ตื่นขึ้นในกระท่อมผุพัง

"เซ็นชื่อลงไปในเอกสารตัดขาดตระกูลนี้เสีย! ถ้าไม่อยากให้คนทั้งหมู่บ้านมาดูความอัปยศของเจ้าที่ต้องหิ้วท้องลูกไม่มีพ่อออกจากบ้านไปในสภาพเปลือยเปล่า!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องจนฟางเซียนรู้สึกหูอื้อ อนิจจา... สัมผัสแรกที่เธอได้รับหลังจากลืมตาขึ้นในร่างใหม่นี้ ไม่ใช่กลิ่นดอกไม้หรือไออุ่นของเตียงนอน แต่มันคือแรงเหวี่ยงจากกระดาษแผ่นบางที่ปะทะเข้ากับใบหน้าจนแสบไปหมด หลินฟางเซียนกะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก—หญิงสาวผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายจอมเอาแต่ใจ สั่งการไม่เป็น และเป็นตัวถ่วงของตระกูลหลินที่ถูกส่งมาแต่งงานกับ 'จางเหว่ย' นายทหารหนุ่มผู้ต้อยต่ำ แต่ในเมื่อจางเหว่ยหายสาบสูญไปในภารกิจ ความอดทนของตระกูลสามีก็สิ้นสุดลง เธอพยุงร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นนั่งบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษฟาง ลมหนาวเย็นเฉียบปะทะผิวหนังผ่านเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นผ้าขี้ริ้ว รอยแผลเป็นบนฝ่ามือจากการถูกผลักล้มยังคงปวดหนึบ แต่นัยน์ตาของฟางเซียนกลับคมกริบราวกับพญาอินทรี เธอไม่ใช่คุณหนูผู้โง่เขลาในความทรงจำคนนั้นอีกต่อไป "ท่านแม่บอกว่าให้ข้าเซ็นเอกสารตัดขาด... แล้วข้าจะได้อะไรตอบแทนคะ?" ฟางเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนทั้งกลุ่มที่ล้อมวงอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง "ได้อะไรอย่างนั้นรึ?" แม่สามีหัวเราะเยาะ พลางกวาดสายตามองกระท่อมผุพังท้ายหมู่บ้านที่หลังคาเต็มไปด้วยรูโหว่ "กระท่อมท้ายสวนนั่นไง! ที่ที่เหมาะกับคนไร้ค่าอย่างเจ้า ให้เจ้าไปใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขเฝ้าบ้านที่นั่นจนกว่าจะอดตาย หรือถ้าโชคดีก็คงมีคนใจบุญมาเก็บไปทำเมีย... แต่จำไว้! ข้าวสารสักเม็ดในยุคข้าวยากหมากแพงนี้ เจ้าอย่าหวังว่าจะได้จากตระกูลหลินอีก!" ฟางเซียนยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอหยิบปากกาหมึกซึมราคาถูกที่แอบฉกมาจากมิติห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะขึ้นมาจดชื่อลงไปอย่างมั่นคงไร้ซึ่งความลังเล "ตกลงค่ะ" เธอวางปากกาลง "จากนี้ไป ข้ากับตระกูลหลินไม่มีอะไรติดค้างกัน แม้แต่เม็ดข้าวเม็ดเดียวข้าก็ไม่ขอรับ" เมื่อร่างของบรรดาญาติจอมหิวโหยเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ฟางเซียนก็ทรุดตัวลงพิงผนังไม้ที่สั่นไหวของกระท่อม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกใช้ ‘มิติห้างสรรพสินค้า’ ทันที หน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับปาฏิหาริย์ที่พระเจ้ามอบให้เพื่อการแก้แค้น *สถานะ: ยอดเงินในบัญชีมิติ 0.00 หยวน* *ภารกิจเริ่มต้น: สร้างอาณาจักรฟาร์มออร์แกนิกใน 30 วัน* *รางวัล: พลังฟื้นฟูร่างกายและทรัพยากรเมล็ดพันธุ์พืชหายาก* เธอไม่ได้เป็นแค่สตรีที่ถูกทอดทิ้ง แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรที่แม้แต่จักรพรรดิยังต้องเหลียวมอง! ฟางเซียนมองดูถุงเมล็ดพันธุ์ในมือที่เธอกดสั่งมาจากมิติด้วยความรู้สึกฮึกเหิม ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวไปหาแหล่งน้ำหลังกระท่อม เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากในความมืดของป่าละเมาะด้านหลัง ชายร่างสูงกำยำในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมก้าวออกมา เขาดูเหนื่อยล้าดั่งคนพึ่งผ่านความเป็นความตายมา แต่ดวงตาคมกริบนั้นจ้องมองเธอไม่วางตา มือแกร่งกุมดาบไว้แน่นก่อนจะค่อยๆ ปล่อยลงเมื่อเห็นใบหน้าของภรรยาที่เขาสัญญาว่าจะกลับมาปกป้อง "ฟางเซียน... ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไม... ถึงมีกลิ่นของอาหารที่ข้าไม่เคยรู้จักลอยออกมาจากตัวเจ้า?" จางเหว่ยเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่ได้กลับมาตัวเปล่า แต่ในมือเขากลับถือห่อผ้าที่มีบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งเมื่อเปิดออก มันคือรากโสมป่าอายุหลายร้อยปีที่หายากยิ่งกว่าทองคำ! ฟางเซียนชะงัก เธอไม่ได้คาดคิดว่าสามีที่ควรจะตายไปแล้วจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาแบบนี้ และยิ่งไปกว่านั้น... เขาดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดทหารที่เปื้อนเลือดนั่น เช่นเดียวกับที่เธอกำลังซ่อนอาณาจักรทั้งอาณาจักรไว้ในมิติที่ไม่มีใครมองเห็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่เส้นทางแห่งความมั่งคั่งกับกุหลาบหนามเงินนะคะ