ตอนที่ 2: แบบแปลนสงคราม

"สีเขียวมัทฉะผสมพาสเทลลาเวนเดอร์เนี่ยนะคะ คือสิ่งที่คุณกรณ์นิยามว่า 'ความเหมาะสมทางโครงสร้างและสุนทรียศาสตร์'?" เสียงเคาะแท็บเล็ตบนโต๊ะกระจกนิรภัยดัง *ป้าบ* ปลุกให้บรรยากาศแสนสงบในห้องประชุมใหญ่ของ *Korn Architect* พังทลายลงในพริบตา รสาในชุดสูทเบลเซอร์สีครีมตัดกับกางเกงสแลคเข้ารูป ยืนเท้าสะเอวด้วยความมั่นอกมั่นใจ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังที่ดันขึ้นไปคาดไว้บนกลุ่มผมลอนสลวยจดจ้องร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน กรณ์ละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์อย่างช้าๆ เขาถอดแว่นสายตาออก วางมันลงบนโต๊ะด้วยความนิ่งสนิทที่ชวนให้คนมองรู้สึกหงุดหงิดเล่น ดวงคมกริบสีเข้มคู่นั้นกวาดมองอินฟลูเอนเซอร์สาวตัวแสบตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เชิงระอา "ถ้าคุณรสาใช้เวลาอ่านคู่มือสเปกวัสดุก่อสร้างให้ได้สักครึ่งหนึ่งของเวลาที่คุณใช้เถียงกับผม คุณคงไม่เดินเข้ามาพ่นน้ำลายใส่แบบแปลนที่ผมใช้เวลาคิดสามคืนติดต่อกันหรอกครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เจือแววประชดประชันชนิดที่ได้ยินแล้วคันยิบไปถึงหัวใจ "โอ๊ะ! สามคืนเลยเหรอคะ? น่าประทับใจจังค่ะ แต่เสียดายนะคะที่สมองระดับหัวกะทิของสถาปนิกรางวัลยอดเยี่ยม ดันคิดออกมาได้แค่ครัวสีเทาปูนเปลือยหม่นหมองเหมือนห้องดับจิตโรงพยาบาลรัฐ! คุณกำลังจะสร้างบ้านให้ฉันนะคะ ไม่ใช่หลุมหลบภัยสงครามโลกครั้งที่สาม!" รสาโต้กลับทันควัน ฝีปากกล้าไม่เคยเป็นรองใคร มือเรียวบางหยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมาสะบัดหน้าจอโชว์ภาพ 3D ที่เธอเพิ่งรีทัชสีใหม่สดๆ ร้อนๆ บนรถเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "นี่ต่างหากคือฟีลลิ่งที่ถูกต้อง! ครัวสีชมพูพาสเทลตัดขอบทอง มินิมอลแต่ลูกคุณหนู จบ!" กรณ์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่รสายืนอยู่ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มข้นลอยเข้าแตะจมูกจนรสาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ฟังให้ดีนะครับคุณรสา... สีชมพูพาสเทลที่คุณว่าเนี่ย มันสะท้อนความร้อนและทำปฏิกิริยากับแสงไฟวอร์มไลท์ในห้องครัว ทำให้ตู้บิลต์อินเกรดพรีเมียมของผมดูเหมือนกล่องขนมไข่ราคาถูก และที่สำคัญที่สุด..." กรณ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ เลื่อนสายตาคมกริบลงมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี "โครงสร้างรับน้ำหนักของเคาน์เตอร์ไอלันด์ตัวนี้ ถูกคำนวณมาเพื่อหินอ่อนแกรนิตสีเข้ม ไม่ใช่กระเบื้องเคลือบสีหวานแหววตามอารมณ์ชั่ววูบของคุณ" รสาใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง ไม่ใช่เพราะคำขู่ทางวิศวกรรม แต่เป็นเพราะแววตาจริงจังและลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่เหนือหน้าผากต่างหาก เธอเชิดหน้าขึ้นสู้แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ "แล้วยังไงล่ะคะ? ในเมื่อฉันเป็นเจ้าของบ้าน ฉันจ่ายเงินเจ็ดหลักให้คุณ ฉันก็ต้องมีสิทธิ์เลือกความสุขของตัวเองสิคะ หรือว่าสถาปนิกสมองแข็งอย่างคุณคิดว่ารสนิยมตัวเองเหนือกว่าเจ้าของบ้านทุกคนบนโลกนี้ไปซะหมด?" "ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองเหนือกว่าใคร..." กรณ์ขยับเข้ามาอีกก้าว จนรสาต้องเอนตัวถอยหลังไปชนขอบโต๊ะประชุมด้านหลัง "แต่ผมมีจรรยาบรรณ... และผมเกลียดที่สุดคือการสร้างงานห่วยๆ ออกมาให้คนอื่นดูถูกว่ามันมาจากบริษัทของผม เพียงเพราะตามใจลูกค้าที่แยกไม่ออกระหว่างบ้านกับร้านคาเฟ่แมว!" "นี่คุณว่าฉันปัญญาอ่อนเหรอคะ!" รสาปี๊ดแตก เธอวางมือลงบนอกเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วดันเต็มแรงเพื่อถอยห่าง แต่กรณ์กลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับเสาเข็มเจาะลึกสี่สิบเมตร กล้ามเนื้อแน่นใต้ร่มผ้าทำเอาฝ่ามือเธอร้อนผ่าว บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มคุคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ แรงปะทะระหว่างความเนียบตึงของสถาปนิกหนุ่มกับพลังงานความพยศของอินฟลูเอนเซอร์สาวกำลังสร้างสนามแม่เหล็กประหลาดที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกัน กรณ์มองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปวบหนึ่ง—มันทั้งหงุดหงิด ทั้งมันเขี้ยว และ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้ "ถ้าคุณยังดื้อดึงจะเอาสีพาสเทลให้ได้..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโต "ผมมีข้อเสนอ..." "ข้อเสนออะไรคะ? ถ้าให้ฉันจ้างคนอื่น ฉันไม่ยอมนะคะ ฉันจ่ายมัดจำคุณแล้ว!" รสาท้วงเสียงแข็ง ทว่าน้ำเสียงกลับเริ่มสั่นพร่าอย่างน่าประหลาดเมื่อมือหนาของอีกฝ่ายยกขึ้นมาวางท้าวลงบนขอบโต๊ะกั้นเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ "ข้อแรก... คุณต้องยอมรับฟังเหตุผลทางโครงสร้างของผมโดยไม่มีข้อแม้..." กรณ์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใส "และข้อสอง..." *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นแทรกกลางจังหวะหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ ธามเพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่หูเดินยิ้มร่าถือแก้วกาแฟเข้ามา พร้อมกับเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงทะเล้นตามนิสัย "อุ๊ย! กูเข้ามาขัดจังหวะโปรเจกต์ 'ปรับแก้โครงสร้าง' ของมึงกับว่าที่เจ้าสาว เอ๊ย ลูกค้าคนสำคัญรึเปล่าเนี่ยกรณ์? หรือต้องให้กูออกไปรอข้างนอกก่อน..." รสาได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายปนโมโห เธอออกแรงผลักอกกรณ์เต็มกำลังจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะมากอดแนบอก จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเชิดหน้าใส่อย่างไม่ยอมแพ้ "ไม่ต้องค่ะ! พอดีฉันกับคุณกรณ์... 'เคลียร์แบบแปลน' กันเสร็จพอดี!" รสาเน้นเสียงคำว่าเคลียร์แบบแปลนใส่หน้าสถาปนิกหนุ่มจอมซึนที่ตอนนี้กำลังยืนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบ اบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เธอก้าวฉับๆ เดินเลี่ยงผ่านธามไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันที่มือเรียวจะเอื้อมไปบิดลูกบิด ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง พร้อมกระเป๋าใบหรูที่รสาจำได้แม่นว่าเป็นอินฟลูเอนเซอร์สายแฟชั่นชื่อดังคู่ปรับตัวฉกาจของเธอเอง "กรณ์คะ! แย่แล้ว... น้ำหวานเลือกกระเบื้องห้องน้ำไม่ถูกเลยค่ะว่าอันไหนจะเข้ากับธีมงานแต่งของเรามากกว่ากัน..." เสียงหวานหยดย้อยที่จงใจเรียกชื่อสนิทสนมดังขึ้นกลางห้อง พร้อมกับสายตาคมกริบของหญิงสาวผู้มาใหม่ที่หันมาสบตากับรสาเข้าพอดิบพอดี บรรยากาศในห้องประชุมที่ร้อนระอุอยู่แล้วพลันดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของทั้งคู่ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!