กลับมาทวงแค้น

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนความเดือดดาลที่ถูกเก็บกดไว้จนถึงขีดสุด แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้แจกันดอกไม้เซรามิคมูลค่าหลักแสนสั่นไหว "คุณหมายความว่ายังไง... ที่บอกว่าหุ้นส่วนฝั่งนั้นถอนทุนออกหมดแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบเยือกเย็น บัดนี้กลับเจือด้วยไอสังหารที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิห้องทำงานหรูหราริมแม่น้ำเจ้าพระยาลดฮวบลงทันตาเห็น คิมหันต์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนยามที่ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้ช่วยหนุ่มที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า "บ... บอร์ดบริหารฝั่งตระกูลศราวุธเทขายหุ้นทั้งหมดในช่วงตลาดเปิดภาคเช้าครับท่านประธาน และ... และมีคำสั่งซื้อกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดรวบไว้ในนามบริษัทโฮลดิ้งแห่งหนึ่ง ซึ่งตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว..." ผู้ช่วยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เป็นบริษัทในเครือของ... คุณคิมหันต์เองครับ" มุมปากของประธานหนุ่มไฟแรงกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและดุดันจนน่ากลัว "กล้ามากนะ..." คิมหันต์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ลอดไรฟัน "กล้าแตะต้องคนที่ฉันหวง... ก็เตรียมตัวรับชะตากรรมที่แม้แต่แผ่นดินก็ไม่มีfรกลบซ่อนตัวได้เลย" ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน รอยฟกช้ำจางๆ ที่มุมปากของทิวา และแววตาไหวระริกที่พยายามซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้รอยยิ้มฝืนๆ คือภาพที่คิมหันต์ไม่มีวันลบเลือนไปจากหัวใจ แม้ปากหนาจะเคยพ่นคำพูดร้ายกาจใส่ทิวามานักต่อนัก แต่ในวันที่อีกฝ่ายถูกคนกลุ่มหนึ่งรุมทำร้ายเพียงเพราะเข้ามาพัวพันกับสงครามธุรกิจของเขา หัวใจที่เคยด้านชากลับแหลกสลายลงในพริบตา และถูกแทนที่ด้วยความคลั่งแค้นไร้ขีดจำกัด คิมหันต์ไม่ได้เป็นแค่นักธุรกิจเลือดเย็น แต่เขาคือผู้ล่าที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพง ใครก็ตามที่บังAาญทำให้ทิวาต้องเสียน้ำตา คนผู้นั้นจะต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่พวกมันมี "จัดการส่งจดหมายเชิญถึงผู้ถือหุ้นใหญ่ทุกคน รวมถึง... ท่านรองประธานผู้ใจกล้าคนนั้นด้วย บอกว่าผมรอต้อนรับพวกเขากลางห้องประชุมใหญ่ตอนบ่ายโมงตรง ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว" "รับทราบครับท่านประธาน" ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า บรรยากาศภายในกดดันเสียยิ่งกว่าอยู่ในห้องสอบสวนอาชญากร ผู้บริหารระดับสูงหลายคนนั่งหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของคิมหันต์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกวาดมองเหยื่อแต่ละคนราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองมดปลวก "แปลกใจกันเหรอครับที่เห็นผมยังนั่งอยู่ตรงนี้" คิมหันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธาน นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าบาดลึกเข้า Zไปในโสตประสาทของทุกคน "คุณคิมหันต์... เรื่องหุ้นในส่วนของผม มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด..." ชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นถึงรองประธานบริษัทเอ่ยเสียงสั่น พยายามปั้นหน้ายิ้มสู้ทั้งที่เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง "เข้าใจผิด?" คิมหันต์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำแต่น่าขนลุก "การที่คุณสั่งคนไปดักทำร้ายนักศึกษาปี 4 คนหนึ่ง เพื่อบีบให้ผมจนมุม... เขาเรียกว่าความเข้าใจผิดเหรอครับคุณลุง" พรวด! แฟ้มเอกสารหลักฐานปึกใหญ่วางแผ่หลาต่อหน้าทุกคน ในนั้นเต็มไปด้วยเส้นทางการเงิน ภาพถ่ายกล้องวงจรปิด และสัญญาเงินกู้ยืมผิดกฎหมายที่มัดตัวกลุ่มคนเบื้องหน้าไว้แน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด และไม่มีโอกาสแม้แต่จะแก้ตัว "ผมให้เกียรติพวกคุณมามากพอแล้ว ในเมื่ออยากเล่นเกมสกปรกนัก ผมก็จะสงเคราะห์ให้พวกคุณได้รู้ซึ้งว่า... นรกบนดินที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นยังไง" คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดุดัน "ภายในห้านาทีนี้ ตำรวจกองปราบเศรษฐกิจจะมาถึง ถ้าไม่อยากติดคุกหัวโตจนแก่ตาย ก็เซ็นใบลาออกแล้วคายหุ้นทุกบาททุกสตางค์คืนมาซะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงกระดาษพลิกและเสียงปากกาจรดลงบนกระดาษจะดังขึ้นทีละคน สภาพของเสือผู้ยิ่งใหญ่ในตลาดหุ้นบัดนี้ไม่ต่างอะไรจากสุนัขจนตรอก ทว่า... ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น ประตูห้องประชุมกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการนัดหมาย ร่างเพรียวบางของทิวาในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ดวงตากลมโตคู่สวยมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างสูงของคิมหันต์ที่หันกลับมามองตนพอดี "วา..." คิมหันต์หลุดปากเรียกชื่อนั้น น้ำเสียงที่เคยดุดันและเย็นชาเมื่อครู่พลันอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่ ความเกรี้ยวกราดทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความกังวลที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่คม ทิวากัดริมฝีปากแน่น ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว สายตาสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ซ่อนความดื้อรั้นไว้ตามเคย "คุณ... บ้าหรือเปล่าเนี่ย ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้... ผมบอกแล้วไงว่าผมจัดการเองได้!" คิมหันต์ถอนหายใจยาวเหยียด ก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว มือหนายื่นออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่สนสายตาของบอร์ดบริหารนับสิบชีวิตที่นั่งอ้าปากค้างอยู่รอบโต๊ะ "จัดการเองเหรอ?" คิมหันต์ก้มลงกระซิบชิดริมหูของทิวา น้ำเสียงทุ้มพร่าเจือความตัดพ้อแต่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่แคร์สื่อ "ถ้าฉันไม่ลงมือถอนรากถอนโคนพวกมันให้สิ้นซาก... ป่านนี้คนที่เจ็บตัวจนลุกไม่ขึ้น คงไม่ใช่พวกมันหรอก... แต่เป็นเธอต่างหาก" ทิวาสะعัดหน้าหนีเล็กน้อยเมื่อปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาว แต่ใบหน้าหวานกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอกกับความเอาแต่ใจและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะรับไหว "ใครบอกให้คุณมาทำตัวเป็นพระเอกลิเกแถวนี้เล่า..." ทิวาพึมพำเสียงเบา พยายามดันอกแกร่งออกแต่เจ้ากรรมที่อีกฝ่ายกอดรัดแน่นเสียยิ่งกว่าคีมเหล็ก "ปล่อยเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว!" "ให้มองไปสิ..." คิมหันต์ยิ้มมุมปาก ยอมผละใบหน้าออกมาสบตากับดวงตากลมโตคู่นั้นในระยะประชิด ปลายจมูกเกือบชนกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ฉันประกาศให้โลกรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอน่ะ... เป็นคนของใคร" บรรยากาศในห้องประชุมที่ควรจะตึงเครียดด้วยคดีทุจริตระดับพันล้าน กลับถูกความหวานชวนจิกหมอนของประธานหนุ่มปากร้ายกับนายเอกปากเก่งกลืนกินจนหมดสิ้น ทว่าในจังหวะที่คิมหันต์กำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากบนหน้าผากเนียนเพื่อเป็นการลงโทษคนดื้อ... Rrrrrr! เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคิมหันต์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานชื่น ประธานหนุ่มขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ควักเครื่องออกมาดูเบอร์หน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยผ่อนคลายลงเมื่อครู่ก็พลันกลับมาเคร่งเครียดดุดันขึ้นอีกครั้ง ทิวาเห็นปฏิกิริยาผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใครโทรมาเหรอ... หน้าตาคุณดูไม่ดีเลย" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตากัน แววตาคู่คมฉายแววระแวงระวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พร้อมกับคำพูดประโยคเดียวที่ทำเอาทิวารู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง "เบอร์นี้... เป็นเบอร์ของคนที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพักฟื้นหัวใจด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฟเยอร์บลัด