เข็มเงินเล่มแรกในยุคเจ็ดสิบ

"หากเจ้ายังยืนกรานจะใช้เศษเหล็กสกปรกพวกนั้นแทงลงบนร่างของเฒ่าฮุ่ย เกรงว่าศพของเขาคงต้องถูกหามออกจากลานหมู่บ้านก่อนตะวันตกดินเป็นแน่!" น้ำเสียงแหลมสูงเจือความสะใจของแม่เฒ่าโจวแผดก้องท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามามุงดูเหตุการณ์ ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มหยัน นางจงใจสาดโคลนใส่ไป๋อวี๋ซินต่อหน้าชาวบ้านนับสิบ เพื่อหวังให้หญิงสาวผู้ก้าวเข้ามาเป็นสะใภ้รองตระกูลโจวต้องอับจนหนทางและเสียชื่อเสียงจนไม่กล้าเงยหน้าอ้าปากในหมู่บ้านรกร้างแห่งนี้อีก ทว่า ไป๋อวี๋ซินกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าตามสภาพยุคสมัย ยังคงยืนสง่านิ่งราวกับสนทนากับลมหนาว ปลายเรียวเล็บและท่วงท่าการหยิบจับสิ่งของช่างเปี่ยมด้วยความประณีตดั่งกุลสตรีในราชสำนักโบราณ ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองร่างของเฒ่าฮุ่ยที่กำลังดิ้นทุรนทุรายบนพื้นดิน ใบหน้าเขียวคล้ำ ริมฝีปากม่วงช้ำ และมือทั้งสองข้างกุมหน้าอกแน่นด้วยความเจ็บปวดจากอาการหัวใจกำเริบกะทันหัน นี่คือภาวะวิกฤตที่หากช้าไปแม้แต่ลมหายใจเดียว วิญญาณของชายชราคงหลุดลอยไปถึงปรโลก "ป้าโจว หากท่านยังมีแก่ใจมายืนเห่าหอนราวกับสุนัขเฝ้าบ้านเพื่อขัดขวางการช่วยชีวิตคน เช่นนั้นหากเฒ่าฮุ่ยต้องตายลงที่นี่ ความผิดบาปครึ่งหนึ่งบนร่างนี้ คงต้องตกอยู่กับวาจาอัปมงคลของท่านแล้วกระมังคะ" ไป๋อวี๋ซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ทุกคำพูดเน้นชัดถ้อยชัดคำโดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปน แม่เฒ่าโจวสะดุ้งโหยง ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "นังเด็กนี่! ปากกล้าไพร่ยิ่งนัก กล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับผู้อาวุโส!" "ผู้อาวุโสที่ยืนดูคนกำลังจะตายโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วย หาใช่ผู้อาวุโสที่ควรค่าแก่การเคารพไม่ค่ะ" อวี๋ซินสะบัดชายเสื้ออย่างคล่องแคล่ว นางไม่ปล่อยเวลาให้เสียไปกับคำไร้สาระ นิ้วเรียวบาวยื่นออกไปปลดกระดุมเสื้อของเฒ่าฮุ่ยออกอย่างแม่นยำเพื่อเปิดทางหายใจ ภายในใจหวนนึกถึงตำราแพทย์แผนจีนโบราณและทักษะฝังเข็มเจ็ดดาวที่เคยช่วยชีวิตขุนนางใหญ่ในวังหลวงมานับไม่ถ้วน แม้ในยุคเจ็ดสิบนี้เครื่องมือแพทย์จะขาดแคลนจนน่าขัน แต่สำหรับนางแล้ว เข็มเงินชุดเก่าที่ซ่อนอยู่ใต้รอยต่อของเสื้อผ้า คืออาวุธและปาฏิหาริย์ที่ทรงพลังที่สุด นางหยิบซองผ้าแพรเก่าคร่ำคร่าออกมา คลี่ออกเผยให้เห็นเข็มเงินเรียรียววาววับสะท้อนกับแสงแดดยามบ่าย แม้จะเป็นเพียงโลหะชิ้นเล็ก แต่มันกลับแผ่รังสีความเยือกเย็นและทรงอำนาจออกมาจนผู้คนที่ยืนล้อมรอบต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบลงทันที ราวกับเสียงลมหายใจของทุกคนถูกสะกดไว้ด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึกของหญิงสาว *ฉึบ!* เข็มเงินเล่มแรกถูกปักลงบนจุดชีจร 'เน่ยกวาน' บนข้อมือของเฒ่าฮุ่ยด้วยความรวดเร็วและแม่นยำราสายฟ้าแลบ ปลายเข็มสั่นระริกเล็กน้อยจากการควบคุมลมปราณภายในที่นางฝึกฝนมาตั้งแต่เยาว์วัย ตามมาด้วยเข็มที่สองและสามบนจุด 'ถานจง' และ 'ชี่ไห่' อย่างต่อเนื่อง ท่วงท่าการลงเข็มงดงามราวกับการร่ายรำ ทว่าเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวในคราวเดียวกัน ชาวบ้านต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง บางคนถึงกับยกมือขึ้นปิดปากเพราะไม่เคยเห็นวิธีรักษาประหลาดเช่นนี้มาก่อน "นางบ้าไปแล้ว! เอาเข็มแทงคนกลางอกแบบนั้น มีหวังได้ตายเร็วขึ้นแน่ๆ!" เสียงซุบซิบดังขึ้นจากกลุ่มคนมุง เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจเดียว ท่ามกลางความลุ้นระทึกจนแทบหยุดหายใจ ร่างที่เคยบิดเร้าและใบหน้าที่เขียวคล้ำของเฒ่าฮุ่ยเริ่มสงบลง ลมหายใจที่ติดขัดเมื่อครู่กลับผ่อนยาวขึ้นอย่างสม่ำเสมอ สีหน้าที่เคยซีดเซียวค่อยๆ มีเลือดฝาดกลับคืนมาทีละน้อย ชายชรากะพริบตาช้าๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอก "ข้า... ข้าหายใจออกแล้ว..." เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงอุทานด้วยความโล่งอกและทึ่งระเบิดขึ้นรอบลานหมู่บ้าน ทุกสายตาดั่งต้องมนต์สะกด หันกลับมามองไป๋อวี๋ซินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความดูแคลนกลายเป็นความหวาดหวั่นและทึ่งในฝีมืออันเหลือเชื่อ แม่เฒ่าโจวหน้าซีดเผือดอ้าปากค้าง พูดไม่ออกราวกับมีกระดูกไก่ติดคอ นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกตะลึง ไม่นึกเลยว่าสะใภ้ที่นางจงเกลียดจงชังและคิดจะกำจัดให้พ้นทาง จะมีฝีมือการแพทย์ที่ประหลาดล้ำถึงเพียงนี้ ไป๋อวี๋ซินเก็บเข็มเงินกลับเข้าซองอย่างใจเย็น นางปัดเศษฝุ่นบนอาภรณ์เล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับแม่เฒ่าโจวด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่แฝงด้วยคำเตือนอันทรงพลังว่านับจากวันนี้ ชีวิตในบ้านตระกูลโจวจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคลี่คลายลงด้วยชัยชนะของนางนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากนอกวงล้อม พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ลู่จ้านเฉิง... นายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเด็ดขาด ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ดวงตาคมกราบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ ก่อนที่สายตาคู่ดุจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของไป๋อวี๋ซิน พร้อมกับถ้อยคำกระซิบต่ำลึกที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "ดูท่า... ภรรยาของผมจะมีเรื่องปิดบังผมซ่อนอยู่อีกมากสินะครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดдерทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามกาลเวลามาสัมผัสความระทึกขวัญและกลยุทธ์ในยุค 70 นี้ด้วยกันนะคะ