บุกทะลวงสวรรค์

โลหิตหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินศิลาอัคนีเบื้องล่าง ราวกับกลีบดอกเหมยสีชาดที่โปรยปรายลงท่ามกลางความหนาวเหน็บอันเป็นนิรันดร์ ยอดเขาเมฆาสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ ไร้ซึ่งเสียงสรรพสิ่ง ไร้ซึ่งสายลม มีเพียงจิตสังหารที่แผ่พุ่งจนมิติรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น มู่หานยืนตระหง่านอยู่บนลานพิธีแปดทิศ ร่างกายของเขาสะบสะบินไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากค่ายกลกระบี่เก้าสวรรค์ อาภรณ์สีดำสนิทชุ่มโชกด้วยเลือดทั้งของตนเองและศัตรู ทว่าแผ่นหลังนั้นยังคงเหยียดตรงดั่งกระบี่เหล็กกล้าที่ปักค้ำฟ้า ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังเบื้องบน—เบื้องบนซึ่งมีแท่นบูชาดาราตั้งตระหง่าน และร่างบอบบางในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่อัคคีสวรรค์ "เจ้าช่างโง่งอมียิ่งนัก... มู่หาน" เสียงหวานเยือกเย็นดั่งน้ำค้างแข็งบนยอดเขาไท่ซานดังแว่วมาจากเบื้องสูง แม้ริมฝีปากของนางจะซีดเซียวและมีคราบโลหิตไหลริน ทว่าแววตาของเซียนจื่อเวยยามที่ทอดมองลงมานั้น กลับมิได้มีความหวาดกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย มีเพียงความเวทนาและความอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด "ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า หอคอยดาราแห่งนี้มิใช่สถานที่ที่ผู้ใดจะก้าวเข้ามาตามอำเภอใจ เหตุใด... เหตุใดเจ้าจึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เพื่อหญิงเย็นชาไร้หัวใจเช่นข้า" มู่หานแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความทะนงตน เขายกมือขึ้นปาดคราบเลือดที่มุมปาก ก่อนจะตวัดสายตาคมปลาบขึ้นประสานกับนาง "เยือกเย็นหรือ? จื่อเวย... เจ้าอาจจะหลอกผู้อื่นได้ทั้งยุทธภพ แต่เจ้าหลอกดวงใจของข้าไม่ได้ ในวันที่ข้าบรรลุกระบี่ไร้ลักษณ์ ข้าได้เห็นจิตวิญญาณของเจ้าผ่านเงาจันทราแล้ว นางเซียนผู้สูงส่งผู้ซึ่งร้องไห้อย่างเงียบงันในห้วงคำนึง... เจ้ามิได้ไร้หัวใจ เพียงแต่กำแพงแห่งกฎสวรรค์มันหนาเตอะเกินกว่าที่คนธรรมจะทลายลงได้ต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับคมกระบี่ที่กรีดแทงเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจ เซียนจื่อเวยสะ้านเฮือก ร่างกายที่เคยสงบนิ่งดั่งรูปสลักหยกสั่นเทาเล็กน้อย นางเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอุ่นวาบที่นางพยายามปิดผนึกมานับร้อยปี บัดนี้กลับทะลักล้นออกมาจนยากจะควบคุม "เจ้ามัน... คนบ้า..." นางพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตางามหยาดเยิ้ม หยดลงกระทบพื้นศิลาจนเกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบงัน "ใช่ ข้ามันคนบ้า" มู่หานกล่าวเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์หนักแน่นดั่งประกาศิตสวรรค์ มือขวาของเขาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่สนิมเขรอะที่เหน็บอยู่ข้างเอว—กระบี่เล่มที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ ไม่มีแม้แต่ลวดลายประดับประดา ทว่าเมื่อมันขยับเข้าใกล้ฝัก ปราณกระบี่รอบกายก็แปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนทันที "ในเมื่อสวรรค์บัญชาให้เราพรากจาก ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือนี้แหละ... แหวกฟ้าคว้าจันทรามาไว้ในอ้อมกอดให้จงได้!" *เปรี้ยง!* ทันใดนั้น ท้องน้ายามวิกาลที่เคยไร้ดาวก็พลันคำรามลั่น สายฟ้าสีทองยักษ์ผ่าลงมาจากกลีบเมฆ ทะลวงผ่านชั้นฟ้าทั้งเก้าลงมายังลานพิธี แรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์ระดับมหาปรมาจารย์กดทับลงบนบ่าของมู่หาน จนทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เงาร่างของผู้อาวุโสสามแห่งหอคอยดาราปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา พร้อมกับกระบี่วิเศษนับพันเล่มที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่านไปทั่วสารทิศ "มู่หาน! เจ้าศิษย์เนรคุณ บังأนอาจฝ่าฝืนกฎเหล็กแห่งหอคอยดารา คิดจะชดใช้ด้วยความตายหรือจะให้พวกเราช่วยส่งเจ้าไปลงนรก !" ผู้อาวุโสสามคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มู่หานไม่แม้แต่จะชายตามองผู้อาวุโสผู้นั้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เซียนจื่อเวย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและอิสรเสรีที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ทั้งปวง "นรกหรือสวรรค์... ล้วนอยู่ในใจของข้า" มู่หานกล่าวเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว *ชิ้ง!* เสียงชักกระบี่ออกจากฝักดังขึ้น ก้องกังวานเสียดแทงไปถึงจิตวิญญาณของทุกผู้คนบนยอดเขา แสงกระบี่สีครามเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงอวกาศ ราวกับดารานับล้านดวงถูกจุดประกายขึ้นพร้อมกันในพริบตาเดียว ปราณกระบี่อันไร้รูปแบบ ไร้ลักษณ์ ทว่าทรงพลังจนสามารถตัดขาดความเชื่อมโยงระหว่างสวรรค์และปฐพีได้แผ่ซ่านออกไป เซียนจื่อเวยเบิกตากว้าง หัวใจของนางเต้นรัวระส่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในวินาทีนั้น นางตระหนักแล้วว่า... ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้มาเพื่อพ่ายแพ้ แต่มาร10 เพื่อพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเพื่อนางอย่างแท้จริง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่กำลังจะปะทะกับค่ายกลของเหล่าผู้อาวุโส ท้องฟ้าเบื้องบนกลับฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท พลังปราณโบราณอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่พุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสามโลก "คิดหรือว่า... เจ้าจะพาตัวนางไปได้ง่ายๆ เช่นนี้, มู่หาน?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันนะครับ