ศิษย์อาจารย์สัมพันธ์

“ถ้าคุณยังใช้วิธีมองไสยเวทเป็นแค่ ‘สมการคณิตศาสตร์’ แบบนี้ ต่อให้มีพรสวรรค์แค่ไหน ร่างกายของคุณก็จะเป็นฝ่ายแหลกสลายก่อนที่อาคมจะทำงานเสร็จค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของอาจารย์สิงหาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องใต้ดินของหอตำรา กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่โดยรอบดูจะหนักอึ้งขึ้นทันตา รินทร์ขมวดคิ้ว มือที่กำลังจดจ่ออยู่กับการวาดอักขระอาคมลงบนแผ่นยันต์หยุดชะงัก เธอหายใจหอบถี่ หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก “แต่มันมีกฎของมันอยู่ อาจารย์คะ” รินทร์แย้งพลางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้ยืนกอดอกพิงผนังหินอยู่เบื้องหลัง “กระแสพลังวิญญาณไหลเวียนเหมือนประจุไฟฟ้า ถ้าเรารู้จักแอมพลิจูดและมุมองศาที่แม่นยำ ทำไมเราจะควบคุมมันแบบฟิสิกส์ไม่ได้?” สิงหาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ ความกดดันมหาศาลจากตัวเขาราวกับกำแพงที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาบีบอัดอากาศในห้องให้เหลือน้อยลง เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างจากเธอเพียงคืบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นเย็นเยียบราวกับก้นมหาสมุทร ทว่ากลับมีความร้อนผ่าวบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ ในฐานะผู้สอน “เพราะไสยเวทไม่ใช่เครื่องจักรที่ไร้หัวใจค่ะรินทร์” ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาแตะลงที่ข้อมือของเธอเพื่อวัดชีพจร ท่าทีที่ดูเหมือนการตรวจอาการกลับกลายเป็นความใกล้ชิดที่ทำให้รินทร์ชะงักงัน “มันคือการแลกเปลี่ยน ความปรารถนา ความเจ็บปวด และจิตวิญญาณ... คุณพยายามคำนวณตัวเลข แต่คุณลืมคำนวณ ‘เจตจำนง’ ที่สิงสู่อยู่ในตัวอักขระไปเสียสนิท” รินทร์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการใช้พลัง แต่เป็นเพราะสายตาที่จ้องมองมาอย่างอ่านทะลุปรุโปร่งของอีกฝ่าย สิงหาไม่เพียงแต่สอนวิชา แต่เขากำลังรื้อถอนกำแพงที่เธอก่อไว้เพื่อป้องกันความรู้สึกของตัวเองทีละชั้น “ลองอีกครั้ง” สิงหาสั่งเสียงเบา เขาขยับมาซ้อนอยู่ด้านหลัง รวบมือของเธอให้จับด้ามปากกาอาคมที่ทำจากกระดูกสัตว์โบราณ “อย่าใช้ตรรกะนำทาง ให้ใช้ความรู้สึก... นึกถึงความเงียบงันในตอนที่คุณอยู่กับวิญญาณตนแรกที่เคยเรียกมา นึกถึงความกลัวที่กลายเป็นความคุ้นเคย แล้วปล่อยให้มันนำทางปลายพู่กัน” รินทร์พยายามผ่อนลมหายใจ เธอหลับตาลง กลิ่นอายของสิงหาที่โอบล้อมอยู่ทำให้สมาธิของเธอเตลิดไปชั่วขณะ มือของเขาทาบลงบนหลังมือเธอ อุณหภูมิที่แตกต่างกันระหว่างความเย็นเยียบของเขาและความร้อนรุ่มในกายเธอสร้างกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดขึ้นในอากาศ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย [การตรวจพบสภาวะการเชื่อมต่อจิตวิญญาณ (Soul Resonance) ระดับความสอดคล้อง: 88%] [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจผู้ใช้เกินขีดจำกัดปลอดภัย! โปรดควบคุมอารมณ์ มิฉะนั้นระบบจะทำการตัดการเชื่อมต่อโดยอัตโนมัติ] “อย่าสนเสียงในหัวคุณ” สิงหากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ทำให้ขนอ่อนลุกชัน “จดจ่อที่ปลายพู่กัน... ร่วมกันค่ะ” รินทร์กัดริมฝีปากแน่น เธอกลั้นใจวาดอักขระลงไปตามคำนำทางของเขา พลังงานสายหนึ่งแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่แผ่นยันต์ มันไม่ได้เป็นเส้นตรงที่มั่นคงเหมือนสมการที่เธอเคยคิดไว้ แต่มันกลับบิดเบี้ยว อ่อนช้อย และทรงพลังเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังเต้นเร่า ทว่า ทันทีที่เส้นสุดท้ายจรดลง พลันเกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาลไปทั่วทั้งหอตำรา แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจนตาพร่า เสียงโหยหวนของวิญญาณนับร้อยที่ถูกกักขังอยู่ในผนังหินรอบด้านกรีดร้องพร้อมกันราวกับได้รับสัญญาณเตือนบางอย่าง สิงหาผละออกจากเธอทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขารีบกางม่านอาคมครอบคลุมทั้งตัวรินทร์และตัวเขาเองไว้ในพริบตา “รินทร์... คุณไม่ได้เรียกแค่พลัง” สิงหาเอ่ยเสียงต่ำขณะจ้องมองไปยังประตูหอตำราที่กำลังถูกทุบจากฝั่งตรงข้ามด้วยแรงมหาศาล “คุณเพิ่งเปิด ‘ประตูเชื่อมต่อ’ ที่ปิดตายมานานกว่าร้อยปี... และดูเหมือนว่าคนที่อยู่หลังประตูบานนั้น จะต้อนรับศิษย์คนใหม่ของฉันอย่างเร่าร้อนเสียด้วยสิ” เงาดำมืดมิดไหลทะลักผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา ไม่ใช่เพียงแค่ไอวิญญาณ แต่เป็นร่างของชายในชุดเกราะโบราณที่ดวงตาส่องแสงสีแดงฉาน เขาคนนั้นเดินตรงมาที่พวกเขาด้วยท่าทีคุกคาม และเหนือศีรษะของร่างนั้น ปรากฏตัวอักษรสีแดงก่ำที่ทำเอาหัวใจของรินทร์แทบหยุดเต้น [บอสระดับภัยพิบัติ: ผู้พิทักษ์หอตำราต้องห้าม – สถานะ: ปลุกตื่นด้วยเลือดศิษย์อาจารย์] ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเติบโตและการผจญภัยของรินทร์และอาจารย์สิงหาในเส้นทางที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้นะคะ