มือที่กุมกันไว้ท่ามกลางความมืด

ความมืดทึบในห้องเก็บเสียงของสตูดิโอเก่าแก่ยามเที่ยงคืนไม่ได้ให้ความรู้สึกเงียบสงบเลยสักนิดค่ะ มันคือความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ เสียงลมหายใจของกวินที่ยืนอยู่ชิดติดหลังรินดังสลับกับเสียงเคาะกระจกเบาๆ จากวิญญาณปริศนาที่เพิ่งทิ้งประโยคชวนขนหัวลุกไว้เมื่อครู่ *“เล่นสนุกกันพอหรือยังครับ… คุณโปรดิวเซอร์คนเก่ง… และนายกวินผู้หาญกล้า…”* “ฉันว่า… เราควรวิ่งออกไปทางประตูหนีไฟตอนนี้เลยดีไหมคะคุณกวิน” รินกระซิบเสียงสั่น เธอยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน ยิ่งพยายามขยับหนี แผ่นหลังบอบบางก็ยิ่งแนบชิดกับอกแกร่งของชายหนุ่มที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ จนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน “วิ่งเหรอครับริน คุณก็เห็นว่าข้างนอกนั่นไฟกระพริบวิบวับเหมือนดิสโก้เทคยุค 90 แถมยังมีเงาตะคุ่มๆ เดินวนเวียนอยู่หน้าประตูอีกต่างหาก ออกไปตอนนี้มีหวังได้ไปวิ่งเปรี้ยวแข่งกับผีแน่ๆ ครับ” กวินกระซิบตอบข้างหู น้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความกลัว แต่มือใหญ่ที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้กลับเย็นเฉียบและสั่นเทาเสียยิ่งกว่าอะไร รินเหลือบตามองมือของเขาที่กุมข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ความกลัวผีสางมันกลายมาเป็นข้ออ้างให้คนตัวโตฉวยโอกาสเนียนเนื้อถึงตัวแบบนี้ แต่แปลกเหลือเกิน… ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม ความอุ่นจากฝ่ามือของกวินกลับทำให้อาการสั่นเทาในอกของเธอบรรเทาลงอย่างน่าประหลาด “ปล่อยมือฉันได้แล้วค่ะ ฉันไม่ได้กลัวจนต้องให้คุณจับขนาดนั้นเสียหน่อย” รินพยายามทำเสียงให้แข็งเข้าไว้ แม้ว่าเสียงหัวใจในอกจะเต้นดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “อ้าว หน้าตาสวยๆ แต่ปากแข็งจังเลยนะครับโปรดิวเซอร์ริน มือสั่นเป็นเจ้าเข้าขนาดนี้ยังจะมาปากเก่งอีก… ถ้าผีมันโผล่มาจริงๆ ผมไม่ได้จับแค่มือแน่ๆ นะครับ” กวินแกล้งกระเซ้าเสียงเบา พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกับเส้นผมสลวยของหญิงสาว “นี่คุณ! ยังจะมีอารมณ์มาเล่นมุกทะลึ่งอีกเหรอคะ! สถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ!” รินหันขวับมาเตรียมจะเอ็ดให้ชุดใหญ่ แต่เพราะระยะห่างที่ใกล้กันเกินไป ทำให้ริมฝีปากของเธอเฉียดเข้ากับแก้มสากของกวินเข้าอย่างจัง! บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ความเย็นยะเยือกของภูตผีภายนอกราวกับถูกแช่แข็งไว้ด้วยความร้อนระอุที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าของคนทั้งคู่ กวินชะงักค้างไป ดวงตาคมกริบมองสบตาเข้ากับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ ปลายจมูกของเขายังคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอ รินสมองตื้อตันไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดมารวมกันอยู่ที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว เธออยากจะถอยหลังหนีแต่ขาเจ้ากรรมดันไม่มีแรงเสียดื้อๆ ส่วนกวินเองก็ลืมบทสนทนากวนประสาทไปเสียสนิท ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาที่มองหญิงสาวตรงหน้าเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความลึกซึ้งบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงหัวeเราะแหลมสูงที่กรีดแทงโสตประสาท แต่วินาทีนี้… ทั้งกวินและรินกลับไม่ได้หันไปมองต้นเสียงนั้นเลย สายตาของพวกเขายังคงผูกติดกันไว้ท่ามกลางความมืดมิด “ริน…” กวินเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ไร้ซึ่งความกวนประสาท มีเพียงความจริงจังและห่วงใยที่ล้นปรี่ “ถ้า… ถ้าเราออกไปจากที่นี่ไม่ได้จริงๆ ผมอยากบอกคุณว่า…” “หยุดพูดเลยนะคะ!” รินรีบยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดปากเขาไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “ไม่ต้องมาพูดจาสั่งเสียตอนนี้เลยนะคะ! ฉันยังไม่อยากตาย และคุณก็ห้ามตายด้วย!” กวินอมยิ้มเล็กน้อยภายใต้ฝ่ามือเรียวที่ปิดปากเขาอยู่ ดวงตาพราวระยับมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววห่วงใยปิดไม่มิด มือใหญ่อีกข้างที่กุมข้อมือเธออยู่เปลี่ยนเป็นการสอดนิ้วประสานเข้ากับเรียวนิ้วของเธออย่างแนบแน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและKวามมั่น ในขณะที่บรรยากาศกำลังเปลี่ยนจาก "น่ากลัว" เป็น "น่ารักแบบเขินๆ" จนหัวใจคนอ่านแทบละลาย แชตในโทรศัพท์มือถือของกวินที่วางคว่ำไว้บนโต๊ะทำงานตัวเก่าก็เกิดสั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตที่ส่งตรงมาจากบุคคลปริศนา… บุคคลที่พวกเขานึกว่าติดอยู่ข้างนอกห้องนั้น รินเหลือบไปเห็นข้อความบนหน้าจอนั้นเข้าพอดี ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อข้อความบนหน้าจอแสดงผลชัดเจนว่า... *[ข้อความจาก: ทีมงานเอ*] : "พี่กวิน พี่ริน ออกมากันหรือยังครับ? ผมยืนรอที่ลานจอดรถตั้งนานแล้วนะ... แล้วใครวะที่ยืนเคาะกระจกอยู่ข้างในกับพวกพี่??"* ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!