พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

หน้าต่างระบบสีแดงฉานกะพริบถี่รัวอยู่เบื้องนัยน์ตาของเรน ตัวเลขสามหลักถอยหลังลงอย่างเลือดเย็นจาก *180... 179... 178...* เสียงเตือนจังหวะหัวใจในเกมดัง *ตึ้ก... ตึ้ก...* สอดประสานกับเสียงลมหายใจของเขาเองที่ยังคงควบคุมให้สม่ำเสมอได้อย่างน่าประหลาด มูลค่าเศรษฐกิจทั้งหมดของเซิร์ฟเวอร์หลักที่ผูกติดอยู่กับบัญชีตัวละคร “ช่างตีดาบไร้คม” ไม่ใช่แค่เพียงเงินตราในเกมจำนวนมหาศาล แต่มันคือหยาดเหงื่อและเวลาหลายร้อยชั่วโมงที่เขาใช้ในการวางโครงข่ายตลาดประมูลและการตีเหล็กระดับตำนาน หากตัวละครนี้ถูกลบถาวรตามเงื่อนไขของภารกิจระดับ SSS *"ทายาทแห่งเตาหลอมที่ถูกลืม"* ทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาจะสลายกลายเป็นเพียงแค่เศษฝุ่นดิจิทัลในพริบตา "เวลาเหลืออีกไม่ถึงสามนาทีแล้วนะเรน นายจะยืนนิ่งเป็นท่อนไม้แบบนี้ไม่ได้นะ!" ลูเซียส่งเสียงกระซิบลอดไรฟัน ดวงตากลมโตภายใต้หมวกคลุมนักเวทกวาดมองไปรอบซากปรักหักพังของโรงงานตีเหล็กโบราณ ร่างเพรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะค่ามานาติดลบในระบบที่ทำให้ร่างกายของเธอรู้สึกราวกับถูกแช่แข็งในน้ำแข็งขั้วโลก "ความตื่นตระหนกไม่เคยช่วยให้ค่าตัวเลขบนหน้าจอขยับไปในทิศทางที่ดีขึ้นหรอกครับ ลูเซีย" เรนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าราบเรียบและหนักแน่น เขายกมือขึ้นแตะหน้าจอโฮโลแกรม ปลายนิ้วเรียวยาวลากผ่านแถบโค้ดคำสั่งอย่างรวดเร็วราวกับนักเปียโนกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความตาย "อีกอย่าง... เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อรอความตาย" "แต่การเดิมพันด้วยระบบเศรษฐกิจทั้งหมดของเซิร์ฟเวอร์กับฐานทัพลับของกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' ที่มีผู้เล่นเลเวลสูงกว่าร้อยคนเฝ้าระวัง มันไม่ใช่ความกล้าหาญหรอกนะ แต่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ!" ลูเซียแย้งขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด เธอยกไม้เท้าคริสตัลขึ้นเตรียมพร้อมร่ายเวทมนตร์ แม้จะรู้ดีว่าพลังของเธอในตอนนี้แทบจะไร้ค่าหากต้องปะทะกับกองกำลังหลัก เรนไม่ได้ตอบคำเขานางในทันที สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (แม้ในเกมจะไม่จำเป็นต้องใส่ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะสวมมันเพื่อช่วยในการคำนวณมุมมองเชิงลึก) กำลังวิเคราะห์โครงสร้างสถาปัตยกรรมของฐานทัพลับเบื้องหน้า คานเหล็กขึ้นสนิม ท่อส่งไอน้ำแรงดันสูง และระบบป้องกันเวทมนตร์ระดับกลาง ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันการบุกรุกจากด้านหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ทว่า... ในมุมมองของอดีตโปรแกรมเอร์ผู้ลุ่มหลงในความสมบูรณ์แบบ ระบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด มักจะมีจุดบอดที่เล็กที่สุดซ่อนอยู่เสมอ "ใครบอกว่าเราจะบุกเข้าไปจากด้านหน้าล่ะครับ" เรนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ลูเซียถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "และเราก็ไม่ได้มากันแค่สองคนด้วย" "หมายความว่ายังไง?" ก่อนที่จอมเวทสาวจะได้ซักไซ้ไล่เลียง เรนก็หันไปโบกมือให้กับมุมอับของซอกตึกที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์เรืองแสง ร่างเงาเล็กๆ สองร่างค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ผู้เล่นชายหญิงสองคนสวมชุดเกราะหนังเก่าคร่ำคร่า เลเวลบนหัวของพวกเขากะพริบเตือนสีแดงชาด—*เลเวล 14* และ *เลเวล 16* เด็กหนุ่มและเด็กสาวหน้าตาตื่นกลัว ทั้งคู่กำดาบสั้นสนิมเขรอะและคทาไม้ผุๆ ไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "วะ... ไวส์เคาน์เรน!" เด็กหนุ่มเลเวล 14 ละล่ำละลักเอ่ยชื่อด้วยความประหม่า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อว่าผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์จะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าพวกเขา "พวกเรา... พวกเราทำตามแผนที่คุณส่งข้อความมาแล้วครับ แต่ว่า... ทางเข้าอุโมงค์ระบายน้ำมันถูกล็อกด้วยระบบกลไกเวทมนตร์ระดับสูง พวกเราฝ่าเข้าไปไม่ได้หรอก..." ลูเซียอ้าปากค้าง เธอมองหน้าเด็กเลเวลต่ำสองคนสลับกับเรนด้วยความงุนงง "เรน... นายดึงผู้เล่นฝึกหัดพวกนี้เข้ามาพัวพันกับภารกิจระดับ SSS เนี่นะ? นายเสียสติไปแล้วหรือไง พวกเขาจะไปทำอะไรได้ แค่กิ้งก่าเวทมนตร์ตัวเดียวก็ตบพวกเขาร่วงในทีเดียวแล้ว!" "พลังไม่ได้วัดกันที่เลเวลครับ ลูเซีย" เรนหันไปมองสหายสาวด้วยแววตาจริงจัง "มันวัดกันที่จังหวะเวลาและการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรที่มีอยู่ต่างหาก" เขาก้าวเข้าไปหาเด็กหนุ่มเลเวล 14 ย่อตัวลงในระดับสายตาเดียวกัน มือหยิบชิ้นส่วนโลหะแปลกประหลาดที่เพิ่งหลอมขึ้นจากเตาพกพาออกมาส่งให้ "ชื่อ 'โบว์' สินะครับ?" เรนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและให้เกียรติ เด็กหนุ่มพยักหน้ารัวๆ "ครับ! ผมชื่อโบว์ ส่วนนี่น้องสาวผมชื่อ 'เบลล์' ครับ" "ดีมาก โบว์ เบลล์" เรนวางชิ้นส่วนโลหะลงบนฝ่ามือของเด็กหนุ่ม "อุปกรณ์ชิ้นนี้คือ 'ตัวถอดรหัสคลื่นความถี่ต่ำ' ที่ผมคำนวณโครงสร้างมาจากรหัสผ่านของฐานทัพอัคคีทมิฬเมื่อสามนาทีก่อน มันไม่มีพลังโจมตีและพังได้ภายในครั้งเดียวหากโดนโจมตี... แต่หน้าที่ของพวกเธอสองคน สำคัญกว่าการต่อสู้ทั้งหมดในวันนี้" เบลล์ เด็กสาวเลเวล 16 กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มะ... พวกเราต้องทำอะไรคะ?" "แทรกซึมเข้าไปทางท่อระบายน้ำทิ้งด้านทิศเหนือ ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่ระบบป้องกันเวทมนตร์ละเลยเพราะคิดว่าเป็นเขตของเสีย" เรนชี้แผนผังโฮโลแกรมที่ฉายขึ้นจากแหวนแต่งแร่ของเขา "ใช้ความคล่องตัวของตัวเล่นเลเวลต่ำที่ระบบมักมองข้าม ลัดเลาะไปจนถึงห้องควบคุมหลัก แล้วเสียบอุปกรณ์ชิ้นนี้เข้ากับแผงวงจรควบคุมประตูหลัก..." "ระ... รamกันตั้งร้อยคน ถ้าพวกเราโดนจับได้..." โบว์เสียงสั่น "พวกเขจะไม่จับพวกเธอหรอกครับ" เรนตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวแต่นุ่มนวล ชวนให้รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "เพราะในวินาทีที่พวกเธอเริ่มเคลื่อนไหว ลูเซียกับผมจะสร้าง 'การเบี่ยงเบนความสนใจครั้งใหญ่' ที่ดึงดูดสายตาและกำลังพลทั้งหมดของฐานทัพมาที่เรา" ลูเซียหันขวับมามองเรนทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ "เดี๋ยวก่อนนะเรน! นายหมายความว่าเราสองคนจะเป็นเป้าล่อให้กองกำลังร้อยคนรุมกินโต๊ะเหรอ? นายบ้าไปแล้วหรือไง! ต่อให้เป็นนาย ค่ามานาและสเตตัสของฉันตอนนี้..." "ผมไม่ได้บอกว่าเราจะไปสู้ตรงๆ ครับ ลูเซีย" เรนส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ "เราจะไป 'รื้อถอน' ต่างหากล่ะ" เขากลับหลังหัน ดวงตากวาดมองไปที่กำแพงหินของฐานทัพลับที่ตั้งตระหง่านท้าทายแสงจันทร์ เวลาบนหน้าจอระบบกระพริบเตือน *120... 119... 118...* "โบว์ เบลล์ ออกเดินทางได้ครับ จำไว้ว่าก้าวเท้าให้เบาที่สุด และอย่าหันกลับมามองข้างหลัง" เด็กหนุ่มและเด็กสาวมองหน้ากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเลและความกลัว แต่เมื่อเห็นแววตาที่หนักแน่นดั่งหินผาของเรน ความกล้าหาญแปลกประหลาดก็ก่อตัวขึ้นในอก พวกเขาพยักหน้ารับอย่างแรง ก่อนจะพากันมุดหายเข้าไปในความมืดของท่อระบายน้ำอย่างรวดเร็วราวกับเงา ลูเซียถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอกำไม้เท้าในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาว "นายมันเป็นคนบ้าที่คำนวณความบ้าได้อย่างน่ากลัวจริงๆ เรน... แล้วเราล่ะ จะเอายังไงต่อกับเวลาสองนาทีที่เหลือ?" เรนดึงดาบไร้คม (ที่ดูเหมือนแท่งเหล็กกล้าธรรมดาไร้ลวดลาย) ออกมาจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันกังวานใสท่ามกลางความเงียบงัน เขายกมันขึ้นมาพาดบ่า แววตาคมกริบทอประกายแสงสีฟ้าจางๆ จากระบบคำนวณการต่อสู้ "เราจะเดินเข้าไปทางประตูหน้าครับ... และประกาศให้พวกมันรู้ว่า การดูถูกช่างตีดาบเลเวลต่ำ เป็นความผิดพลาดที่ราคาแพงที่สุดในชีวิตของพวกเขา" จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วอาณาจักร ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ *[ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'เรน' ได้เปิดใช้งานกลไกเดิมพันระดับ SSS สำเร็จ]* *[เงื่อนไขเวลาเดินเครื่อง: 60 วินาทีสุดท้ายก่อนการทำลายล้างบัญชีถาวร]* *[คำเตือน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของบอสลับประจำฐานทัพ 'ราชันโลหิตอัคคี' ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นก่อนกำหนดจากแรงสั่นสะเทือนภายในโครงสร้างฐานทัพ!]* พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวจากใต้พิภพดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากใจกลางฐานทัพลับของกิลด์อัคคีทมิฬ ร่างมหึมาของเงาสัตว์อสูรเพลิงที่มีดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิด! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ "ช่างตีดาบไร้คม" ก้าวข้ามขีดจำกัดไปพร้อมกันนะครับ