ตื่นขึ้นมาในยุคที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน

"ถ้าแกยังนอนเกียจคร้านอยู่บนเตียงนี้ต่ออีกวินาทีเดียว ข้าจะเอาไม้กวาดฟาดหัวให้หลุดบ่า! ลูกสะใภ้ผีขี้เกียจ บ้านเราไม่ได้เลี้ยงข้าวต้มฟรีไว้ให้คนประเภทกินแล้วนอนเหมือนหมูตอนหรอกนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่เฒ่าหลี่ดังทะลุผนังดินเหนียวเข้ามา กระแทกแก้วหูของหลินว่านหลิงจนเธอต้องขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บแปลบที่ขมับขวาเหมือนมีเข็มนับร้อยเล่มกำลังทิ่มแทงค่อยๆบรรเทาลง พร้อมกับความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ยุค 1980... ประเทศจีนกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน ความยากจนข้นแค้นคือความจริงอันโหดร้ายที่ผู้คนต้องเผชิญทุกวัน และเธอก็ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ "หลินว่านหลิง" สะใภ้รองตระกูลลู่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจ เอาแต่ใจ และสร้างความเดือดร้อนให้คนทั้งบ้านจนทุกคนต่างเอือมระอา แต่เดี๋ยวก่อน... หลินว่านหลิงคนเดิมอาจจะเป็นแค่หญิงสาวผู้โง่เขลาและยอมให้คนอื่นรังแก แต่หลินว่านหลิงคนนี้คือเชฟมือหนึ่งระดับมิชลินและเจ้าของรางวัลการเกษตรอัจฉริยะจากโลกปัจจุบัน! "ปัง!" ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยฝีมือของแม่เฒ่าหลี่ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเกรี้ยวกราดบิดเบี้ยว ดวงตาตี่เล็กจ้องมองมายังเตียงนอนด้วยความชิงชัง ในมือถือไม้กวาดทางมะพร้าวเก่าๆ ที่พร้อมจะฟาดลงมาทุกเมื่อ "ยังจะทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้อีก! ลุกขึ้นไปตักน้ำผ่าฟืนเดี๋ยวนี้! น้องสะใภ้สามเขากลับมาจากแปลงนาจนจะทำอาหารเที่ยงเสร็จอยู่แล้ว แกยังนอนอืดอยู่บนเตียงไม่ละอายฟ้าดินบ้างเลยหรือไง!" แม่เฒ่าหลี่แผดเสียงด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรงตามความเคยชิน เพราะคิดว่าลูกสะใภ้คนนี้คงจะหดหัวและร้องไห้ฟูมฟายเหมือนทุกครั้ง ทว่า... วันนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วครับ หลินว่านหลิงค่อยๆ พยุงร่างอันผอมบางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เธอมองหญิงแก่ตรงหน้าด้วยสายตานิ่งสงบแต่เยียบเย็นจนน่ากลัว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของเชฟสาวผู้ผ่านโลกมาโชกโชนทำเอาแม่เฒ่าหลี่ถึงกับชะงัก ชะותฝีปากที่กำลังจะพ่นคำด่าทอต่อออกไปโดยอัตโนมัติ "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากประตู หน้าตาที่คมเข้มและร่างกายกำยำในชุดทหารสีเขียวเข้มของ "ลู่จั้น" ปรากฏขึ้น สามีผู้เงียบขรึมและแทบจะไม่เคยพูดเข้าข้างเธอเลยสักครั้งในความทรงจำ ยืนบังร่างของมารดาเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบมองมาที่ภรรยาด้วยความซับซ้อน ลู่จั้นเพิ่งลาพักร้อนกลับมาจากค่ายทหาร เขาไม่อยากเห็นบ้านต้องลุกเป็นไฟตั้งแต่เช้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าภรรยาของตนเองนั้นทำตัวเหลวไหลเพียงใด "ลู่จั้น แกดูนางสารเลวีนี่สิ! แต่งเข้าบ้านเรามาเป็นปี ทำอะไรไม่เคยเป็นสักอย่าง ดีแต่กินกับนอน!" แม่เฒ่าหลี่รีบฟ้องลูกชายคนโปรดทันทีที่เห็นที่พึ่ง หลินว่านหลิงกวาดสายตามองสามีหนุ่มผู้เป็นเจ้าของร่างนี้ เขาเป็นชายหนุ่มที่รูปร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างตามแบบฉบับทหารผ่านศึก แม้ใบหน้าจะดูเคร่งขรึมและมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่สันจاوด่งโดดเด่นและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยนั้น กลับสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเฉย ชายคนนี้แหละ... ที่ในอนาคตจะกลายเป็นสามีผู้คลั่งรักและคอยปกป้องเธอยิ่งกว่าชีวิต แต่วันนี้ เขายังคงมองเธอด้วยแววตาเคลือบแคลงสงสัย "ฉันตื่นแล้วค่ะ ไม่ต้องรบกวนให้คุณแม่ต้องเอาไม้กวาดมาไล่ตีหรอกนะคะ" หลินว่านหลิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ราบรื่นเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอปัดผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากเตียงอย่างสง่างาม แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้างก็ตาม คำพูดและการแทนตัวที่เปลี่ยนไป รวมถึงท่าทีที่ไม่ได้หวาดกลัวเหมือนเก่า ทำให้ลู่จั้นขมวดคิ้วมุ่นอย่างแปลกใจ เขาสังเกตเห็นประกายความฉลาดเฉลียวที่ฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น ซึ่งมันไม่เคยมีอยู่เลยก่อนที่เขาจะเดินทางกลับค่ายทหารเมื่อหลายเดือนก่อน "ถ้าตื่นแล้วก็รีบไสหัวไปช่วยงานในครัวซะ! อย่ามาทำสำอางแถวนี้ ข้าวสารในถังเหลือไม่ถึงครึ่งถ้วยแล้ว ถ้าเย็นนี้ไม่มีอะไรกิน แกกับสามีก็เตรียมตัวอดตายไปพร้อมกันได้เลย!" แม่เฒ่าหลี่พ่นลมหายใจฮึดฮัดด้วยความโมโห ก่อนจะสะบัดก้นเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งให้คนทั้งสองยืนอยู่ตามลำพัง ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องแคบๆ ทันที ลู่จั้นมองหน้าภรรยาอยู่นาน สุภาพบุรุษหนุ่มขยับริมฝีปากคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่หลินว่านหลิงกลับชิงพูดขึ้นเสียก่อน "คุณเพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ เรื่องอื่น... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง" รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของหญิงสาว ช่างดูแปลกตาและมีเสน่ห์จนลู่จั้นเผลอชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาจากการฝึกฝนในค่ายทหารกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ทว่า... ในวินาทีที่หลินว่านหลิงเดินผ่านหน้าเขาเพื่อจะไปจัดการกับปัญหาเรื่องเสบียงอาหารในครัว จู่ๆ เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอเอง [ติ๊ง! ต้อนรับท่านเข้าสู่ระบบ "มิติลับฟาร์มสวรรค์" ระดับ 1] [เงื่อนไขการปลดล็อก: สำเร็จภารกิจผลิตอาหารจากวัตถุดิบในมิติครั้งแรก] [สถานะปัจจุบัน: พื้นที่ดินอุดมสมบูรณ์ 10 หมู่, บ่อน้ำวิเศษฟื้นฟูร่างกาย, และเมล็ดพันธุ์พืชหายากยุคศตวรรษที่ 21] หัวใจของหลินว่านหลิงเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น มิติลับที่เธอเคยพัฒนาขึ้นในโลกก่อนหน้านี้... ตามทะลุมิติมาด้วยจริงๆ! เธอแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ เมื่อก้าวเท้าพ้นธรณีประตูบ้านตระกูลลู่ เธอก็รู้ทันทีว่าชีวิตใหม่ในยุค 80 นี้ ต่อให้ยากลำบากแค่ไหน เธอก็จะใช้มือคู่นี้พลิกฟื้นมันให้กลายเป็นยุคทองของเธอเองให้ได้! แต่ทว่า... ทันทีที่เธอเดินมาถึงลานบ้าน สายตาก็ต้องปะทะเข้ากับร่างอวบอ้วนของ "สะใภ้สาม" ที่กำลังยืนถือชามแป้งข้าวโพดด้วยรอยเหยียดหยาม พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ตั้งใจส่งมาให้เธอได้ยินอย่างถนัดถนี่ "อุ๊ย ดูนั่นสิคะ พี่สะใภ้รอง ตื่นสายจนตะวันตรงหัวแล้วยังจะกล้าเดินออกมาให้รกหูรกตาอีกหรือคะ? หรือว่าคิดจะมาแย่งแป้งข้าวโพดก้อนสุดท้ายของบ้านเรากินอีก?" หลินว่านหลิงหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากทันที... เกมสนุกๆ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับรสชาติชีวิตอันเข้มข้นนี้นะครับ