ฟื้นคืนชีพในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย

"หากสะใภ้รองผีห่าซาตานผู้นี้ยังไม่ยอมลุกขึ้นมาหุงหาอาหารให้คนตระกูลลู่ภายในห้านาทีนี้ อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้าย ไสหัวมันออกไปนอนตากน้ำค้างแข็งที่ลานบ้านเสียให้พ้นหูพ้นตา!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าโจวแผดก้องทะลุกรอบหน้าต่างไม้เก่าคร่ำครึที่ปิดตายด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์สีเหลืองกรอบ แรงกระแทกจากท่อนไม้ฟืนที่ถูกโยนมากระทบกับบานประตูเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนถึงความเกลียดชังและเดือดดาลที่สั่งสมมานานนับแรมปี บนเตียงไม้กระดานแข็งที่มีเพียงฟูกนุ่นเก่าๆ ยัดไส้ด้วยฟางข้าวแห้ง ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งนอนแน่นิ่งมาสามวันเต็ม บัดนี้เปลือกตาสีมุกที่ปิดสนิทค่อยๆ ขยับไหว แพขนตางอนหนาดั่งปีกผีเสื้อสั่นระริกก่อนจะลืมโพรงขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้น... ไม่มีความตื่นตระหนก หวาดกลัว หรือไร้เดียงสาอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงประกายคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดที่ผ่านการวินิจฉัยความตายมานับร้อยนับพันครั้งในราชสำนักโบราณ ไป๋อวี๋ซินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจูนประสาทสัมผัส กลิ่นอับชื้นของดินโคลน กลิ่นควันไฟจากเตาถ่าน และกลิ่นเหงื่อไคลของยุคสมัยที่นางไม่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก ทว่าความทรงจำอันมหาศาลกลับไหลทะลักเข้ามาในห้วงสมองดั่งเขื่อนแตก นางคือหมอหลวงหญิงอัจฉริยะแห่งสำนักแพทย์หลวง ผู้กุมความลับตำรับยาสวรรค์และวิชาฝังเข็มเจ็ดดาวพลิกชะตา แต่เพราะถูกทรยศหักหลังจากคนใกล้ชิดในคืนพิธีถวายโอสถบูรณะราชันย์ แรงระเบิดจากเตาหลอมยาหาได้พานางไปสู่ปรภพไม่ หากแต่ดึงดวงจิตของนางให้ข้ามผ่านห้วงเวลาหลายพันปี มาสิงสถิตอยู่ในร่างของ 'ไป๋อวี๋ซิน' หญิงสาวอ่อนแอสะใภ้รองแห่งบ้านตระกูลลู่ ในดินแดนชนบทห่างไกลที่ผู้คนปากกัดตีนถีบภายใต้เงาของยุคเจ็ดสิบอันแร้นแค้น "อีสะใภ้รอง! หูหนวกเป็นใบ้ไปแล้วหรือไร หรืออยากให้ฉันลากตัวแกออกมาด้วยตัวเอง!" เสียงตวาดแว้ดของแม่เฒ่าโจวดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตูกระท่อมมุงจากหลังน้อย อวี้ซินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสติ สภาพร่างกายนี้ย่ำแย่อุดตันด้วยพิษไข้จากการทำงานหนักและขาดสารอาหารมาแรมเดือน หากเป็นเจ้าของร่างเดิมคงหวาดกลัวจนสั่นเทิ้วร้องไห้ฟูมฟายไปแล้ว แต่นาง... ไป๋อวี๋ซินผู้นี้ ไม่เคยเกรงกลัวพญายมราชด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับแม่สามีปากตลาดผู้หนึ่ง แกร็ก... กลอนประตูไม้เก่าถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แม่เฒ่าโจวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นปะชุนสะบัดหน้าพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาตี่เล็กจ้องมองมายังเตียงนอนด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ดั่งมองเศษสวะ "ยังนอนระเกะระกะอยู่อีก! คิดว่าตัวเองเป็นคุณนายจากในเมืองหรือไง ถึงได้สำออยนอนป่วยการเมืองให้คนอื่นต้องปรนนิบัติ บ้านตระกูลลู่ของเราไม่เลี้ยงคนไร้ค่า..." "เสียงดังหนวกหูยิ่งนัก" น้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจอย่างประหลาดเอ่ยแทรกขึ้นตัดหน้า ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน ไป๋อวี๋ซินค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ ท่วงท่าอิริยาบถแม้จะดูอ่อนระโหยโรยแรง แต่กลับสง่างามและเย่อหยิ่งราวกับองค์หญิงสูงศักดิ์เสด็จประพาสสวนหลังบ้าน หาใช่สะใภ้ชนบทที่ยอมให้โขกสับไม่ แม่เฒ่าโจวชะงักกึก อ้าปากค้างจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง นางกระพริบตาปริบๆ มองหญิงสาวตรงหน้าที่ยามนี้แม้ใบหน้าจะซีดเซียวไร้เลือดฝาด แต่แววตากลับคมกราบจนทำให้คนแก่ที่ผ่านโลกมาครึ่งค่อนชีวิตถึงกับรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "แก... แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน!" แม่เฒ่าโจวแผดเสียงกลบเกลื่อนความประหม่า นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าอวี้ซินสั่นระริก "นังตัวดี สามีแกส่งเงินส่งจดหมายมาบอกว่าจะกลับมาเยี่ยมบ้านในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่แกกลับทำตัวเป็นภาระถ่วงความเจริญตระกูลลู่ คิดจะให้ลูกชายฉันอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านชาวช่องเขาหรือไง!" สามี? คิ้วเรียวสวยของอวี้ซินเลิกขึ้นเล็กน้อย ในความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามา ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายดั่งสลักจากหินผา นัยน์ตาดุดันเยือกเย็นและแฝงความเด็ดขาดปรากฏขึ้น 'ลู่จ้านเฉิง' นายทหารหนุ่มผู้กุมอนาคตอันรุ่งโรจน์ในกองทัพ ผู้ซึ่งถูกบังคับให้แต่งงานกับเจ้าของร่างเดิมตามคำสั่งของผู้ใหญ่ แต่นางจำได้แม่นว่า ชายผู้นี้แทบไม่เคยชายตานับญาติหรือให้เกียรติสะใภ้รองผู้นี้เลยแม้แต่น้อย "สามีจะกลับมาหรือไ An..." อวี้ซินเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงรอยเย้ยหยันจางๆ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่านแม่เล่า ในเมื่อข้าวปลาอาหารในบ้านหลังนี้ ท่านแม่ก็เป็นคนผูกขาดกุญแจห้องเก็บเสบียงไว้เองทั้งหมด ข้าป่วยไข้จนแทบเอาชีวิตไม่รอด ท่านแม่เคยส่งหยดน้ำค้างหรือข้าวต้มสักถ้วยมาให้ข้าประทังชีวิตบ้างหรือไม่ หรือท่านจงใจปล่อยให้ข้าตายผอมโซ เพื่อจะได้หาข้ออ้างแต่งตั้งสะใภ้คนใหม่เข้าบ้านมาเอาใจท่านกันแน่" วาจานิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำ พุ่งตรงเข้าจุดตายของแม่เฒ่าโจวอย่างไร้ช่องโหว่ ใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าโจวแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับแดงด้วยความโกรธจัด นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าสะใภ้รองผู้นี้ที่ก้มหน้าถูกโขกสับมาตลอดสามปี จะกล้าลุกขึ้นมาต่อปากต่อคำด้วยวาจายอกย้อนเช่นนี้ "นัง... นังสะใภ้เนรคุณ! แกกล้ากล่าวหาฉันผู้เป็นแม่สามีหรอกหรือ วันนี้ถ้าฉันไม่สั่งสอนแกให้หลาบจำ อย่ามาเรียกฉันว่าแม่เฒ่าโจว!" ว่าแล้วแม่เฒ่าโจวก็พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าผมของอวี้ซินเพื่อตบสั่งสอนให้หายแค้น ทว่าในจังหวะที่มือเหี่ยวย่นกำลังจะเอื้อมถึงตัวนั้นเอง แววตาของแพทย์หญิงแห่งสำนักแพทย์หลวงก็วาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง ไป๋อวี๋ซินขยับมือขวาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ นิ้วเรียวยาวสองนิ้วจี้เข้าที่จุดชีพจร 'เหอกู่' และ 'เน่ย관' บนข้อมือของแม่เฒ่าโจวอย่างแม่นยำราชสีห์ตะปบเหยื่อ ปลายเล็บเรียวแหลมกดลงน้ำหนักพอเหมาะพอเจาะ "โอ๊ย! มือฉัน... มือฉันไม่มีแรง!" แม่เฒ่าโจวร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีเพราะอาการชาแปลบแล่นพล่านขึ้นไปถึงหัวไหล่ ราวกับเส้นประสาทถูกตัดขาดชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นมองสะใภ้รองด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังมองเห็นภูตผีปีศาจจำแลงกายมา อวี้ซินค่อยๆ ก้าวลงจากเตียง นางก้มมองแม่สามีผู้ทรงอิทธิพลประจำบ้านด้วยสายตาเรียเฉย ปลายเท้าสวมรองเท้าผ้าเก่าๆ เหยียบลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง "คนเราหากอายุมากแล้ว ควรสงบปากสงบคำและรักษาเนื้อตัวให้ดี การโมโหง่ายจะทำให้ลมปราณติดขัด เลือดลมตีบตัน ถึงขั้นเป็นอัมพาตครึ่งซีกได้นะเจ้าคะ" อวี้ซินยิ้มละไม รอยยิ้มที่งดงามดั่งดอกไม้แรกแย้ม ทว่ากลับทำให้แม่เฒ่าโจวหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง "ข้าเพิ่งฟื้นไข้ สมองยังเลอะเลือนนัก เกรงว่าหากท่านแม่ยังส่งเสียงโวยวายรบกวนการพักผ่อนของข้าอีก ข้าอาจจะเผลอฝังเข็มผิดจุด ทำให้ท่านแม่พูดไม่ได้ไปตลอดชีวิตเอาได้นะเจ้าคะ" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เอ่ยออกมานั้น เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งในยามเหมันต์ ยังไม่ทันที่แม่เฒ่าโจวจะได้อ้าปากกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงธรณีประตูพอดี ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง... ลู่จ้านเฉิงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม นัยน์ตาสสีดำสนิทลึกล้ำดั่งเหวลึกกวาดมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความเงียบงัน ก่อนที่สายตาคมกริบดั่งใบมีดจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างระหงของภรรยาผู้ซึ่งเขากำลังจะหย่าร้างในอีกไม่กี่วันข้างหน้า --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะคะ!