หิมะโปรยปราย ณ หุบเขาเซียน

"ข้าบอกให้คุกเข่าลงอย่างไรเล่า! ศิษย์ชั้นนอกไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นเจ้า คิดริอ่านจะเทียบรัศมีศิษย์สายในงั้นหรือ?" เสียงตวาดกร้าวพร้อมกับแรงผลักอันหนักหน่วงจากฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยปราณธาตุอัคคีพุ่งเข้าหาร่างบอบบางของจ้าวเฟยหลิน ร่างของนางเซวเซถอยหลังไปหลายก้าวตามแรงปะทะ กลิ่นไหม้จางๆ จากชายเสื้อที่ถูกปราณเผาผลาญโชยเข้าจมูก ทว่าดวงตาหงส์คู่งามกลับมิได้สั่นคลอน นางเพียงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตามองเหล่าศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่ยืนล้อมรอบด้วยความรู้สึกสมเพช "กฎของสำนักมิได้บัญญัติไว้ว่าผู้ที่มาก่อนย่อมมีสิทธิ์ข่มเหงผู้ที่มาหลัง เพียงเพราะพวกท่านฝึกฝนก่อนเพียงไม่กี่ปี แต่กลับใช้พลังบำเพ็ญเพียรไปในทางที่ต่ำช้าเช่นนี้... ไม่รู้สึกละอายแก่ใจบ้างหรือคะ?" "นางศิษย์ทรยศ! ปากดีนักนะ!" ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักสายในคนหนึ่งชักกระบี่ออกจากฝัก แสงเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับเกล็ดหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเขาหลิงซาน บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กระแสลมปราณที่หมุนวนอย่างรุนแรงทำให้ยอดหญ้าเอนไหว รัศมีแห่งคมกระบี่พุ่งตรงหมายจะปลิดชีพผู้ที่ขัดขวางเบื้องหน้า จ้าวเฟยหลินหลับตาลงเตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง ทว่า... *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานก้องหุบเขา แรงสะท้อนนั้นมหาศาลจนเหล่าศิษย์ที่ล้อมรอบต่างกระเด็นถอยหลังไปคนละทางด้วยอาการจุกอก เฟยหลินลืมตาขึ้นสิ่งที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นอายหอมจางของป่าสนและไอเย็นบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจากร่างของบุรุษผู้นั้น หลี่มู่เฉิน... ศิษย์พี่ผู้ถูกตราหน้าว่า 'ไร้ความรู้สึก' ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขาถือกระบี่ไม้เพียงเล่มเดียว แต่กลับสยบคมดาบเหล็กกล้าที่ตีจากแร่ชั้นดีจนบิ่นสะบั้นได้ด้วยการปัดเพียงครั้งเดียว "ผู้ใดอนุญาตให้พวกเจ้าใช้กระบี่ข่มเหงศิษย์ในเวลาฝึกตน" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินราบเรียบ ทว่าความเย็นเยียบในดวงตานั้นราวกับจะแช่แข็งทุกชีวิตที่ยืนอยู่ ณ ที่นี้ให้กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็ง "มู่เฉิน! เจ้าอย่าได้ทำตัวอวดดีไปหน่อยเลย!" ศิษย์พี่ใหญ่กัดฟันกรอด เลือดซึมออกมาจากมุมปาก "สำนักนี้ให้ค่ากับพลังอำนาจ ใครแข็งแกร่งผู้นั้นคือผู้คุมกฎ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาขวางทางพวกข้า?" หลี่มู่เฉินไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงขยับปลายนิ้วเบาๆ กระบี่ไม้ในมือหมุนวนดุจพายุหิมะ รัศมีสีเงินจางๆ ที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งเฉยถูกปลดปล่อยออกมาเพียงชั่ววูบ แต่มันกลับรุนแรงพอจะกดทับให้ทุกคนรอบข้างทรุดเข่าลงกับพื้นดินด้วยแรงกดดันมหาศาล นี่ไม่ใช่ฝีมือของศิษย์ทั่วไป... นี่คือพลังของระดับ 'หลอมรวมกระบี่จิต' ที่แท้จริง เฟยหลินมองแผ่นหลังนั้นด้วยใจที่เต้นรัว นางจำได้ว่าคนผู้นี้มักหลบเร้นกายอยู่ในถ้ำหลังเขา ไม่เคยสนใจการชิงดีชิงเด่นในสำนัก เหตุใดวันนี้จึงเลือกที่จะเผยตัวตนออกมาเพื่อปกป้องนาง? สายตาของหลี่มู่เฉินปรายมาทางนางเพียงครู่เดียว มันเป็นสายตาที่ลึกซึ้ง... สายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่นางไม่เคยเข้าใจมาก่อน "ไปเสีย" เขาเอ่ยสั้นๆ "แต่ว่า..." "ข้าบอกให้ไป! ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่ไว้ชีวิตใครในที่นี้" น้ำเสียงนั้นดุดันและเฉียบขาดจนเฟยหลินต้องยอมถอยออกมา แต่ก่อนที่นางจะก้าวเดินออกไปจากวงล้อมนั้น หลี่มู่เฉินกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาปล่อยกระบี่ไม้ให้ร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของนางไว้แน่น ไอความร้อนจากมือของเขาถ่ายทอดผ่านถึงกันจนนางสะดุ้ง ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุม หิมะที่โปรยปรายก็หยุดนิ่งกะทันหัน อักขระเวทสีทองแปลกตาปรากฏขึ้นบนอากาศรอบตัวพวกเขา มันไม่ใช่ทักษะของสำนักกระบี่เมฆา แต่เป็นวิชาต้องห้ามที่หายสาบสูญไปนานนับพันปี "ศิษย์พี่... ท่าน..." เฟยหลินอุทานด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ว่า พลังปราณในร่างของเขาไม่ได้กำลังช่วยนาง แต่กำลัง 'ถ่ายเท' วิญญาณบางอย่างเข้ามาในร่างของนางอย่างรุนแรง หลี่มู่เฉินขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาจนมีเพียงนางที่ได้ยิน "จงจำไว้... ไม่ว่าเจ้าจะตายกี่ครั้ง หรือข้าจะฝืนลิขิตสวรรค์มาสักกี่หน... ในชีวิตนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เลือดของเจ้าหยดลงบนผืนดินนี้แม้แต่หยดเดียว แม้ว่านั่นจะหมายถึงการล่มสลายของยุทธภพทั้งปวงก็ตาม" ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาที่เคยกระจ่างใสกลับถูกฉาบด้วยสีเลือด สายฟ้าฟาดลงมากลางวงล้อมที่พวกเขายืนอยู่ เสียงคำรามของอสูรเทวะดังก้องขึ้นจากเบื้องล่างของหุบเขา ราวกับว่าตัวตนที่หลี่มู่เฉินพยายามปกปิดมานานได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาที่แสนเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกท่านจะตกหลุมรักหัวใจที่ซ่อนเร้นของเซียนผู้นี้ไปพร้อมๆ กับเมฆหมอกสีชมพูค่ะ