ฟื้นขึ้นมาในกระท่อมผุพัง

กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าและกลิ่นยาจีนรสขมจัดที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ คือสิ่งแรกที่ดึงสติของหลินเฟยหรงให้กลับคืนสู่ร่าง ความเจ็บปวดแปลบปลาศราวกับมีใครเอามีดนับพันเล่มมากรีดแทงลงบนแผ่นหลังและท่อปัสสาวะ ยังคงฝังแน่นอยู่ในประสาทสัมผัส ภาพสุดท้ายก่อนที่ดวงตาของนางจะปิดลงในตำหนักเย็นอันหนาวเหน็บ—ภาพที่องค์ชายสามผู้เป็นดั่งดวงใจ สั่งให้ขันธ์ประหารกรอกยาพิษสังหารนางด้วยมือของเขาเองเพื่อปูทางให้ตระกูลซ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด—มันชัดเจนเสียจนรสชาติคาวเลือดในปากเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ *โง่เขลา... ช่างโง่เขลาเสียจริงหลินเฟยหรง* นางแค่นหัวเราะให้กับความเวทนาของตนเองในอดีต ยอมทิ้งตระกูล ยอมทรยศสามีที่แต่งเข้าบ้าน ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งการเป็นหมากรับใช้ให้บุรุษไร้หัวใจเหยียบย่ำ เพื่อแลกกับตำแหน่งพระชายาที่ท้ายที่สุดแล้วเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา "ตื่นแล้วหรือแม่นาง... เจ้าเพิ่งฟื้นไข้ อย่าเพิ่งขยับตัวแรงเลย" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมห้อง มืดสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นที่ซ่อมแซมด้วยรอยปะอย่างประณีตกำลังก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงน้อยสาดกระทบใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นจาง ๆ พาดผ่านสันจọng ดวงตาคมกริบแต่ทอประกายความห่วงใยคู่นั้น... เว่ยหลง สามีที่นางเคยรังเกียจเดียดฉันท์และหาทางหย่าร้างมาตลอดสามปี เฟยหรงชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก นางกวาดสายตามองไปรอบกาย กระท่อมดินปั้นเก่า ๆ ที่มีหลังคารั่วจนมองเห็นดาวบนท้องฟ้า ฝาผนังไม้ไผ่สานที่ผุกرงจนลมหนาวพัดผ่านเข้ามาได้ทุกทิศทาง นี่ไม่ใช่ตำหนักเย็นในเมืองหลวง และนางยังไม่ตาย! นางย้อนเวลากลับมา... กลับมาในวันที่ตระกูลหลินส่งนางมาแต่งงานล้างซวยกับนายทหารชั้นผู้น้อยผู้ถูกปลดประจำการเพราะบาดเจ็บที่ขา "มองข้าเช่นนี้... รังเกียจข้ามากจนไม่อยากแม้แต่จะสบตาเชียวหรือ" เว่ยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความขมขื่นเล็กน้อย เขาวางชามกระเบื้องบิ่นที่มีน้ำแกงธัญพืชเจือจางส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ย "ข้าไม่มีเงินทองจะซื้อหาของดี ๆ มาบำรุงเจ้าหรอกนะ มีเพียงข้าวต้มก้นหม้อนี้ ประทังชีวิตไปได้สักมื้อก็ยังดี" เฟยหรงไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงพิจารณาบุรุษตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดที่เคยถูกความลุ่มหลงบังตาเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ในอดีต นางอาละวาดบ้านแตกทุกวันเพราะต้องการกลับเมืองหลวงไปหาองค์ชายสาม นางทุบหม้อข้าว ขว้างปาข้าวของ และปล่อยให้สามีต้องทำงานหนักหาเงินมาปรนเปรอความเย่อหยิ่งไร้สาระของนาง จนกระทั่งเขาต้องออกไปล่าสัตว์ในป่าลึกแล้วเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่วันนี้... นางจะไม่ทำเช่นนั้นอีกเด็ดขาด! "ข้าไม่ได้รังเกียจท่าน..." เฟยหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่มั่นคง ดวงตาคู่คมจับจ้องมองสามีอย่างลึกซึ้งจนเว่ยหลงถึงกับชะงักงันไป "ข้าเพียงแต่... คิดอะไรได้หลายอย่างแล้วต่างหาก" เว่ยหลงขมวดคิ้วมุ่น ประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันในแววตาคู่นั้น แววตาที่เคยมีแต่ความหยหยิ่งจองหองและรังเกียจเดียดฉันท์ บัดนี้กลับราบเรียบ เยือกเย็น และลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร จนเขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "เจ้า... ไม่ได้จะอาละวาดไล่ให้ข้าออกไปนอนนอกบ้านอีกแล้วหรือ" เขาอดไม่ได้ที่จะถามหยั่งเชิง "ทำไมต้องไล่ ในเมื่อบ้านหลังนี้... เป็นบ้านของเราสองคนไม่ใช่หรือคะ" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้ใบหน้าจะซีดเซียวไร้เครื่องประดับ แต่กลับมีความงดงามตรึงตาตรึงใจอย่างประหลาด เว่ยหลงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าอย่างเก้อเขิน ชายหนุ่มกระแอมเบา ๆ "ถ้าเช่นนั้น... ก็รีบกินข้าวต้มเสียเถอะ มันจะเย็นชืดเสียก่อน" เฟยหรงพยักหน้ารับ นางรับชามข้าวต้มธัญพืชที่มีข้าวอยู่ไม่กี่เมล็ดมาถือไว้ แม้ในอดีตคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินจะเคยชินกับอาหารเลิศรสคาวหวานร้อยแปดอย่าง แต่สำหรับตอนนี้... นางรู้ดีว่าทรัพยากรในมือมีจำกัดแค่ไหน *ครืน...* ในจังหวะนั้นเอง เสียงประหลาดดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับมิติพิเศษที่คุ้นเคย—มิติห้องเก็บเสบียงและคลังสมบัติอเนกประสงค์ที่นางสะสมไว้ช่วงท้ายชีวิตก่อนตาย! ทันทีที่นางเพ่งจิตเข้าไป เฟยหรงก็แทบจะหลุดยิ้มออกมาให้ ในนั้นมีทั้งข้าวสารชั้นดี เนื้อหมูรมควัน ไข่ไก่สด น้ำมันพืช เครื่องเทศนานาชนิด รวมถึงเมล็ดพันธุ์พืชผักและยารักษาโรคอีกนับไม่ถ้วน! รอยยิ้มของนางร้ายผู้เคยตกอับ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มของนักธุรกิจสาวผู้กุมความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า *วังหลวงงั้นหรือ? องค์ชายสามงั้นหรือ? ใครอยากแย่งชิงบัลลังก์ก็เชิญตามสบายเถอะค่ะ เพคะ! ชีวิตนี้ หลินเฟยหรงผู้นี้ขอประกาศกร้าวเลยว่า... นางจะใช้มิติลับนี้สร้างอาณาจักรความร่ำรวยและเสบียงกรังที่ใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน ขุนนางผู้ใดจะหักหลัง ใครจะชิงอำนาจ ช่างหัวพวกมันปะไร! ขอแค่มีเงินทองล้นมือ มีสามีรูปหล่อคอยตามใจ และมีอาหารอร่อย ๆ กินทุกมื้อ ชีวิตนี้ก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้มแล้ว!* "อร่อยไหม..." เสียงทุ้มของเว่ยหลงเอ่ยถามทำลายความเงียบ เขานั่งมองนางตักข้าวต้มเข้าปากด้วยความกังวลว่านางจะรังเกียจอาหารหยาบกระด้างเหล่านี้ เฟยหรงเงยหน้าขึ้น ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความซุกซนและมุ่งมั่น นางวางชามเปล่าลง ก่อนจะเอื้อมมือเรียวบางไปคว้ามือหยาบกร้านของสามีมาสัมผัสเบา ๆ ทำเอาเว่ยหลงสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต "ท่านพี่..." นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยจนคนฟังขนลุกซู่ "พรุ่งนี้เช้า... ข้าอยากกินซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงใส่เห็ดหอม และหมั่นโถวแป้งนุ่ม ๆ ร้อน ๆ ท่านช่วยเข้าป่าไปหาฟืน... เอ๊ย ไปเดินเล่นเผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาทำอาหารอร่อย ๆ ให้ภรรยาผู้นี้กินหน่อยได้ไหมคะ?" เว่ยหลงอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงของภรรยา ซี่โครงหมู? หมั่นโถวร้อน ๆ? นี่นางเพิ่งฟื้นไข้ปอบลงหรืออย่างไร ถึงได้เพ้อเจ้อเรื่องอาหารการกินเหล่านี้ออกมาได้! ทว่า ก่อนที่เว่ยหลงจะได้เอ่ยปากปฏิเสธความเพ้อฝันนั้น เสียงเคาะประตูไม้เก่า ๆ ดังปัง ๆ พร้อมกับเสียงแหลมสูงน่ารำคาญของ "นางเฒ่าจาง" แม่สามีจอมเคี่ยวและเพื่อนบ้านปากมากกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบยามวิกาล "นังตัวซวยหลินเฟยหรง! แต่งเข้าบ้านมาได้สามวันทำบ้านแตกสาแหรกขาด นอนซมเป็นผีตายซากไม่ยอมลุกมาทำงานการ แบบนี้มันต้องจับโบยให้เข็ดหลาบ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เว่ยหลงหน้าถอดสีทันที ร่างกายกำยำผุดลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว มือใหญ่กำหมัดแน่นเตรียมจะพุ่งออกไปจัดการกับพวกปากหอยปากปูที่จ้องจะรังแกภรรยาของตน ทว่า... มือเรียวเล็กของเฟยหรงกลับคว้าชายเสื้อของเขาไว้เสียก่อน นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาดอกท้อคู่สวยทอประกายความเย็นเยียบและเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มพิฆาตปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่าขนพองสเกล "ใจเย็นก่อนสิคะท่านพี่..." เฟยหรงกระซิบเสียงหวานข้างหูสามี ลมหายใจอุ่น ๆ รดต้นคอจนเว่ยหลงใจเต้นระส่ำ "ในเมื่อพวกนางอยากมาหาเรื่องถึงที่นัก... คืนนี้ เรามาเปิดฉาก 'ต้อนรับ' แขกไม่速之客 (แขกไม่ได้รับเชิญ) กลุ่มนี้ให้สาสมกับความปากดีของพวกนางกันดีกว่าค่ะ รับรองว่า... จะสนุกจนพวกนางไม่มีวันลืมเลยทีเดียว!" ดวงตาของเว่ยหลงเบิกกว้างเมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้น... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม จนเขารู้สึกได้ทันทีว่า... ภรรยาของเขาในยามนี้ ไม่ใช่นกน้อยในกรงทองที่รอวันเฉาตายอีกต่อไปแล้ว *ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "นางร้ายสายตุน ขอสร้างอาณาจักรแทนการแย่งผู้ชาย" ตอนที่ 1 นะคะ*