คอนเทนต์ท้าตายกับคนปากดี

"บอกแล้วไงคะว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่แบกคุณกลับออกไปส่งโรงพยาบาลเป็นครั้งที่สองแน่ๆ!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับแรงกระแทกกระเป๋าอุปกรณ์กล้องลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงของเรือนไทยโบราณอายุร่วมร้อยปี รินยืนกอดอก ใบหน้าสวยคมฉายแววหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่ายอย่างปิดไม่มิด ขณะที่ดวงตากลมโตมองค้อนคว่ำใส่ร่างโปร่งของชายหนุ่มที่กำลังย่อตัวลงยุ่งอยู่กับกระเป๋าเลนส์กล้องด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ กวินเงยหน้าขึ้นจากกระเป๋า ส่งยิ้มยิงฟันขาวสะอาดตาแบบที่เจ้าตัวคิดว่ามันคงดูหล่อเหลากระชากใจทีมงาน แต่สำหรับโปรดิวเซอร์สาวผู้คุมงบอย่างรินแล้ว มันช่างน่าหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อสักทีสองที "โธ่ คุณรินครับ... เอ๊ย คุณรินขา อย่าเพิ่งทำหน้าเป็นยักษ์กินตับแบบนั้นสิครับ ทีมงานเราอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงอยุธยา เพื่อคอนเทนต์ 'ล่าท้าผีสถานร้าง' ยอดวิวทะลุหลักล้านนะ ถ้าผมไม่ใจกล้าหน้าด้านเดินเข้าไปถ่ายในเรือนหวงห้ามหลังนี้ ยอดซับสไครบ์ช่องเราจะเอาอะไรไปกินล่ะจริงไหม" กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวด้วยท่าทีทะเล้น มือหนายกขึ้นเกาหัวแกรกๆ ทั้งที่แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ยอดวิวน่ะมันสำคัญค่ะ แต่ถ้าคุณตายคาเรือนนี้ขึ้นมา ฉันจะเอาหน้าไปบอกกับสปอนเซอร์ยังไงไม่ทราบคะคุณกวิน ยิ่งอีตาสมภพเจ้าของช่องเขากลัวเจ๊งอยู่ด้วย ถ้าทริปนี้ไม่มีคอนเทนต์เด็ดๆ กลับไป มีหวังได้โดนเฉือนงบออกครึ่งหนึ่งแน่ๆ" รินว่าพลางสะบัดหน้าหนี เดินเลี่ยงไปเช็กความเรียบร้อยของหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะอีกตัว บรรยากาศรอบตัวในยามพลบค่ำของเรือนไม้เก่าหลังนี้เริ่มเย็นยะเยือกขึ้นทุกที แสงไฟนีออนดวงเดียวที่ต่อพ่วงมาจากหม้อแปลงไฟฟ้านอกบ้านส่งเสียงฮัมเบาๆ น่ารำคาญใจ และช่วยขับเน้นให้เงาไม้ไหววับนอกหน้าต่างดูน่ากลัวขึ้นไปอีกหลายเท่า กวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เดินตามติดมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ข้างๆ พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนรินต้องถอยหลังหนีแทบไม่ทัน "แหม... เป็นห่วงผมก็บอกมาเถอะน่า ไม่เห็นต้องอ้างสปอนเซอร์เลย ดูสิ หน้าแดงใหญ่แล้วนะนั่น เขินผมล่ะสิครับโปรดิวเซอร์คนเก่ง" "ใครเขินคุณ! เพ้อเจ้อใหญ่แล้วกวิน อากาศมันร้อนต่างหากเล่า!" รินรีบยกมือขึ้นพัดหน้าแก้เก้อ ทั้งที่ความจริงแล้วลมพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักเมื่อครู่มันช่างเย็นเฉียบจนขนลุกชันไปทั่วแผ่นหลัง แต่วินาทีนี้ความหมั่นไส้เจ้าตัวแสบข้างกายมีอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าความกลัวผีสางเสียอีก "ร้อนอะไรล่ะครับ นี่มันหน้าหนาวแถมในเรือนไม้ทึบแบบนี้ลมเย็นจะตาย... อุ๊ย!" จู่ๆ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของกวินก็ขาดห่วงไปดื้อๆ ร่างสูงที่เคยนั่งยโยงกyahท่าทางกวนประสาทเมื่อครู่พลันชะงักกึก สีหน้าที่เคยระบายด้วยรอยยิ้มทะเล้นแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบมองเลยผ่านไหล่บางของรินออกไปเบื้องหลัง ความมืดมิดของโถงทางเดินที่ทอดยาวไปยังห้องลับด้านในของเรือนไม้โบราณดูเหมือนจะขยับเคลื่อนไหวได้ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิรอบกายเย็นยะเยือกเสียดกระดูก กลิ่นธูปเก่าๆ และกลิ่นสาบสางจางๆ ลอยมาแตะจมูกอย่างกะทันหัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีใครจุดธูปเลยแม้แต่ดอกเดียว รินสังเกตเห็นความผิดปกติ ชะงักมือจากการพิมพ์งานบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ด หันไปมองหน้าชายหนุ่ม "เป็นอะไรไปคะคุณ อยู่ๆ ก็เงียบ หรือว่าเห็นผีเข้าจริงๆ แล้ว?" น้ำเสียงของเ虽然พยายามจะแซวกลบเกลื่อนความกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอก ribcage กวินไม่ตอบ ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นเชิงห้ามส่งเสียงดัง นัยน์ตาคู่คมจดจ้องไปยังความมืดมิดสุดปลายทางเดิน นิ่งสนิทไร้การไหวติง ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวเต็มที่เมื่อเสียงฝีเท้าแผ่วเบา... เสียงย่ำลงบนพื้นไม้สักเก่าๆ ที่ดัง 'เอี๊ยด... อ๊าด...' ลอยลอดออกมาจากห้องที่ควรจะว่างเปล่าและปิดตาย *เอี๊ยด... อ๊าด...* เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จังหวะช้าทว่ามั่นคง ราวกับมีใครบางคนกำลังก้าวเดินอย่างใจเย็น ทอดน่องผ่านความมืดมิดตรงมายังห้องโถงที่พวกเขาสองคนยืนอยู่ รินหน้าซีดเผือด มือเรียวคว้าชายเสื้อแจ็กเก็ตของกวินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความถือดีและมาดโปรดิวเซอร์สาวสุดเนี้ยบมลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจที่บีบรัดลำจนพูดไม่ออก "ก...กวินคะ เสียงอะไรอ่ะ..." เสียงหวานสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าเนียนซุกเข้ากับต้นแขนแกร่งของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ ลืมสิ้นฟอร์มที่เคยปะทะคารมกันเมื่อครู่ กวินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แม้ในใจลึกๆ ขาสั่นพับจนแทบก้าวไม่ออก แต่ความเป็นลูกผู้ชายและสัญชาตญาณดิบที่อยากปกป้องคนตัวเล็กในอ้อมแขนกลับพุ่งพล่านขึ้นมาเหนือความกลัว มือหนายกขึ้นโอบไหล่บางของรินเข้าหาตัวแน่น พลางกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู "ไม่ต้องกลัวนะครับ... อยู่หลังผมไว้นะ" กวินรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี หยิบไฟฉายแรงสูงบนโต๊ะขึ้นมาเปิดสווวิบ แล้วสาดแสงสว่างจ้าพุ่งตรงไปยังความมืดมิดสุดปลายทางเดินทันที! ลำแสงสีขาวตัดผ่านความมืดเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้า... ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบแข็งตัว! ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดไทยโบราณห่มสิมสไบสีนวล ใบหน้างดงามแต่ซีดเซียวไร้เลือดฝาด ดวงตากลมโตโศกเศร้าคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเขา รอยยิ้มแปลกประหลาดประดับอยู่บนเรียวปากสีช้ำเลือดช้ำหนอง และที่สำคัญที่สุด... มือเรียวยาวข้างหนึ่งของภูตสาวตนนั้น กำลังเอื้อมมาแตะอยู่ที่หัวไหล่ด้านขวาของกวินพอดี! "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!" รินหวีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจขีดสุด สติหลุดกระเจิงจนไม่รู้จะหันไปทางไหน มือเล็กฟาดเปรี้ยงเข้าที่แขนของกวินอย่างแรงตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ขณะที่กวินเองก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนกรามแทบหลุด ผิวหนังทั่วร่างลุกชันพับด้วยความกลัวขั้นสุด ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายและความหลอนระทึกที่พุ่งทะยานถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันแชตสีเขียวจากโทรศัพท์มือถือของกวินที่วางอยู่บนโต๊ะกลับดังขึ้นตัดบรรยากาศอันตึงเครียดอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ— *ปิ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน... และข้อความนั้นส่งตรงมาจากหน้าจอของรินเอง! *ริน (Producer): "นี่กวิน... ถ้าเราต้องตายกันที่นี่จริงๆ ฉันอยากจะบอกคุณว่า..."* กวินหันขวับไปมองหน้าหญิงสาวที่ซุกอกตัวเองอยู่ทันที ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนแปลกใจสุดขีด ในขณะที่รินที่เพิ่งตั้งสติได้และเห็นข้อความที่ตัวเองเผลอพิมพ์ค้างไว้แล้วกดส่งโดยไม่ได้ตั้งใจ (แถมยังกดยกเลิกไม่ทันเพราะมือเจ้ากรรมดันไปโดนปุ่มส่งตอนสะดุ้งกรี๊ด) ก็หน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู ร่างบางผลักอกกวินออกเต็มแรงด้วยความเขินอายจนลืมกลัวผีไปชั่วขณะ! "ไอ้บ้ากวิน! นั่นมัน... มันไม่ใช่ความจริงนะยะ!" --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเผชิญความหลอน (ปนเขิน) ไปด้วยกันนะคะ - เสียงกระซิบยามดึก*