แชมเปญแก้วนั้นกับความเงียบงัน

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเคลียในเพนต์เฮาส์หรูชั้นสี่ิบห้า เปรมปรีดิ์กำลังหัวเราะร่าเริงอยู่ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวและกลุ่มเพื่อนไฮโซที่รายล้อม แต่สำหรับรินรดาแล้ว งานปาร์ตี้ฉลองชัยชนะคดีใหญ่ค่ำคืนนี้ไม่ได้น่ารื่นรมย์เลยสักนิด ทนายสาวในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงกำลังยกแชมเปญขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบห้องด้วยความระแวง เธอยังจำกลิ่นอายความเน่าเฟะของตระกูลนี้ได้ดี—มันคือกลิ่นเดียวกับคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อสิบปีก่อนที่พรากครอบครัวของเธอไป "มองหาเหยื่อรายต่อไป หรือกำลังส่องหาทางหนีทีไล่ล่ะ ทนายรินรดา?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนรินรดาต้องสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับไปปะทะสายตากับร่างสูงโปร่งของกวินตา นักสืบอิสระสาวมาดนิ่งที่ยืนกอดอกพิงผนังกระจกใสอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กวินตาสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิทไร้ที่ติ เรือนผมสีเข้มรวบตึงเผยให้เห็นกรอบหน้าคมคายและดวงตาสีนิลที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน "ฉันไม่ได้ว่างงานจนต้องมาเดินส่องใครเล่นนะคะ คุณกวินตา... โดยเฉพาะพวกนักสืบที่ชอบเดินตามหลังชาวบ้านอย่างไร้มารยาท" รินรดายกยิ้มมุมปาก ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือน ทว่าในใจกลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ กวินตาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีนิลพราวระยับด้วยความขบขัน ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มร้าย "ไร้มารยาทเหรอคะ? ฉันแค่มารับหน้าที่ 'พี่เลี้ยง' คอยกันไม่ให้ทนายปากเก่งอย่างคุณไปหาเรื่องใครในงานวันเกิดของลูกความตัวเองต่างหาก... เปรมปรีดิ์เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ของคุณนะ ระวังปากหน่อยเถอะ เดี๋ยวจะอดได้ค่าจ้างก้อนโต" "เงินค่าจ้างของฉันแลกมาด้วยมันสมองและความยุติธรรม ไม่ใช่การประจบสอพลอเหมือนที่คุณทำหรอกค่ะ" รินรดาก้าวเข้าไปประชิด ปลายจสูกแทบจะชนกัน ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้พวกเธอกลายเป็นจุดสนใจของคนรอบข้างกลาย ๆ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างรัศมีอารมณ์ที่คุโชนนี้ "ถ้าคุณว่างมากนัก ทำไมไม่ไปเดินเช็กดูว่าเจ้าภาพหายหัวไปไหนตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนล่ะคะ หรือว่าสัญชาตญาณนักสืบของคุณมันใช้งานไม่ได้ผลเวลาดื่มแชมเปญแพง ๆ เข้าไป?" รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินตาจางหายไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลง ประกายความเอาจริงเอาจังฉายชัดขึ้นมาทันที "คุณรู้ได้ยังไงว่าเปรมปรีดิ์หายตัวไป?" "เพราะฉันกำลังจะเดินไปทวงเอกสารสำคัญจากเขาน่ะสิคะ และพบว่าห้องทำงานส่วนตัวด้านในล็อกกลอนจากข้างใน... แต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ทั้งสิ้น" รินรดาหุบยิ้ม ท่าทีเล่นสนุกมลายหายไป เหลือเพียงความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจ กวินตาไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอคว้าข้อมือเรียวของรินรดาก่อนจะสาวเท้าเดินตรงดิ่งไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ลึกที่สุดของเพนต์เฮาส์ทันที แรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคงและอบอุ่นอย่างประหลาด รินรดาขมวดคิ้วสะบัดมือออกเล็กน้อยแต่ก็ยอมก้าวตามไปติด ๆ บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงทันทีเมื่อพวกเธอเดินพ้นจากเขตปาร์ตี้ เสียงเพลงแจ๊สด้านนอกกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงเบาบาง กวินตาดันตัวรินรดาให้ถอยไปด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะใช้มือผลักประตูบานไม้สักทองที่ไม่ได้ล็อกอย่างที่รินรดาเข้าใจ... มันแง้มเปิดออกเองช้า ๆ พร้อมกับกลิ่นคาวสนิมจาง ๆ ที่ลอยเตะจมูก "ถอยไป" กวินตาสั่งเสียงเข้ม ร่างสูงก้าวเข้าไปในความมืดของห้องโดยมีรินรดาแทรกตัวตามเข้าไปติด ๆ ภายในห้องทำงานหรูหรา แสงไฟจากระเบียงด้านนอกสาดส่องเข้ามาพาดผ่านโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เก้าอี้หนังราคาแพงว่างเปล่า แก้วแชมเปญบนโต๊ะยังคงมีฟองอากาศลอยอยู่เล็กน้อย ทว่า... 'เปรมปรีดิ์' เจ้าภาพผู้จัดงานวันเกิด กลับไร้ร่องรอย ไม่มีแม้แต่เงาของเขาในห้องนี้ รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับคราบของเหลวสีแดงเข้มที่หยดหยาดเป็นทางยาวจากพรมราคาแพงหายเข้าไปในห้องน้ำภายในตัว และบนโต๊ะทำงานนั้น มีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ พร้อมกับข้อความด้วยลายมือหวัด ๆ เขียนไว้ว่า... 'ทนายริน... เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว' กวินตาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชะโงกหน้ามองซองเอกสารนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย สายตาสีนิลของนักสืบสาวฉายแววอันตรายระคนห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ปัง! เสียงประตูห้องทำงานด้านนอกถูกกระชากปิดลงด้วยแรงลม พร้อมกับเสียงล็อกกลอนจากภายนอกดังคลิก! ตามมาด้วยความมืดสนิทเมื่อไฟเพดานดับวูบลงเหลือเพียงแสงสว่างสลัวจากจันทร์เพ็ญ ก่อนที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงอุทาน มืออุ่นจัดของกวินตาก็คว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ดึงเธอเข้ามาชิดแนบอกแกร่งจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหูท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ "อย่าขยับ..." เสียงกระซิบของกวินตาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ชิดใกล้จนริมฝีปากนุ่มเฉียดผ่านแก้มเนียน "มีใครบางคน... กำลังรอเราอยู่ในห้องนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!