ตอนที่ 1: สถาปนิกมินิมอลปะทะยัยอินฟลูฯ สายสีชมพู

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะเอาผนังสีพาสเทลบาร์บี้มาตัดกับโครงสร้างเหล็กสีดำด้านนี้ ฉันเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงต้องยกเลิกค่ะคุณกรณ์ เพราะมันคือการฆาตกรรมรสนิยมทางสถาปัตยกรรมชัดๆ" เสียงใสๆ ที่เจือไปด้วยความมั่นใจเกินร้อยดังขึ้นกังวาน ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมสตูดิโอออกแบบ ‘Minimalist & Co.’ รสา เจ้าของช่องยูทูปไลฟ์สไตล์และแต่งบ้านชื่อดังที่มีผู้ติดตามทะลุหลักล้าน กอดอกมองร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดด้วยแววตาท้าทาย กรณ์ สถาปนิกหนุ่มไฟแรงวัยยี่สิบแปดปี เจ้าของผลงานรางวัลระดับประเทศ ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมา เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่ชุดสูทสีเบจเรียบหรูที่ตัดกับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ไปจนถึงท่าทางเชิดรั้นที่ฟ้องชัดว่าเธอพร้อมจะมีเรื่องกับเขาทุกวินาที นี่คือการพบกันวันแรก หลังจากที่บริษัทเอเจนซี่บังคับให้พวกเขาต้องมาร่วมงานกันในโปรเจกต์รีโนเวทบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ของรสา และดูเหมือนว่านรกคงส่งเธอมาเพื่อทดสอบความอดทนของเขาโดยเฉพาะ "คุณรสาครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีติดปาก" กรณ์แกล้งเว้นวรรคด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "บ้านหลังนี้ออกแบบภายใต้คอนเซปต์ 'Industrial Minimalist' ความดิบ เท่ และสัจจะของวัสดุคือหัวใจสำคัญ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของตุ๊กตาลิคาซึโอะที่ไหน ถ้าคุณอยากได้สีชมพูช็อกกิ้งพิงค์ กรุณาไปจ้างผู้รับเหมาทาสีตึกแถว ไม่ใช่สถาปนิกที่จบจากลอนดอนอย่างผม" "โอ้โห! กรلุงสถาปนิกจบจากลอนดอนสินะคะ ถึงได้ยึดติดกับกรอบสี่เหลี่ยมเชยๆ จนสมองแข็งกระด้างตามปูนเปลือยพวกนี้ไปหมดแล้ว!" รสาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวตบลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังสนั่น "สมัยนี้เขาฮิตแนว 'Barbiecore Modern' กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วค่ะคุณพี่! บ้านคือพื้นที่สะท้อนตัวตน ไม่ใช่เมรุเผาศพ โมเดิร์นแต่หม่นหมองแบบนี้ ฉันนอนไม่หลับค่ะ บอกเลย!" ธาม ซึ่งนั่งอยู่มุมห้องรีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ ดวงตาพราวระยับมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้สันกรามกระตุกเด่นชัด กรณ์กำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวหญิงสาวที่สูงเลยไหล่เขามาไม่เท่าไหร่ แต่กลับมีรัศมีพยัคฆ์สาวแผ่ออกมาข่มขวัญได้อย่างน่าหมั่นไส้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวรสาโชยแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นจากตัวกรณ์ ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในระยะห่างไม่ถึงคืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "ฟังให้ดีๆ นะครับคุณอินฟลูเอนเซอร์สายหวาน" กรณ์โน้มใบหน้าลงมาต่ำ เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันอย่างอดกลั้น "ในสัญญาข้อที่สี่ระบุไว้ชัดเจนว่า หน้าที่การออกแบบโครงสร้างและสุนทรียะเป็นอำนาจเด็ดขาดของสถาปนิก ถ้าคุณไม่มีความรู้เรื่องฟังก์ชันการใช้งาน กรุณาเงียบแล้วนั่งดูเฉยๆ หรือถ้าทนไม่ได้... ก็ฉีกสัญญาแล้วคืนเงินมัดจำมาสิครับ ผมยินดี" รสาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย เธอกลับเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายความดื้อรั้น ไม่มีแววหวาดกลัวเลยสักนิด ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างถือดี "ท้าเหรอคะ?" รสากระตุกยิ้มมุมปาก ท้าทายกลับด้วยน้ำเสียงเย้ายوان "บอกไว้ก่อนนะว่าเงินมัดจำหกหลักนั่นฉันจ่ายสด และถ้าคุณทำบ้านฉันพัง ฉันจะเอาคอนเทนต์ 'รีวิวสถาปนิกจอมเผด็จการ หัวโบราณ' ไปประจานให้ยอดวิวทะลุสิบล้านแน่ๆ อยากลองดูไหมล่ะคะคุณสถาปนิกหน้าหล่อแต่ใจแคบ" คำว่า 'หน้าหล่อแต่ใจแคบ' ทำกรณ์ชะงักไปสามวินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มเยาะอย่างได้ใจ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรวนเรอย่างน่าหงุดหงิด ผู้หญิงบ้าอะไร ทั้งน่ารำคาญ ปากจัด และ... อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้า "คุณรสา! มีนโทรศัพท์ตามสายด่วนจากกองถ่ายแฟชั่นค่ะ บอกว่าชุดที่คุณต้องใส่ไลฟ์พรุ่งนี้มีปัญหา รีบเคลียร์ด่วนเลยค่ะ!" มีน ผู้จัดการส่วนตัวที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาหน้าตาตื่น ทำลายบรรยากาศมาคุในห้องประชุมลงทันที รสาถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย เธอหันกลับมามองกรณ์ด้วยสายคาดโทษอีกครั้ง "วันนี้ฉันยกยอดความเถียงนี้ไว้ก่อนนะฃะคะคุณกรณ์ พรุ่งนี้สิบโมงเช้าเราเจอกันใหม่ และหวังว่าคุณจะยอมรับ 'ผนังสีชมพูพาสเทล' ของฉันในแบบแปลนฉบับแก้ไข ไม่งั้นเราได้เห็นดีกันแน่!" พูดจบ รสาก็สะบัดบ๊อบเดินนําลิ่วออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้มีนรีบโค้งขอโทษขอโพยสถาปนิกหนุ่มเป็นการใหญ่ก่อนจะวิ่งตามเจ้านายสาวไป กรณ์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีเข้มมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับไปที่ประตู ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ธามเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนเบาๆ พร้อมกับหลุดขำพรืดออกมา "โอโหไอ้กรณ์... มึงเจอของแข็งเข้าแล้วว่ะ งานนี้สนุกแน่" ธามแซว กรณ์ไม่ตอบ เขาก้มลงหยิบกระดาษแบบแปลนที่รสาขีดเขียนด้วยปากกาไฮไลต์สีชมพูแป๋นจนเละเทะขึ้นมาดู มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ร้ายกาจ... แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าน่าสนใจ ทว่า ความคิดที่จะสั่งสอนยัยตัวแสบให้เข็ดหลาบในวันพรุ่งนี้ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับแฟ้มเอกสารลับโครงการใหญ่ที่กรณ์ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมาอยู่ในมือของคนๆ นี้ "สวัสดีครับคุณกรณ์... หวังว่าผมคงไม่มารบกวนเวลาสนุกของคุณกับว่าที่เจ้าสาว... เอ๊ย ลูกค้าคนสำคัญหรอกนะครับ" ด้วยรักและขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตาม "ดาวตกคืนคริสต์มาส" นะคะ