน!* หน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่กลางห้องประชุมสว่างวาบขึ้นทันที ตัวเลขเงินสดจำนวน **3,500,000,000 บาท** ถูกตัดผ่านบัญชีอย่างไร้รอยต่อในเวลาเพียงเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงปรินต์สลิปยืนยันการเป็นเจ้าของสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวที่ดังยาวเหยียดออกมาจากเครื่องพิมพ์ บรรยากาศในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชนิดที่แม้แต่เสียงหายใจก็แทบไม่ได้ยิน สีหน้าของพิมพิลาที่เคยเหยียดหยาม แข็งค้างสนิท ดวงตาเบิกโพงจนแทบถลนออกจากเบ้า รอยยิ้มเยาะเย้ยเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าของเتبซีดเผือดราวกระดาษไร้สีเลือด มือไม้สั่นเทาจนแก้วไวน์เกือบร่วงหล่นจากมือ ทนายความและผู้บริหารตระกูลบูรพาภิรมย์ต่างหน้าถอดสี ผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด เมื่อหน้าจอระบบประกาศชัดเจนว่า... *บริษัทของเหนือฟ้ากลายเป็นเจ้าของสิทธิ์ที่ดินทองคำมูลค่าหมื่นล้านบาท และมีอำนาจสิทธิ์ขาดในการสั่งฟ้องล้มละลายตระกูลบูรพาภิรมย์ได้ทันทีตามกฎหมายธุรกิจ!* เหนือฟ้าก้าวเข้าไปใกล้พิมพิลาที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงสุขุมลุ่มลึก ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "จำไว้นะครับพิมพิลา... คนที่เคยถูกเธอเหยียดหยามในวันนั้น วันนี้เขาคือคนที่จะชี้ชะตาว่าตระกูลของเธอจะรอดหรือจะพินาศภายในก้าวเดียว" พิมพิลาทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและสิ้นหวังไหลทะลักออกมา เธออ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยคำขอร้อง แต่ทว่า— เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของประธานตระกูลบูรพาภิรมย์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทุกเครื่อง! *ติณ! ติณ! ติณ!* "ท่านครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นทั้งหมดของตระกูลเราถูกเทขายถล่มจนติดฟลอร์ในเวลาสามวินาที! ธนาคารใหญ่ทุกแห่งประกาศอายัดบัญชีเราแล้วครับ!" -------------------------------------------------- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" เสมอมาครับ)*