มิติลับของดีแม่ค้า

"ถ้าเสบียงก้นครัวยังเหลือแค่แป้งขึ้นรากับผักกาดเหี่ยวๆ สองหัวนี้ อีกสามวันตระกูลเว่ยคงได้กลายเป็นผีเฝ้าเรือนจริงๆ แน่ค่ะพี่ชาย" เสียงกังวานใสที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัวคับแคบ หลินเฟยหรงใช้ปลายนิ้วเรียวงามเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบเป็นจังหวะ สายตาคมกริบกวาดมองข้าวของรαｸรอนที่บรรพบุรุษตระกูลเว่ยทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีซีดจางไม่ได้ดูน่าเวทนาเหมือนสะใภ้ตกอับทั่วไป ทว่ากลับแผ่รัศมีของประมุขผู้กุมชะตากรรมคนหนึ่งออกมาอย่างแนบเนียน เว่ยหลงที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดชะงักที่หน้าประตู ดวงตาคมกราบกรานของแม่ทัพหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนกวาดมองภรรยา นัยน์ตาคู่นั้นไหววูบด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขายังคงจำรอยยิ้มเมื่อครู่ก่อนของนางได้—รอยยิ้มที่เฉียบคมและทรงอำนาจจนหัวใจบุรุษชาตินักรบอย่างเขากระตุกวูบ "เจ้าอยากจะทำอะไร เฟยหรง..." เว่ยหลงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับกลิ่นอายบุรุษและฝุ่นควันสนามรบที่ติดตัว "ลำพังตัวข้าอดมื้อกินมื้อไม่เป็นไร แต่เจ้า..." "ข้าไม่ยอมเอาชีวิตอันมีค่าของตัวเองมาทิ้งขว้างเพราะความไร้น้ำยาของใครหรอกค่ะ" เฟยหรงตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีรูปร่างสูงใหญ่ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "ท่านพี่เชื่อใจข้าไหมล่ะคะ? หากเชื่อ... ก็ช่วยออกไปยืนเฝ้าหน้าประตู อย่าให้ผู้ใดมารบกวนข้าเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้น ความลับที่เราจะลืมตาอ้าปากได้ อาจจะบินหนีหายไปเสียก่อน" เว่ยหลงขมวดคิ้วมุ่น แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลง ทว่าลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่า ภรรยาคนนี้ไม่ได้กำลังพูดเล่น ร่างสูงจึงพยักหน้าช้าๆ แล้วหมุนตัวเดินไปยืนกอดอกตรึงกำลังอยู่หน้าประตูเรือนตามคำสั่งอย่างไม่รู้ตัว เมื่อลับสายตาคน หลินเฟยหรงก็ระบายลมหายใจยาวเหยียด นางหลับตาลงตั้งสติ แล้วส่งจิตพุ่งตรงไปยัง "มิติลับ" ห้วงอวกาศมหัศจรรย์ที่ติดตัวนางข้ามภพมา—คลังสินค้าอัจฉริยะและโรงงานแปรรูปอาหารขนาดมหึมาที่อัดแน่นไปด้วยเทคโนโลยีและทรัพยากรระดับไฮ엔ด์จากโลกอนาคต! *วูบ!* พริบตาเดียว แสงสีฟ้าจางๆ ก็ทอประกายรอบฝ่ามือของนาง บนโต๊ะไม้เก่าๆ ปรากฏห่อเนื้อวัวตุ๋นพะโล้สูตรเข้มข้นสูญญากาศ แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดเกรดเอ น้ำมันงาหอมกรุ่น และผักสดกรอบนานาชนิดที่ต่อให้หาซื้อทั่วแผ่นดินนี้ด้วยเงินทั้งตู้ก็ไม่มีวันได้พบ! นี่คือพลังที่แท้จริงของนาง—มิติลับที่นอกจากจะกักเก็บสรรพสิ่งไร้ขีดจำกัดแล้ว ยังมีระบบ "เร่งรัดและแปรรูป" ที่สามารถเปลี่ยนวัตถุดิบธรรมดาให้กลายเป็นสินค้าพรีเมียมได้ในพริบตาเดียว! "ในเมื่อยุคสมัยนี้ขาดแคลนนัก งั้นเรามาเริ่มจากการปฏิวัติวงการอาหารในยุทธภพนี้กันก่อนดีกว่าค่ะ" มุมปากอิ่มยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเรียวเริ่มลงมือจัดการกับวัตถุดิบในมิติด้วยความคล่องแคล่ว เสียงสับเนื้อ เสียงน้ำมันเดือดฉ่า และกลิ่นหอมหวลอันเย้ายวนเริ่มลอยฟุ้งกระจายออกจากห้องครัวทีละน้อย กลิ่นเครื่องเทศหอมกรุ่นผสานกลิ่นเนื้อตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ชนิดที่เรียกว่าต่อให้เป็นจักรพรรดิบนบัลลังก์มังกรก็ยังต้องน้ำลายสอ ผ่านไปเพียงครึ่งเค่อ อาหารจานเด็ดชุดแรกก็ถูกจัดวางอย่างประณีตบนถาดไม้ บะหมี่เนื้อตุ๋นน้ำใสสูตรลับเฉพาะ เส้นเหนียวนุ่มราดด้วยเนื้อวัวชิ้นโตตุ๋นจนนุ่มละมุน ลอยหน้าด้วยต้นหอมซอยและน้ำมันพริกเผาสีแดงฉานส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลทะลุผนังไม้ไผ่ ออกไปรบ1กวนโสตประสาทของคนทั้งหมู่บ้านจนแทบคลั่ง! เว่ยหลงที่ยืนรักษาการอยู่ข้างนอกถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง กลิ่นนี้มันคืออะไรกัน? ในยามที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนแทบไม่มีแม้แต่เศษข้าวต้มประทังชีวิต เหตุใดในเรือนของเขาจึงมีกลิ่นอาหารที่หอมหวนรุนแรงจนชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนได้ถึงเพียงนี้! ไม่เพียงแต่วินาทีความหอมจะกระตุ้นความหิวโหยของสามีเท่านั้น ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูรั้วบ้านอย่างหยาบคายก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของ "สะใภ้รองจ้าว" ผู้เป็นแม่สามีจอมเค็มที่มักจะมาหาเรื่องรีดไถอยู่เป็นนิจ "หลินเฟยหรง! นังตัวดี! พวกเจ้าแอบซุกซ่อนอะไรไว้ในบ้าน กลิ่นหอมชวนอเจียนนี่มันอะไรกัน?! ไ्सย เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าเจ้ายังซ่อนของกินดีๆ ไว้แล้วไม่ยอมเอามาส่งให้คุณชายรองตระกูลจ้าวล่ะก็ วันนี้ข้าจะพังประตูเรือนพวกเจ้าให้พังเป็นจุลแน่!" เว่ยหลงหน้าตึงเครียดขึ้นทันที มือหนากระชับดาบข้างกายโดยอัตโนมัติ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารผู้ผ่านศึก ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเท้าออกไปจัดการปัญหาด้านนอก ประตูห้องครัวก็เปิดออกเบาๆ หลินเฟยหรงก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือเรียวถือชามบะหมี่เนื้อตุ๋นร้อนๆ ที่ยังคงมีควันพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมเย้ายวนไปทั่วบริเวณ นางกวาดสายตามองสามีด้วยแววตาพราวระยับราวกับจะบอกว่า *'ดูสิคะ... เหยื่อเดินมาส่งถึงที่แล้ว'* ก่อนที่เว่ยหลงจะทันได้เอמהห้าม ร่างเพรียวของภรรยาตัวน้อยก็เดินผ่านหน้าเขาตรงไปยังประตูรั้ว พร้อมกับเสียงกลอนประตูที่ถูกปลดออกอย่างใจเย็น ทว่าในวินาทีที่บานประตูไม้เปิดกว้างออกเผยให้เห็นร่างของแม่สามีจอมตะกละและบรรดาชาวบ้านที่แห่กันมามุงดูความวุ่นวาย สายตาทุกคู่ต่างก็ต้องหยุดชะงักค้างเติ่ง—เมื่อกลิ่นหอมเข้มข้นของบะหมี่เนื้อตุ๋นในมือของหลินเฟยหรง พัดปะทะเข้าจมูกของทุกคนจนกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการฟาดฟันที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะสร้างความสะใจได้ถึงเพียงนี้! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดัชเชสโพดำด้วยดีเสมอมานะคะ!