รอยแผลที่ลบไม่ได้

กลิ่นอายกำยานนิลกาฬราคาแพงระยับลอยวนอยู่ทั่วตำหนักอี้คุน ทว่าสำหรับจ้าวหยางแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกราวกับกลิ่นอายของความตายที่ค่อยๆ แผดเผาปอดของเขาให้มอดไหม้ทีละน้อย พระเนตรคมกริบดั่งพญายมจ้องมองตราหยกมังกรทองในพระหัตถ์ สัมผัสเย็นเยียบของมันช่างเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูกดำ ไม่ต่างอะไรกับเงาของหญิงสาวผู้หนึ่งที่เขาเป็นคนลงมือผลักไสให้หล่นร่วงลงสู่ขุมนรกด้วยพระหัตถ์ของตนเองเมื่อสามปีก่อน สามปี... สามปีเต็มๆ ที่บัลลังก์มังกรอันยิ่งใหญ่ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะ สามปีที่ค่ำคืนอันหนาบเหน็บเหลือเพียงความว่างเปล่าและภาพฝันอันทรมาน "ฝ่าบาท..." ขันטיคนสนิทกราบทูลด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ราชรถจากแคว้นหลีเดินทางมาถึงหน้าประตูวังหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ... ทางนั้นส่งตัว 'หญิงคณิกาชั้นสูง' บรรณาการพิเศษผู้เลอโฉมมาถวายตามสัญญาบรรณาการปีนี้พ่ะย่ะค่ะ" จ้าวหยางแค่นพระสรวลในลำคอ เสียงนั้นเยียบเย็นจนขันทีหนุ่มต้องรีบก้มหน้าจนชิดพื้น หญิงคณิกาชั้นสูงจากแคว้นหลีงั้นหรือ? ของเล่นแก้เบื่อชิ้นใหม่ที่พวกขุนนางชั้นต่ำส่งมาเอาใจเขาเพื่อหวังอำนาจ ช่างน่าสมเพชสิ้นดี พระองค์มิเคยใส่ใจสตรีพวกนั้น แม้พวกนางจะงดงามหยาดเยิ้มเพียงใด แต่ในสายตาของฮ่องเต้ผู้ไร้หัวใจผู้นี้ สตรีก็เป็นเพียงเครื่องมือระบายความใคร่และหมากตัวหนึ่งบนกระดานการเมืองเท่านั้น "ส่งพวกนางไปไว้ที่ตำหนักหลัง ให้กรมวังจัดสรรตามความเหมาะสมเถอะ เราไม่มีอารมณ์จะมาต้อนรับ..." "แต่... แต่ว่านางผู้นี้เป็นกรณีพิเศษพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีรีบขัดขึ้นด้วยความหวาดกลัว "นางไม่ยอมก้าวลงจากราชรถ หากมิใช่พระพักตร์ของฝ่าบาทเสด็จมารับด้วยพระองค์เอง นางประกาศก้องว่า... ของขวัญชิ้นนี้ หากไร้ซึ่งสายตาอันมืดบอดของโอรสสวรรค์ยลโฉม มันก็ไม่มีค่าพอที่จะเหยียบย่างลงบนพื้นหินอ่อนของวังหลวงแม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ!" *บังอาจ!* คำพูดสามหาวนั้นทำให้กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นมาในอกทันที สตรีหน้าไหนกัน ถึงกล้าอาจหาญต่อกรกับพระพักตร์ของฮ่องเต้ผู้กุมอำนาจชีวิตและความตายของคนนับล้าน? จ้าวหยางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อาภรณ์ลายมังกรสะบัดตามแรงก้าวเดินอันทรงพลัง พระองค์จะออกไปทอดพระเนตรดูให้เห็นกับตาว่า สตรีโง่เขลาผู้ใดที่กล้าเล่นกับไฟบรรลัยกัลป์เช่นนี้! ทว่า... เมื่อเสด็จมาถึงหน้าประตูรั้วมรกต ลมหนาวยามสนธยาก็พัดโชยกลิ่นหอมประหลาดเข้ามาแตะพระนาสิก กลิ่นหอมที่คุ้นเคย... กลิ่นหอมของดอกเหมยในฤดูหนาวผสมผสานกับกลิ่นกายเย้ายวนที่เคยทำให้พระองค์สูญเสียสติไปหลายค่ำคืนในอดีต ราชรถหุ้มแพรไหมสีแดงสดจอดนิ่งสนิท ม่านมุกถูกเลิกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนดั่งหยกเนื้อดีที่ก้าวลงมาสัมผัสพื้นช้าๆ ราวกับนางพญาผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งแผ่นดิน ความเงียบงันเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ ลมหายใจขององครักษ์และขันทีนับสิบชีวิตราวกับถูกกระชากหายไปเมื่อเงาร่างระหงนั้นปรากฏชัดเจนต่อสายตา นางสวมอาภรณ์สีเพลิงปักดิ้นทองลายหงส์เหิน ทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนเกินกว่าคำว่าหญิงสาวบริสุทธิ์ เอวคิ้วคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่เดินทอดน่องอย่างเย่อหยิ่ง ทว่าสิ่งที่สะกดตรึงทุกสายตาไว้คือนัยน์ตาคู่คมกริบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าโปร่งสีดำบางเบา รอยยิ้มที่มุมปากของนางมิใช่รอยยิ้มออดอ้อนเอาใจอย่างสตรีทั่วไป แต่มันคือรอยยิ้มเย้ยหยัน เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาตที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ผืนน้ำแข็งอันลึกซึ้ง หลินฟางเซียน... ชื่อนั้นผุดขึ้นมาในหัวของจ้าวหยางราวกับสายฟ้าแลบ พระองค์ทรุดพระบาทถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว พระเนตรเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและหวาดผวา ราวกับกำลังเห็นผีสางเทวดาในเวลากลางวันแสกๆ "เป็นอย่างไรบ้างเพคะ... ฝ่าบาท" เสียงหวานใสที่แฝงไว้ด้วยพิษร้ายเอื้อnเอ่ยขึ้น นางก้าวเข้าไปใกล้พระองค์ทีละก้าว กลิ่นกายเย้ายวนนั้นหอมหวลจนทำให้สติที่ควบคุมมาเนิ่นนานเริ่มพังทลายลงทีละน้อย พระหัตถ์แกร่งที่เคยจับกระบี่ประหารชีวิตคนนับพันบัดนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ยามเมื่อนางเอื้อมมือเรียวขาวราวหยกมาแตะที่พระอุระของพระองค์เบาๆ ผ่านเนื้อผ้าแพรไหม "เจ้า... เจ้ายังไม่ตาย..." จ้าวหยางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความสับสนและโหยหาที่ตีรวนขึ้นมาในอก "เป็นไปไม่ได้! ข้าเห็น... ข้าเห็นเจ้าดื่มยาพิษนั่นด้วยตาตัวเอง!" หลินฟางเซียนหัวسแผ่วเบาในลำคอ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ นางโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างพระ องค์ ชิดจนริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีชาดเฉียดผ่านใบหูแกร่ง สร้างความวابหวามและร้อนรุ่มขึ้นมาในกระแสเลือดของชายหนุ่มอย่างฉับพลัน "ยาพิษที่พระองค์ทรงประทานให้ เพื่อแลกกับความบริสุทธิ์ของหม่อมฉันเมื่อสามปีก่อน..." นางแย้มยิ้มเยعยวน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างท้าทาย "แต่น่าเสียดายเพคะ... หกสวรรค์ยังไม่ยอมรับวิญญาณดวงนี้ เพราะหม่อมฉันยัง... 'กลับมาทวงคืน' ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของหม่อมฉันคืนจากพระองค์... รวมถึงบัลลังก์ใต้ร่างของพระองค์ด้วย!" ความเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้สามปีปะทุขึ้นพร้อมกับความโกรธเกรี้ยว จ้าวหยางคว้าข้อพระกรบอบบางของนางไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกินต้านทาน พระองค์กระชากร่างระหงเข้ามาแนบชิดพระอุระจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน นัยน์ตาดุจพญายมวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความใคร่และความแค้นที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "เจ้ากล้าดียังไง... คิดจะมาเล่นเกมนี้กับข้า ฟางเซียน!" พระองค์คำรามต่ำชิดริมฝีปากนาง "หม่อมฉันไม่ได้มาเล่นเพคะ..." หลินฟางเซียนใช้เรียวลิปเลียริมฝีปากตนเองอย่างยั่วยวน ท้าทายอารมณ์ดิบเถื่อนของอดีตสามีอย่างไร้ความเกรงกลัว "แต่หม่อมฉันจะทำให้พระองค์ทรงทรมาน... จนกว่าจะอ้อนวอนขอความเมตตาจากสตรีที่พระองค์เคยเหยียบย่ำด้วยพระบาทเอง!" ทันใดนั้นเอง... ก่อนที่จ้าวหยางจะได้ตรัสสิ่งใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบก็ดังขึ้นจากด้านหลังราชรถ "ท่านแม่! ข้ามนุษย์หน้าโง่คนนี้เหนื่อยแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ ขนมถังหูลู่ของข้าล่ะอยู่ที่ใด?" ร่างเล็กในชุดแพรไหมสีขาววิ่งดุ๊กๆ เข้ามาเกาะชายอาภรณ์ของหลินฟางเซียน ทว่าเมื่อเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับฮ่องเต้จ้าวหยาง ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบพิมพ์เดียวกันมาอย่างไม่ผิดเพี้ยน กลับทำให้โลกทั้งใบของโอรสสวรรค์หยุดหมุนลงในทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงดราม่ารสแซ่บนี้ไป1ด้วยกันนะคะ