รหัสลับพาสู่หายนะ

“บอกแล้วไงคะว่าถ้ามันระเบิดคาหน้าขึ้นมา ฉันจะไม่ยอมรับผิดชอบค่าเสียหายหน้าจอแมคบุ๊กราคาเหยียบแสนของหัวหน้าเด็ดขาด” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังลอดผ่านหูฟังไร้สายราคาแพง พร้อมกับปลายนิ้วเรียวสวยที่กำลังรัวลงบนแป้นพิมพ์สีดำสนิทด้วยความเร็วระดับแสง หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอตรงหน้าสะท้อนแสงสีฟ้าและเขียวของชุดคำสั่งนับพันบรรทัดที่กำลังวิ่งพล่าน รินรดาขยับแว่นกรอบบางขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววระยับด้วยความท้าทายที่ปะปนกับความหงุดหงิดระคนกัน กลิ่นกาแฟดำเย็นเฉียบที่ตั้งทิ้งไว้จนหยดน้ำเกาะรอบแก้วไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด ในห้องทำงานรกๆ ขนาดสิบตารางเมตรที่เต็มไปด้วยลังกระดาษและสายไฟระโยงระยาง รินรดาในชุดฮู้ดสีเทาย้วยๆ กำลังทำภารกิจที่เธอแอบลักลอบทำมันลับหลัง ‘เขา’ คนนั้น—ธันวา หัวหน้าทีมไซเบอร์สืบสวนผู้ได้ฉายาว่า *‘มนุษย์หินประตูกลอนไฟฟ้า’* เป้าหมายในคืนนี้คือการเจาะเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองของกระทรวงเศรษฐกิจดิจิทัล เพื่อดึงข้อมูลไฟล์ลับโครงการจัดซื้อซอฟต์แวร์สอดแนมที่พวกนักการเมืองกำลังซุกซุ่นใต้พรม มันควรจะเป็นงานหมูๆ สำหรับอดีตแฮกเกอร์สาวใต้ดินอย่างเธอ ถ้าหากว่ากวิน—ไอ้เพื่อนร่วมทีมตัวดี—ไม่ส่งพิกัดปลอมมาหลอกเธอกลางคัน “ยัยริน! เลิกบ่นแล้วดูเส้นทางทราฟฟิกด่วน ระบบรักษาความปลอดภัยของมันไม่ได้มีแค่ไฟร์วอลล์ธรรมดา แต่มันมี AI ตรวจจับพฤติกรรมแปลกปลอมระดับทหาร!” เสียงปลายสายของกวินร้อนรนจนเกือบกลายเป็นเสียงกรีดร้อง “แกกำลังจะเจาะเข้าห้องควบคุมหลัก ไม่ใช่โฟลเดอร์งบประมาณ!” “ฮะ? ว่าไงนะ!” รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหน้าจอหลักปรากฏสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงไซเรนจำลองที่ดังระงับในหูฟัง นิ้วเรียวรีบกดปุ่มคำสั่งยกเลิกการเชื่อมต่อแบบด่วนจี๋ แต่ทว่า… สายเกินไป หน้าจอหลักดับวูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมาสว่างวาบด้วยภาพตราสัญลักษณ์ลับของหน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่วิ่งขึ้นช้าๆ ทีละตัว *‘Detecting Unauthorized Access... Target Locked.’* หัวใจของรินรดากระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เย็นวาบไปถึงสันหลังวาบ เธอพยายามป้อนคำสั่งล้างข้อมูลและบล็อกไอพีแอดเดรสของตัวเองอย่างลนลาน แต่ระบบกลับปฏิเสธทุกคำสั่งราวกับถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านระดับมาสเตอร์คีย์ บรรยากาศรอบตัวในห้องแคบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น อากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลงจนหายใจไม่ทั่วท้อง “เวรเอ๊ย… ซวยแล้วไง” รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางหนทีไล่ แต่ก่อนที่เธอจะได้กดคีย์ลัดถอนการติดตั้งโปรแกรมทิ้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบภายในสำนักงานก็ดังแทรกขึ้นมา *‘แจ้งเตือน: ตรวจพบความผิดปกติจากรหัสประจำตัวพนักงาน PR-409 (รินรดา) กำลังส่งต่อข้อมูลลับระดับสูงสุดไปยังเครือข่ายภายนอก’* “บ้าจริง! ฉันไม่ได้ส่งโว้ย!” เธอกรีดร้องใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างหัวเสีย พลางกระหน่ำกดปุ่มฮาร์ดรีเซ็ตที่เคสคอมพิวเตอร์ แต่ทว่าจู่ๆ ไฟฟ้าทั้งห้องก็เกิดกระพริบวูบวาบ แล้วดับสนิทลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่ววินาที ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะจะดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนซีเมนต์ขัดมันดังชัดเจนทีละก้าว… ทีละก้าว… ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ประหารชีวิต แกร๊ก! ลูกบิดประตูด้านนอกถูกบิดเปิดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่รอเคาะ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตไร้ที่ติปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู แสงไฟฉุกเฉินสาดกระทบใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักสันจมูกโด่งเป็นสันคมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างดุดัน นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในห้องด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ธันวา… หัวหน้าทีมสายเนี๊ยบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เธอก่อนจะเลื่อนไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงค้างภาพไฟล์ลับระดับชาติเอาไว้หรา “สนุกมากไหมครับ… คุณรินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกเหมือนโดนกรีดด้วยใบมีดโกน ธันวาก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น แต่แววตากลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมนุ่มลึก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอค่อยๆ ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ พยายามฉีกยิ้มแห้งๆ ส่งให้ผู้ชายตรงหน้า แม้ว่าขาเริ่มจะสั่นพับๆ อยู่รอมร่อ “หัวหน้าคะ… คือว่า… ถ้าฉันจะบอกว่าทั้งหมดนี่คือแมวของฉันมันเดินเหยียบแป้นพิมพ์… หัวหน้าจะเชื่อไหมคะ?” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวประชิดเข้ามาจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะควักเอาความจริงออกมาจากอก “แมวตัวนี้คงตัวใหญ่แล้วก็มือบอนน่าดูนะครับ ถึงได้บังaิญเจาะเข้าระบบความมั่นคงแห่งชาติจนเอกสารลับหลุดไปถึงมือสำนักข่าวต่างประเทศได้ภายในสามวินาที” ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าแต่น่ากลัวเป็นบ้า “เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไปนอนในคุกใต้ดินของหน่วยงานได้เลยครับ… หรือไม่ก็… มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนว่าคุณเอาโค้ชลับชุดนี้มาจากไหน!” รินรดาสบตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กลิ่นอายความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตทำให้เธอหายใจติดขัด แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ “ถ้าฉันบอก… แล้วหัวหน้าจะยอมปล่อยฉันไปไหมล่ะคะ?” เธอกัดฟันถามเสียงสั่นเล็กน้อย ธันวาไม่ตอบในทันที เขายื่นมือหนามาวางทับลงบนโต๊ะทำงาน กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาซึนๆ ที่มักจะซ่อนความห่วงใยไว้ใต้ความดุดันฉายประกายบางอย่างที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ปล่อยเหรอครับ?” ธันวาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “ฝันไปเถอะ… เพราะตอนนี้คุณไม่ได้แค่ทำระบบพัง แต่คุณกำลังทำให้ผมต้อง ‘รับผิดชอบ’ ชีวิตคุณไปตลอดชีวิตต่างหาก!” *เอมเมอรัลด์อายส์*