คนแปลกหน้าในชุดสูท

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะหนักแน่นและมั่นคงจนคนฟังรู้สึกได้ถึงอำนาจคุกคามที่แฝงอยู่หลังบานไม้ รินรดาชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ดชุดสุดท้ายบนหน้าจอสามจอเรียงติดกัน ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความหงุดหงิด เธอเพิ่งผ่านคืนอันยาวนานในการแกะรอยกลุ่มแฮกเกอร์เงาที่พยายามเจาะเข้าระบบกระทรวงการคลัง และตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ใครหน้าไหนควรมาเคาะห้องกวนใจเธอทั้งสิ้นโดยเฉพาะเมื่อเธอเพิ่งสั่งชานมไข่มุกหวานน้อยไปและคาดว่าน่าจะยังมาไม่ถึง "บอกแล้วไงคะว่าไม่รับบริจาค... และถ้าจะมาขายประกัน กรุณาดูหน้าขอบตานักรบไซเบอร์คนนี้ด้วยว่าพร้อมจะหยิบมีดสปาตามาไล่แทงใครไหม" รินรดาตะโกนออกไปเสียงดัง พร้อมกับกระชากประตูห้องชุดเพนต์เฮาส์ราคาแพงลิบลิ่วของตัวเองเปิดออกอย่างแรงด้วยความหงุดหงิดเต็มพิกัด โดยไม่คิดจะมองตาแมวตรวจสอบความปลอดภัยแม้แต่น้อย ทว่า... ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาดาร์กชาร์โคลเข้ารูปที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้คำพูดที่เหลือติดอยู่แค่ลำคอ กลิ่นอายความสะอาดเจือจางของโคโลญจน์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก และใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่บึ้งตึงราศีกระจายตัวพุ่งปรี๊ดนั่น... ธันวา หัวหน้าทีมไซเบอร์สืบสวนสุดเนี๊ยบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีในการทำงาน "ไงคะ โปรแกรมเมอร์ปากดี... คิดจะต้อนรับแขกด้วยมีดสปาตาจริงๆ เหรอ หรือว่าสมองเพี้ยนจากการจ้องจอเกินสี่สิบแปดชั่วโมงจนแยกไมไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ประตูเปิด ธันวาไม่รอให้เธออนุญาต เขาก้าวล้ำเส้นธรณีประตูเข้ามาในห้องทันทีด้วยขายาวๆ ของเขา ร่างสูงใหญ่บังคับให้รินรดาต้องถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ "นี่คุณ! เข้ามาห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแถมยังไร้มารยาทแบบนี้ มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนะคะหัวหน้าธันวา!" รินรดาแหวใส่ทันที มือเรียวบางยกขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุๆ ที่มองกวาดสำรวจสภาพห้องรกๆ ของเธอที่มีแต่กระป๋องกาแฟและแก้วน้ำวางเกลื่อนกลาด ธันวาปรายตามองสภาพรกรุงรังนั้นด้วยสีหน้าเอือมระอา ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววพยศไม่ยอมแพ้ "สิทธิส่วนบุคคลเหรอ? รินรดา... ตอนนี้คุณไม่ใช่แค่พลเมืองธรรมดาที่มีสิทธิ์จะทำตัวเป็นเป้านิ่งให้พวกมันเก็บหรอกนะ รู้ตัวบ้างไหมว่าเมื่อคืนมีไอพีแอดเดรสแปลกปลอมพยายามเจาะเข้ามาที่เซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของคุณถึงสิบสี่ครั้ง" คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของรินรดาเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจแต่ก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้หน้ากากความกวนประสาทอย่างรวดเร็ว "สิบสี่ครั้ง? โม้หรือเปล่าคะเนี่ยระบบป้องกันของฉันแน่นหนาพอๆ กับฟอร์จำลองของเพนตากอนเชียวนะ" เธอเถียงเสียงแข็ง แม้ในใจจะเริ่มเต้นระรัวเพราะรู้ดีว่าตัวเลขนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ธันวาแค่น "หอะ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม จนรินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปึง ธันวาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบชั้นหนังสือไว้ เหนเหนือศีรษะเธอ กักกันเธอไว้ในวงแขนแกร่งอย่างจงใจ กลิ่นกายสะอาดผสมความเยד็นชาของเขาโชยเข้าปะทะจนลมหายใจเธอติดขัด "มั่นใจนักนะ... ถ้ามั่นใจนัก ทำไมมือถึงได้สั่นตอนพิมพ์โค้ดล่ะ หืมนักแม่นปืนไซเบอร์?" ธันวาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ (หรือความเขินกันแน่ เจ้าตัวก็ไม่แน่ใจ) "ถอยไปเลยนะคะ! ใครสั่นไม่มี๊! อย่ามาใกล้ฉันนะคุณธันวา เดี๋ยวฉันฟ้องร้องฐานคุกคามทางเพศซะนี่!" รินรดาโวยวาย มือเล็กดันอกแกร่งที่แน่นปึ้กไปด้วยกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าสูท แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนดันกำแพงหินผา ธันวานอกจากจะไม่ขยับแล้ว เขายังโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิมจนเธอต้องเอียงคอหนี "ฟ้องเลยสิคะ... แต่ก่อนจะไปขึ้นศาล อ่านเอกสารนี่ให้จบซะก่อน" ธันวาใช้มืออีกข้างหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างยากลำบากเนื่องจากถูกเธอดันอกอยู่ แล้วสะบัดมันตรงหน้าเธอ รินรดาก้มมองซองเอกสารนั้นด้วยความสงสัยระคนระแวง "อะไรอีกคะเนี่ย หมายศาลเหรอ?" "ไม่ใช่หมายศาล... แต่มันคือคำสั่งย้ายด่วนให้คุณไปเก็บตัวที่ 'เซฟเฮาส์' ของฉัน และภายใต้คำสั่งคุ้มครองพยานพิเศษนี้ คุณต้องอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของฉันทุกฝีก้าว... ตลอด 24 ชั่วโมง" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ดวงตาคู่คมจ้องมองปฏิกิริยาของเธออย่างรอคอยความพินาศทางอารมณ์ รินรดาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม "ห๊ะ! อะไรนะคะ? ให้ฉันไปอยู่เซฟเฮาส์กับคุณเนี่ยนะ ฝันไปเถอะค่ะ! ฉันไมไปเด็ดขาด ชีวิตฉัน งานฉัน แมวฉันล่ะ!" "แมวของคุณเดี๋ยวทีมงานฉันจะเอาไปดูแลให้ ส่วนเรื่องงาน... คุณจะย้ายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดไปทำงานที่นั่นแทน" ธันวาพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงเผด็จการที่ไม่มีช่องให้ปฏิเสธ พร้อมกับยิ้มมุมปากนิดๆ ที่ชวนให้คนมองหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "เตรียมเก็บกระเป๋าซะรินรดา คุณมีเวลาสิบนาที... หรือถ้าไม่อยากเก็บ ฉันจะอุ้มคุณลงไปเองแบบไม่ใส่เสื้อผ้าสํารองเลยก็ได้" "ไอ้... ไอ้คุณหัวหน้าจอมเผด็จการ!" รินรดาแยกเขี้ยวใส่ด้วยความโกรธจัดจนแทบจะพ่นไฟใส่หน้าเขาได้อยู่แล้ว ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากด่ากราดเป็นชุดนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น—กริ่งที่เธอไม่ได้กด และไม่ใช่ชานมไข่มุกที่สั่งไว้ ธันวาหุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันในพริบตา มือแกร่งที่เคยยันชั้นหนังสือไว้เปลี่ยนเป็นคว้าแขนเรียวของรินรดาแล้วดึงเข้ามาชิดร่างทันทีอย่างรวดเร็วกระชากสติ "เงียบ..." ธันวา กระซิบเสียงต่ำแนบใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "มีคนกำลังใช้รหัสผ่านเปิดประตูห้องคุณ... และไม่ใช่ทีมของฉัน" เอมเมอรัลด์อายส์ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ