เปิดฉากปะทะแม่สามีจอมเขี้ยว

"เกิดอะไรขึ้นหน้าบ้านผม ทำไมถึงเสียงดังโวยวายกันแต่เช้าขนาดนี้?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่เจือแววเย็นเยียบดังแทรกขึ้นท่าย์กลางความโกลาหล น้ำเสียงของลู่จั้นไม่ได้ตะโกน แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ฝูงชนหน้าบ้านถึงกับเงียบกริบลงได้ในพริบตา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นหนาตามแบบฉบับชายชาติทหารที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ดวงตาคมกริบกวาดตามองเหตุการณ์รอบตัวด้วยแววตาดุดั่งพญาอินทรีที่กำลังปกป้องอาณาเขต แม่เฒ่าหลี่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวอ้าปากเตรียมจะแผדเสียงด่าทอหลินว่านหลิงต่อ ชะงักค้างไปทันทีเมื่อเห็นบุตรชายคนรองก้าวพ้นธรณีประตูออกมา ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยกระตุกเกร็งด้วยความประหม่า ลู่จั้นแม้จะเป็นลูกชาย แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะยอมก้มหัวให้ความไร้เหตุผลของคนเป็นแม่ หากเกี่ยวข้องกับความถูกต้อง "ลู่จั้น! เจ้าลูกอกตัญญู! ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาสักทีนะ!" แม่เฒ่าหลี่ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนจากความตกใจเป็นความเกรี้ยวกราด นางเชิดหน้าขึ้นแล้วชี้ไม้ชี้มือมาที่บุตรชาย "ดูเมียตัวดีของเจ้าสซิ! ข้าเป็นแม่ยาย... อะแฮ่ม เป็นแม่แท้ๆ ของเจ้า แท้จริงแล้วนางกลับกล้าต่อปากต่อคำกับข้า ไม่เคารพผู้อาวุโส แถมยังเก็บของกินดีๆ ไว้กินคนเดียว ปล่อยให้บ้านใหญ่ต้องอดอยากปากแห้ง เจ้าต้องจัดการสั่งสอนนางให้หลาบจำ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านว่าพวกเจ้าเนรคุณ!" บรรยากาศรอบบริเวณพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ชาวบ้านที่มายืนมุงดูเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนทอดถอนใจแทนหลินว่านหลิง ขณะที่บางคนรอชมความสนุกว่าทหารหนุ่มอนาคตไกลคนนี้จะจัดการกับปัญหาภายในครอบครัวอย่างไร หลินว่านหลิงไม่ได้หลบอยู่หลังแผ่นหลังของสามีอย่างที่สะใภ้คนอื่นพึงกระทำ หญิงสาวก้าวเท้าออกมาเคียงข้างลู่จั้น ร่างระหงในชุดเรียบร้อยแต่สะอาดสะอ้านยืนตรงอย่างสง่างาม ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคม นางส่งยิ้มบางๆ ให้สามีเชิงบอกว่านางรับมือได้ ก่อนจะหันไปสบตากับแม่สามีตรงๆ "แม่ใหญ่เจ้าคะ ท่านบอกว่าข้าเนรคุณและไม่เคารพผู้อาวุโส งั้นเรามาลองให้ความเป็นธรรมกับชาวบ้านที่ยืนอยู่ตรงนี้สักหน่อยดีไหมว่า คำว่า 'เนรคุณ' ของท่านกับคำว่า 'ปล้นสะดม' ของท่าน อันไหนมันละอายใจมากกว่ากัน?" น้ำเสียงของหลินว่านหลิงราบเรียบ ทว่ากังวานชัดเจน ทุกถ้อยคำรj้อยเรียงอย่างมีชั้นเชิง ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม่เฒ่าหลี่หน้าเปลี่ยนสีทันที นางกรีดเสียงแหลมสูง "นังสะใภ้สารเลว! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันปล้นสะดม! ของในบ้านนี้ ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาร ไข่ไก่ หรือแม้แต่หม้อไห ก็เป็นของตระกูลหลี่ทั้งนั้น!" "โอ้? ของตระกูลหลี่หรือเจ้าคะ?" หลินว่านหลิงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "ตอนที่พี่ลู่จั้นส่งเงินเดือนทหารกลับมาจุนเจือบ้านใหญ่ทุกเดือน ท่านบอกว่านั่นคือหน้าที่ของลูกกตัญญู แต่พอถึงคราวที่พวกเราแยกบ้านอย่างเป็นทางการ มีเอกสารลงลายมือชื่อจากผู้ใหญ่บ้านและพยานครบถ้วน ท่านกลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน บุกมาพังประตูบ้าน ขโมยแป้งสาลีและไข่ไก่ที่ขoซื้อด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเอง แบบนี้เขาไม่เรียกว่าปล้นสะดมแล้วจะเรียกว่าอะไรเล่าเจ้าคะ หรือว่าพจนานุกรมของตระกูลหลี่ คำว่า 'หน้าด้าน' มันถูกบัญญัติไว้ใช้เฉพาะกับท่านกันแน่?" "อุ๊บ!" ชาวบ้านคนหนึ่งเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะรีบยกมือปิดปากแทบไม่ทัน ใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าหลี่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ความโกรธพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นางตัวสั่นเทิ้มด้วยความแค้นเคือง ไม่เคยมีสะใภ้คนไหนกล้าหักหน้าตระกูลหลี่กลางที่สาธารณะเช่นนี้มาก่อน "แก... นังเด็กปากดี! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่แกเอง!" แม่เฒ่าหลี่หวีดร้องสุดเสียง พลางพุ่งทะยานเข้าหาหมายจะตบหน้าหลินว่านหลิงให้หายแค้น ทว่า ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นจะเข้าใกล้ร่างของภรรยา ร่างสูงใหญ่ของลู่จั้นก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก มือหนาคว้าข้อมือของแม่เฒ่าหลี่ไว้แน่นพอดี แรงบิดมหาศาลจากนายทหารสนามรบทำให้แม่เฒ่าหลี่ต้องชะงัก ร้องโอ๊ยออกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบของลู่จั้นมองมารดาแท้ๆ ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกอบอุ่นใดๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น "พอได้แล้วครับแม่" ลู่จั้นกล่าวเสียงเรียบ "หลินว่านหลิงคือภรรยาที่ผมแต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และพวกเราได้ทำการแยกบ้านกันอย่างเป็นทางการต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านแล้ว ทุกอย่างที่อยู่ในบ้านหลังนี้เป็นสิทธิ์ของพวกเรา หากใครยังกล้าเข้ามารังแกภรรยาของผม หรือสร้างความวุ่นวายที่นี่อีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจความเป็นแม่ลูก!" แรงกดดันจากแววตาและท่าทีเด็ดขาดของลู่จั้นทำเอาแม่เฒ่าหลี่ถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าว นางไม่เคยเห็นแววตาที่น่ากลัวเช่นนี้จากลูกชายคนรองมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือการประกาศตัดขาดความเกรงใจอย่างสิ้นเชิง "ดี! ดีมาก! เจ้าลูกเนรคุณ เข้าข้างเมียจนลืมหัวหัวผู้ให้กำเนิด! ฝากไว้ก่อนเถอะนังสะใภ้ตัวแสบ แกอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขในหมู่บ้านนี้อีกเลย!" แม่เฒ่าหลี่ชี้หน้าอาฆาต ก่อนจะสะบัดตัวหันหลังกลับแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปด้วยความหัวเสีย ทิ้งเสียงบ่นด่าตามหลังมาตลอดทาง เมื่อร่างของแม่เฒ่าหลี่ลับตาไป ฝูงชนที่มุงดูต่างก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไปพร้อมกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เปลี่ยนทิศทาง พวกเขามองหลินว่านหลิงด้วยความรู้สึกใหม่—ความเกรงขาม หลินว่านหลิงผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ นางหันไปมองสามีที่ยังคงยืนหน้าตึงเครียดอยู่ข้างกาย มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหล 0ณ เข้ามาในทรวงอกเมื่อนึกถึงท่าทีปกป้องนางอย่างสุดกำลังเมื่อครู่ "ขอบคุณนะครับ" หลินว่านหลิงเอ่ยเสียงนุ่ม ลู่จั้นหันมามองภรรยา ดวงตาดุกลาย เป็นอ่อนแสงลงในชั่วพริบตา มือหนายื่นไปปัดเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของนางอย่างทะนุถนอม "คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ... ว่าแต่ เมื่อเช้าผมได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่างลอยมาจากในครัว? กลิ่นมันหอมยั่วยวนจนผมแทบไม่มีสมาธิฝึกซ้อมเลยทีเดียว" หลินว่านหลิงยิ้มกริ่ม ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ นางเอียงคอมองสามีรูปงามก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ "ถ้าคุณอยากรู้ ก็ต้องลองเดินตามผมเข้าไปดูในครัวสิคะ... อ้อ วันนี้ฉันทำ 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัว' กับ 'หมูสามชั้นผัดพริกแห้ง' สูตรลับพิเศษ ที่รับรองว่าต่อให้ฮ่องเต้มาเสวยก็ยังต้องยอมจำนน" พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวเดินนำหน้ากลับเข้าไปในตัวบ้าน ทิ้งให้ลู่จั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกับกลิ่นหอมกรุ่นที่เริ่มโชยตลบอบอวลออกมาจากห้องครัวอีกครั้ง ทว่า ในขณะที่ลู่จั้นกำลังจะก้าวเท้าตามภรรยาเข้าไป เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างกะทันหันที่หน้าบ้าน สามีหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อเปิดประตูออกไปดูก็ต้องพบกับชายแปลกหน้าสวมหมวกฟางปีกกว้างผู้หนึ่ง ยืนถือห่อผ้าเก่าๆ และซองจดหมายผนึกตราประทับราชการลับ ส่งยิ้มแปลกประหลาดมาให้เขาก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของลู่จั้นเย็นเฉียบลงในทันที... "คุณคือนายทหารลู่จั้นใช่ไหมครับ? มีคำสั่งด่วนที่สุดส่งตรงมาจากค่ายทหารภาคเหนือ... เกี่ยวกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของพี่ชายแท้ๆ ของคุณ ที่พวกคุณทุกคนต่างคิดว่าเขาตายในหน้าที่ไปเมื่อสามปีก่อน!" ใบชาหอมหมื่นลี้ (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมาครับ)