รุ่นพี่ครับ อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นสิครับ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดอาราบิก้าชั้นดีลอยอบอวลตัดกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศภายในร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอล ทว่าบรรยากาศรอบตัวกรณ์กลับอึดอัดเสียยิ่งกว่าตอนยืนเผชิญหน้ากับบอสระดับมหาราชในดันเจี้ยนใต้พิภพเสียอีก ปลายนิ้วเรียวของชายหนุ่มเคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้โอ๊กเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วเกินความจำเป็น ดวงตาสีเข้มหลุบมองแก้วโกโก้ร้อนตรงหน้า สลับกับการลอบสังเกตหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นถึงกิลด์มาสเตอร์แห่ง "ดราก้อนฟาง" ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นี่คือโลกความเป็นจริง—ไม่ใช่ทวีปอาร์คันเนียในเกม "โครนอส ออนไลน์" ที่พวกเขาร่วมเป็นร่วมตายฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน "กรณ์... มองอะไรอยู่เหรอครับ? เอ๊ย หมายถึง..." รินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเผลอสบตาเข้ากับเขา หญิงสาวในชุดลำลองเสื้อฮู้ดสีครีมตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เข้ารูปพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาขรึมและนิ่งสงบดังเช่นยามที่เธอสั่งการลูกกิลด์นับร้อย แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิดนั้น ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังประหม่าไม่แพ้กันเลยทีเดียว "เปล่าครับ... แค่คิดว่ารุ่นพี่เวลาไม่ได้ใส่เกราะเหล็กเวทมนตร์หรือถือดาบใหญ่สองมือ ดูแปลกตาไปมากเลยนะครับ" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเพื่อช่วยลดความตึงเครียดในอากาศ "ยะ... อย่ามาแซวฉันนะ กรณ์!" รินหลบสายตาไปมองนอกกระจกร้านทันที มือบางยกแก้วชาเขียวลาเต้ขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนอาการ "ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากลองออกมาคุยเรื่องแผนการอัปเกรดระบบกิลด์ในสถานที่เงียบๆ นอกมหาวิทยาลัย... ฉันก็แค่วางตัวตามหน้าที่กิลด์มาสเตอร์เท่านั้นแหละน่า" คำแก้ตัวที่ฟังดูตะกุกตะกักนั้นทำให้กรณ์แอบอมยิ้มในใจ หากเป็นในเกม รินคือผู้เล่นหญิงระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เย็นชา และวางแผนยุทธวิธีได้อย่างไร้ที่ติ แต่ยามที่ต้องมานั่งเผชิญหน้ากันตัวเป็นๆ แบบไม่มีหน้าต่าง UI ของเกมกั้นกลาง รุ่นพี่สาวปีสี่คนนี้กลับกลายเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่ซ่อนความโก๊ะและความอ่อนไหวเอาไว้ภายใต้มาดเข้ม การเดทที่ไม่เชิงเดท—หรือจะเรียกว่าการประชุมลับนอกรอบของสองมันสมองแห่งกิลด์—เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเสียงหัวใจเต้นเป็นแบ็คกราウンド กรณ์หยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา เปิดหน้าต่างข้อมูลสถิติที่เขาใช้เวลาวิเคราะห์ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา "ถ้าเรามองจากอัตราการเติบโตของทรัพยากรในคลังกิลด์ตอนนี้ การลงทุนกับสายอาชีพช่างตีเหล็กเวทมนตร์ในโซนเขตแดนเหนือจะคุ้มทุนที่สุดครับ... ผมลองคำนวณความเสี่ยงเรื่องการขาดแคลนแร่มีค่าไว้แล้ว โอกาสสำเร็จอยู่ที่ร้อยละแปดสิบแปดจุดสี่ครับ" กรณ์อธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมตามสไตล์ของอดีตเกมเมอร์สายคำนวณ ดวงตาคมกริบไล่อ่านตัวเลขและกราฟฟิกจำลองบนหน้าจออย่างตั้งอกตั้งใจ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า... ดวงตากลมโตของรุ่นพี่สาวไม่ได้มองหน้าจอแท็บเล็ตนั้นเลยแม้แต่น้อย รินกำลังมองเขา มองใบด้านข้างของรุ่นน้องปีสามที่ปกติมักจะทำตัวโลว์โปรไฟล์ ทำเป็นไม่รู้ไม่ช้าในห้องเรียน แต่เวลาที่เขาจริงจังกับการวางกลยุทธ์ ดวงตาสูสีคู่นั้นกลับเปล่งประกายด้วยความมั่นใจและเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาจนยากจะละสายตาหนี ความเงียบที่กินเวลานานเกินไปทำให้กรณ์ต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "รุ่นพี่ครับ? มีตรงไหนที่ผมคำนวณพลาดไปหรือเปล่าครับ?" "ฮะ?! อะ... อ๋อเปล่า! ไม่พลาดเลย... เธอคำนวณแม่นยำเสมอแหละกรณ์" รินสะดุ้งสุดตัว รีบเบนสายตาไปมองกำแพงร้านทันที ใบหน้าสวยหวานตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ "แค่... แค่คิดว่า บางทีเธอก็เก่งเกินไปจนน่าหมั่นไส้นิดหน่อยเท่านั้นเอง" กรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นในอกอย่างประหลาด ความสัมพันธ์ของพวกเขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วผ่านหน้าจอสีเหลี่ยมของเกม VRMMO แต่การได้มานั่งสบตากันตรงนี้ พูดคุยกันด้วยลมหายใจจริงๆ แบบนี้ กลับทำให้มิติความรู้สึกมันลึกซึ้งกว่ายามใดทั้งหมด "ถ้าอย่างนั้น... เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้รุ่นพี่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องตัวเลขในวันหยุด ผมขออนุญาตเลี้ยงขนมเค้กสักชิ้นนะครับ" กรณ์เอ่ยพร้อมกับผายมือไปทางตู้แช่เค้กโฮมเมดด้านหน้าร้าน รินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหันกลับมามองเขาด้วยความลังเลปนความยินดีที่ปิดไม่มิด "ถ้าเธอเป็นคนเลี้ยง... ฉันไม่ปฏิเสธหรอกนะ แต่บอกไว้ก่อนว่าฉันกินจุนะ จะมาบ่นทีหลังไม่ได้ล่ะ" บรรยากาศความตึงเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่า ในจังหวะที่กรณ์กำลังจะลุกขึ้นเพื่อเดินไปเลือกเค้กให้กับหญิงสาวนั้นเอง ประตูนิรภัยกระจกใสของคาเฟ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงที่ค่อนข้างรุนแรง กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูส่งเสียงกรุ๊งกริงดังลั่น ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะสงบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มบุคคลแปลกหน้าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงโต๊ะของพวกเขาอย่างจงใจ กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงแววเย่อหยิ่งก้าวเข้ามาขวางทาง พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าไว้วางใจ ดวงตาคมกวาดมองทั้งรินและกรณ์ด้วยสายตาเหยียดหยามเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้บรรยากาศภายในโต๊ะดิ่งวูบลงในพริบตา "ไม่นึกเลยนะครับว่า 'ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ' ตัวจริง จะเป็นแค่เด็กมหาลัยกะotiเล่นเกมแก้เซ็งแบบนี้... แถมยังมานั่งสวีทกับกิลด์มาสเตอร์ผู้สูงส่งนอกจอเสียด้วยสิ" รินหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักว่าตัวตนในโลกเสมือนของกรณ์ถูกเปิดเผยต่อหน้าโลกภายนอกแล้ว "นาย... เป็นใคร?" กรณ์หรี่ตาลง ไอสังหารจางๆ แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ สมองเริ่มประมวลผลกลยุทธ์รับมืออย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... ประโยคถัดมาของชายแปลกหน้ากลับทำให้เขาต้องชะงักค้าง "ฉันชื่อ 'เซโร่' กิลด์มาสเตอร์ของ 'ไนท์แมร์' ...และบังเอิญว่า ฉันมีข้อเสนอที่เธอ 'ปฏิเสธไม่ได้' รออยู่ข้างนอกร้านโน่นครับ" *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ* — ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ