ฟื้นขึ้นมาก็เจองานเข้า

กลิ่นอับของธูปโบราณผสมกับสารฟอร์มาลีนจางๆ ลอยอวลอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือสัมผัสเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่กำลังลูบไล้อยู่บนพวงแก้ม รินทร์ลืมตาขึ้นช้าๆ สัญชาตญาณของอดีตนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายส่งเสียงเตือนภัยทันที ม่านตาหดตัวลงเพื่อปรับรับแสงสลัวจากหลอดไฟนีออนกะพริบวิบวับบนเพดานปูนเปลือย ห้องนี้ไม่ใช่ห้องพักราคาประหยัดของเธอ และแน่นอนว่าไม่มีทางเป็นห้องดับจิตที่เธอควรจะฟุบหลับคาแฟ้มสรุปโรคระบบประสาท "ฟื้นแล้วเหรอคะ... หน้าตาน่ารักใช้ได้นี่นา เสียดายจังที่จะต้องกลายเป็นเครื่องสังเวย..." เสียงหวานใสราวกับเด็กสาววัยรุ่น แต่กลับเย็นเยียบจนกระดูกสันหลังชาหนึบดังขึ้นข้างหู รินทร์ไม่สะดุ้งโหยกหรือกรีดร้องอย่างเสียสติ เธอเลือกที่จะนอนนิ่ง ทอดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็วและรอบคอบ หัวสมองที่ถูกฝึกฝนมาด้วยตรรกะและข้อเท็จจริงประมวลผลทุกรายละเอียดรอบตัวในเสี้ยววินาที เตียงไม้เก่าๆ คราบสนิมตามมุมห้อง ยันต์สีแดงชาดที่หลุดลอก และ... หญิงสาวในชุดนักศึกษาเปื้อนเลือดซึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่บนอกของเธอ ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเซียว ดวงตากลมโตสีดำสนิทไม่มีตาขาว และที่น่าสนใจคือร่างนั้นโปร่งแสงจนมองทะลุเห็นชั้นวางของด้านหลังได้ วิญญาณ... และไม่ใช่แค่ภาพหลอนทางจิตเวช ในขณะที่คนส่วนใหญ่คงสติหลุดไปแล้ว รินทร์กลับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ สมองของเธอกำลังคิดวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ *'ถ้าสิ่งนี้มีตัวตนจริงทางกายภาพ และสามารถออกแรงกดทับทรวงอกฉันได้ มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากแรงโน้มถ่วงหรือแรงดันอากาศ... มันคือพลังงานรูปแบบหนึ่งที่มีกฎเกณฑ์ในตัวของมันเอง'* "หนักค่ะ กรุณาลุกออกไปหน่อย อากาศในปอดฉันเริ่มไม่พอแล้ว" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยราวกับกำลังไล่แมวที่มารบกวนเวลานอน วิญญาณสาวชะงักกึก รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ดวงตาสีดำสนิทกะพริบปริบๆ ความคาดหวังที่จะได้เห็นเหยื่อกรีดร้องหวาดกลัวมลายหายไปในพริบตา กลายเป็นความฉงนงุนงงแทน ทว่า ก่อนที่บรรยากาศประหลาดนี้จะดำเนินไปมากกว่าเดิม เสียงสังเคราะห์ราบเรียบแต่กังวานก็ดังขึ้นในหัวของรินทร์ ราวกับมีใครเอาลำโพงมาจ่อไว้ที่แก้วหู [ติ๊ง! ตรวจพบจิตวิญญาณระดับอาฆาตพยาบาทเข้าใกล้โฮสต์ ระบบไสยเวทบูรณาการ (Esoteric Integration System) ทำการบูทสเตตัสเสร็จสิ้น 100%] [ยินดีด้วยค่ะ โฮสต์ 'รินทร์' ได้รับสิทธิ์ในการเชื่อมต่อมิติความตายระดับเริ่มต้น] หน้าต่างสีฟ้าใสราวกับโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้า ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศอย่างไม่แคร์กฎฟิสิกส์ใดๆ ทั้งสิ้น รินทร์กะพริบตาถี่ขึ้นอีกครั้งเพื่อยืนยันว่านี่ไม่ใช่ผลข้างเคียงจากการอดนอนติดต่อกันสามวัน [สถานะปัจจุบันของโฮสต์: - พลังชีวิต: 12/100 (อยู่ในภาวะวิกฤตจากการย้ายร่าง) - พลังจิตไสยเวท: 5/50 (ต่ำมาก ระวังวิญญาณแทรกแซง) - ทักษะติดตัว: 'เนตรวิเคราะห์ศพ' (ขั้นฝึกหัด - มองเห็นจุดอ่อนของพลังงานลี้ลับ) - ภารกิจเร่งด่วน: ชำระล้างหรือเจรจากับวิญญาณตรงหน้าเพื่อความอยู่รอด (เวลาจำกัด: 10 นาที)] รินทร์อ่านตัวหนังสือเหล่านั้นด้วยความเร็วสูง สมองของเธอย่อยข้อมูลทั้งหมด จัดหมวดหมู่ และสรุปผลในเวลาไม่ถึงสามวินาที *'ระบบจู่โจมประสาทสัมผัสพร้อมหน้าต่างอินเทอร์เฟซแบบเกม RPG... ถ้ามองในแง่วิทยาศาสตร์ นี่อาจเป็นนาโนบอทล้ำยุคที่ถูกฉีดเข้าสู่กระแสเลือด หรือถ้ามองในแง่ไสยเวท มันคือพรสวรรค์ที่มาพร้อมภาระหน้าที่ ไม่ว่าจะกรณีไหน การโวยวายก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น'* "นี่... เธอฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย!" วิญญาณสาวเริ่มโมโหเมื่อเห็นเหยื่อเมินเฉยต่อความน่ากลัวของเธอ แถมยังทำหน้าเหมือนคนกำลังอ่านคู่มือการประกอบตู้เสื้อผ้า "ฉันอุตส่าห์รอเวลาให้เธอตื่นเพื่อจะหักคอช้าๆ นะ!" รินทร์ถอนหายใจเบาๆ เธอยกมือขึ้นอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวแตะลงที่ข้อมือของวิญญาณตนนั้นทันที สัมผัสที่ปะทะกันไม่ได้นุ่มนวล แต่มันคือความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัส หน้าต่างระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นอีกครั้ง [ติ๊ง! ตรวจพบจุดอ่อนของเป้าหมาย: ห่วงโซ่ความผูกพันบริเวณกระดูกซี่โครงด้านซ้าย (เกิดจากการเสียชีวิตอย่างไม่เป็นธรรม)] ดวงตาของรินทร์ประกายแสงวับขึ้นมาวบหนึ่ง เธอไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอมองร่างโปร่งแสงนั้นด้วยสายตาของแพทย์สนามที่กำลังประเมินเคสไข้หวัดใหญ่ที่รักษาได้ไม่ยาก "ถ้าคุณอยากหักคอฉัน นักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายอย่างฉันคงต้องขอแย้งในเรื่องกายศาสตร์สักเล็กน้อยค่ะ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นิ่งสนิท และจริงจังจนน่าตกใจ "การใช้แรงกดทับในมุมองศานี้ จะทำให้กระดูกต้นคอของฉันหักก็จริง แต่พลังงานวิญญาณของคุณจะกระเจิง และคุณจะไม่มีวันได้แก้แค้นคนที่ฆ่าคุณ... จริงไหมคะ? น้องสาว" วิญญาณสาวผะหนีบถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ความกดดันอันน่าประหลาดจากมนุษย์ใต้ร่างทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ถือไม้บรรทัดเหล็ก "แก... แกเป็นใครกันแน่ ทำไมไม่กลัวฉัน!" "ฉันชื่อรินทร์ค่ะ และตอนนี้กำลังหัวเสียมากเพราะอดนอน" รินทร์ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม แม้พลังชีวิตจะเตือนว่าเธอกำลังแย่ แต่ท่าทีกลับดูน่าเกรงขามเสียจนวิญญาณสาวต้องหดมือกลับ "แทนที่จะมาเสียเวลากับการขู่ฉัน เรามาคุยกันด้วยเหตุและผลดีกว่าค่ะ ว่าใครเป็นคนฆ่าคุณ... แล้วเราจะจัดการ 'ฟิสิกส์' ของมันคืนยังไงดี" บรรยากาศในห้องแคบๆ กลับตาลปัตรจากความน่ากลัวกลายเป็นความเงียบสงบที่ชวนให้อึดอัด วิญญาณสาวอ้าปากค้าง สมองที่ตายไปแล้วพยายามประมวลผลคำว่า *'จัดการฟิสิกส์ของมันคืน'* ว่าหมายความว่าอย่างไรกันแน่ แต่ก่อนที่รินทร์จะได้เริ่มทำการสอบสวนวิญญาณสาวตรงหน้าเพื่อเคลียร์เคสแรกให้อย่างเป็นระบบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะสามครั้งเว้นจังหวะอย่างแม่นยำ ไม่ใช่เสียงของคนเร่งRีบ แต่มันคือเสียงของผู้ล่าที่รู้ว่าเหยื่อไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้ วิญญาณสาวสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าที่เคยดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด ร่างโปร่งแสงสั่นเทาราวกับใบไม้ไผ่ในพายุ "มะ... มาแล้ว มันมาแล้ว..." รินทร์หันขวับไปมองที่ประตู หน้าต่างระบบไสยเวทพุ่งข้อความสีแดงฉานขึ้นมาเตือนรัวๆ จนแสบตา [คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด! ตรวจพบพลังงานไสยเวทมหาศาลกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้] [ผู้มาเยือน: อาจารย์สิงหา (ระดับ: ขมังเวทผู้ควบคุมกฎ)] [ภารกิจเสริมฉุกเฉินถูกบังคับใช้: หลบหนี หรือ... เผชิญหน้า] ประตูไม้เก่าค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดินด้านนอก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มปรากฏขึ้นภายใต้เงาสลัว เส้นผมสีดำสนิทและดวงตาคมกริบที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นโลหะดูเยือกเย็นและอันตรายเกินกว่าจะมนุษย์ทั่วไป ชายหนุ่มผู้มาใหม่กวาดสายตานิ่งสนิทเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดชะักลงที่รินทร์ ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงคนไข้เก่าๆ พร้อมกับหน้าต่างระบบเรืองแสงที่ยังลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ฟื้นเร็วกว่าที่คิดนี่ครับ... คุณหนูรินทร์ หรือควรจะเรียกว่า 'ผู้บุกรุก' ดีล่ะครับ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "นภากระซิบผี" ในตอนนี้นะคะ