กลิ่นอายความตาย

ความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไปรอบกายของพระตำหนักรับรองในค่ำคืนนี้ ราวกับถูกแช่แข็งด้วยหยาดน้ำค้างจากยอดเขาน้ำแข็ง ทว่ากลับร้อนระอุไปด้วยกลิ่นอายความตายที่คุกรุ่นอยู่ในอากาศ ความกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทุกผู้คนที่ก้มหน้าหมอบกราบ ทว่าใจกลางแห่งพายุโหมกระหน่ำนั้น กลับมีร่างเล็กในชุดแพรไหมสีขาวที่ยังคงเกาะกุมชายอาภรณ์ของหลินฟางเซียนไว้อย่างแน่นหนา ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ มองความผิดปกติรอบกายด้วยความไร้เดียงสา "เสด็จแม่... เหตุใดทุกคนจึงตัวสั่นเช่นนั้นเล่าขอรับ?" เสียงใสแจ๋วที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ทำเอาลมหายใจของฮ่องเต้จ้าวหยางสะดุดกึก ดวงเนตรคมกลาบดั่งพญามังกรจ้องเขม็งไปยังเด็กน้อยเบื้องหน้า ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจกระหม่อม โครงหน้าหยักลึก จมูกโด่งรั้นที่เชิดขึ้นยามเจ้าตัวเล็กขัดใจ และโดยเฉพาะประกายในนัยน์ตาคู่นั้น... มันคือเงาซ้อนของพระองค์เองในวัยเยาว์... ไม่สิ มันคือภาพสะท้อนของสตรีผู้เคยถูกพระองค์พิพากษาให้รับความตายด้วยพระหัตถ์ของตนเอง! หลินฟางเซียนไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มสีชาดแย้มยิ้มบางเบา ราวกับดอกเหมันต์ที่ผลิบานท่ามกลางหิมะโปรยปราย นางค่อยๆ ย่อกายลงช้าๆ อย่างงดงามไร้ที่ติ ปลายนิ้วเรียวยาวดึงชายอาภรณ์ออกจากมือเล็กของบุตรชายอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับโอรสสวรรค์ผู้กำลังสั่นเทิ้มด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา "ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงใดๆ ทั้งสิ้น มันคือน้ำเสียงของคนตายที่ฟื้นคืนชีพกลับมาทวงแค้น "ดูเหมือนว่าองค์ชายเล็กของหม่อมฉันจะซุกซนจนมารบกวนเวลาอันมีค่าของพระองค์เข้าแล้ว... หม่อมฉันสมควรตายนัก" "ฟาง... เซียน..." สุระเสียงของจ้าวหยางแหบพร่าสั่นเครือ ราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ พระองค์ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง หัวใจที่ด้านชาและตายด้านมานานนับปี บัดนี้กลับถูกกระชากกระชั้นด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ภาพในอดีตซ้อนทับเข้ามา ภาพวันที่นางถูกลากตัวออกไปท่ามกลางสายฝนสีเลือด ภาพหยาดน้ำตาและคำอ้อนวอนที่พระองค์ทรงเมินเฉย... นางยังไม่ตาย! นางรอดชีวิตไปได้อย่างไร? และที่สำคัญที่สุด... เด็กคนนี้คือใครกัน! บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ขุนนางและสนมเอกต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาหรือส่งเสียงเล็ดลอดออกมา ความตึงเครียดนี้กรีดแทงหัวใจของจ้าวหยางจนเลือดซิบ พระองค์พยายามจะก้าวเข้าไปหา ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้อนด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พิภพ "เจ้า... เจ้ายังมีชีวิตอยู่... แล้วเด็กคนนี้..." จ้าวหยางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดั่งพญามังกรแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ พระองค์พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวบางของนาง ทว่าหลินฟางเซียนกลับเบี่ยงกายหลบอย่างไม่แยแส ปลายแขนเสื้อกว้างสะบัดผ่านอากาศราวกับรังเกียจเดียดฉันท์สัมผัสจากพระองค์ "ระวังพระเนตรด้วยนะเพคะฝ่าบาท บุตรชายของหม่อมฉันเป็นเพียงเด็กไร้เดียงสา หาใช่สิ่งของมีค่าที่ฝ่าบาทจะทรงหยิบฉวยตามอำเภอใจได้อีกต่อไปแล้ว" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาคู่คมกริบมองพระองค์ราวกับมองเศษฝุ่นผงใต้รองพระบาท "อีกอย่าง... พระสนมเอกผู้สูงศักดิ์ข้างกายพระองค์ คงไม่พอใจแน่หากฝ่าบาทจะทรงสนใจเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนี้" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ฮ่องเต้จ้าวหยางเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือด พระองค์ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกแล้วในวินาทีนี้ โลกทั้งใบของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่พังทลายลงเหลือเพียงสตรีผู้เคยถูกพระองค์เหยียบย่ำจนแหลقสลายคาพระบาท พระองค์ก้าวเข้าประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว ปลายพระ2หัตถ์แข็งแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของนางทันทีโดยไม่สนสายตาผู้ใด ดึงร่างอรชรเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับอกอิ่มของนาง "ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ! ฝ่าบาททรงลืมสถานะของพระองค์ไปแล้วหรือไร!" หลินฟางเซียนตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อถูกรุกรานอย่างกะทันหัน นางพยายามผลักไสแผ่นอกกว้างออก ทว่าอ้อมแขนที่โอบกอดนางไว้นั้นกลับมั่นคงราวกับกรงเหล็กที่หลอมขึ้นจากความโหยหาอันบ้าคลั่ง "ข้าไม่ปล่อย... ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าอีกแล้ว ฟางเซียน..." จ้าวหยางกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มด้วยลมหายใจที่ร้อนผ่าว ดวงตาคู่คมฉายแววเว้าวอนจนน่าสมเพช อดีตสวามีผู้เคยเย็นชาและเด็ดขาด บัดนี้กลับยอมคุกเข่าทางจิตวิญญาณให้อ้างว้างอยู่ต่อหน้าสตรีที่เขาเคยผลไสส่งไปตาย "เจ้าจะลงทัณฑ์ข้าอย่างไรก็ได้... จะฆ่าข้าด้วยมือของเจ้าเองก็ได้... แต่ได้โปรด อย่าทำเหมือนข้าเป็นคนแปลกหน้าอีกเลย" ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วของกันและกัน ปลุกเร้าไฟปรารถนาและบาดแผลในอดีตให้ปะทุขึ้นพร้อมๆ กัน กลิ่นหอมประหลาดจากเรือนกายของหลินฟางเซียน กลิ่นอายของความแค้นและความเย้ายวนที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ทำให้จ้าวหยางแทบคลั่ง พระองค์ก้มลงซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของนาง สูดดมความหอมที่โหยหามาแรมปีอย่างลืมตัว จนร่างบางสะท้านเฮือกด้วยความวาบหวามที่ยังคงหลงเหลืออิทธิพลเหนือความรู้สึก "ฝ่าบาท... ทรงไร้ยางอายเกินไปแล้วนะเพคะ..." นางเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเล็กจิกเข้าที่ลาดพระbelaของพระองค์เพื่อระบายความโกรธเกรี้ยวและไฟอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนในท้องน้อย สัมผัสอันคุ้นเคยและเร่าร้อนนี้กำลังทำลายกำแพงความเย็นชาที่นางอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก จ้าวหยางไม่สนใจเสียงคัดค้านใดๆ พระองค์ช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าขุนนางและสนมเอกที่กรีดร้องออกมาด้วยความริษยา ก่อนจะสาวเท้าก้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่อยู่ด้านหลังฉากกั้นทันที ทิ้งให้เสียงร้องเรียกของบุตรชายและสายตาตื่นตระหนกของทุกคนอยู่เบื้องหลัง ประตูกลอนไม้แกะสลักถูกถีบปิดลงด้วยแรงอารมณ์ ร่างของหลินฟางเซียนถูกวางลงบนเตียงนอนกว้างใหญ่อย่างทะนุถนอมราวกับไข่มุกอันล้ำค่า ทว่าแววตาของจ้าวหยางในยามนี้กลับดุดันและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมานาน พระองค์ตามทาบทับลงมาทันที พันธนาการร่างอรชรไว้ใต้ร่างด้วยความโหยหาที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม "ท่านพี่... อื้อ..." เสียงอุทานของนางถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสจูบที่ทั้งเจ็บปวด ทั้งหวานล้ำ และเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด ทำให้หลินฟางเซียนเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดแพรไหมอย่างชำนาญ ปลายนิ้วร้อนผ่าวปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกที องค์ประกอบทุกอย่างในห้องบรรทมมืดสลัวเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด ความสัมพันธ์อันร้าวรานและเร่าร้อนกำลังหลอมรวมวิญญาณทั้งสองดวงเข้าด้วยกันอีกครั้ง ทั้งดึงดูด ทั้งผลักไส และทรมานจนแทบขาดใจ ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมทางอารมณ์กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด และจ้าวหยางกำลังจะครอบครองนางทั้งตัวและหัวใจอีกครา ปลายเล็บเรียวคมของหลินฟางเซียนก็จิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างจนเลือดซิบ นางลืมตาขึ้นมองพระองค์ด้วยแววตาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มต้องหยุดชะงักกึก ราวกับถูกฉุดกระชากลงสู่ขุมนรกที่ลึกที่สุด "ฝ่าบาท... ทรงจำไว้ให้ดี... ร่างกายนี้อาจเป็นของพระองค์... แต่หัวใจของหม่อมฉัน... ได้ตายไปตั้งแต่คืนวันที่พระองค์สั่งประหารข้าแล้วเพคะ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ