ร่องรอยแห่งความทรงจำ

"ใคร... นั่นใครครับ?" เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะตะโกนลงไปในความมืดที่โถงทางเดินชั้นล่าง เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย มือเรียวกำราวไม้จันทน์หอมแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เสียงเคาะจังหวะเดิมดังขึ้นอีกครั้ง... ตึก... ตึก-ตึก... ตึก มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูที่รุนแรงเพื่อบุกรุก แต่มันคือจังหวะการส่งสัญญาณลับที่ปู่ของเธอเคยสอนไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อน จังหวะที่บ่งบอกถึงการมาเยือนของ ‘คนในครอบครัว’ ที่ไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ถึงการมีอยู่ "ถ้าเป็นคุณปู่... ท่านไม่อยู่แล้วนี่ครับ" เธอพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจสะดุด ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเหมือนมีใครบางคนเพิ่งเดินผ่านไปข้างหลังเธอ "คุณรินรดา อย่าเพิ่งเปิดประตู!" เสียงเข้มของอาหลางดังขึ้นจากมุมมืดข้างหน้าต่างชั้นล่าง เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในมือถือโคมไฟตะเกียงน้ำมันที่แสงวูบวาบจนเกิดเงาทอดยาวเป็นรูปประหลาดบนผนังไม้ ชายหนุ่มส่งสัญญาณมือให้รินรดาถอยห่างออกมา ก่อนที่เขาจะเดินไปหยุดที่หน้าประตูใหญ่ ดวงตาของเขาแข็งกร้าว ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนยามคั่วใบชาที่เห็นทุกวัน "ใคร?" อาหลางถามเสียงต่ำ ไร้ซึ่งความกลัว แต่แฝงด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด ไม่มีเสียงตอบรับจากฝั่งตรงข้าม สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านรอยแยกของขอบหน้าต่าง ราวกับภูเขาเมฆาคล้อยกำลังจะบอกใบ้อะไรบางอย่าง รินรดารวบรวมความกล้า เธอเดินลงมาจนถึงพื้นชั้นล่าง ดวงตาจ้องมองไปที่บานประตูไม้สักเก่าแก่ที่เคยเป็นปราการป้องกันความวุ่นวายจากโลกภายนอก "เปิดเถอะอาหลาง ถ้าเขาจะเข้ามา ต่อให้เป็นกำแพงหิน เขาก็คงเข้ามาอยู่ดี" อาหลางถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมปลดล็อกกลอนไม้โบราณ บานประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อย ทว่าเมื่อเปิดออกจนสุด สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่เงาของมนุษย์ หรือแขกผู้มาเยือนที่เธอกลัว แต่เป็นเพียง... กล่องไม้แกะสลักลวดลายใบชาหอมหมื่นลี้ที่วางนิ่งอยู่บนชานเรือน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ รินรดาหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมา มันมีไอเย็นแผ่ออกมา ทั้งที่อากาศในคืนนี้อับชื้น เธอเปิดฝากล่องออกช้าๆ ภายในนั้นไม่ได้มีของมีค่าที่เป็นทองหรือเงิน แต่เป็นสมุดบันทึกหนังปกเก่าที่เปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา และกิ่งชาสายพันธุ์โบราณที่ยังคงความสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดมาเมื่อครู่ "นี่มัน..." อาหลางก้าวเข้ามาใกล้ แสงตะเกียงกระทบใบหน้าของเขาให้เห็นความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด "นี่คือร่องรอยแห่งการเริ่มต้นของไร่เราครับคุณรินรดา" รินรดาเปิดหน้าแรกของสมุดบันทึก ลายมือตวัดฉวัดเฉวียนของปู่ปรากฏอยู่ใต้แสงไฟ "แด่ผู้ที่กลับมา... หากเจ้าอ่านถึงบรรทัดนี้ แสดงว่าความวุ่นวายของโลกเบื้องล่างได้ขับไล่เจ้ากลับคืนสู่ยอดเขาเมฆาคล้อยแล้ว เจ้าคงสงสัยว่าเหตุใดเราถึงต้องซ่อนตัว... ทำไมชาถึงต้องมีกลิ่นหอมหมื่นลี้... ความจริงไม่ได้อยู่ในถ้วยชา แต่ฝังรากลึกอยู่ในผืนดินที่เราเหยียบอยู่นี้" เธออ่านข้อความเหล่านั้นด้วยใจที่เต้นรัว ปู่อธิบายถึงปณิธานการสร้างไร่ ไม่ใช่เพื่อกำไรมหาศาล แต่มันคือการเฝ้ารักษาสมุนไพรล้ำค่าที่ถูกลืมเลือนจากการแย่งชิงของตระกูลใหญ่ในอดีต บรรพบุรุษของเธอเลือกที่จะละทิ้งอำนาจเพื่อปลูกชาที่ช่วยบรรเทาจิตใจผู้คน แทนที่จะผลิตยาพิษที่เคลือบน้ำตาลเพื่อทำลายชีวิต "ท่านไม่ได้แค่ทำไร่ชา... ท่านสร้างเกราะป้องกันความทรงจำ" รินรดาสรุปพลางลูบกระดาษแผ่นบาง "อาหลาง คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม?" อาหลางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจ "ผมรู้เพียงว่าหน้าที่ของผมคือปกป้องสิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนี้ จนกว่าทายาทที่แท้จริงจะกลับมาเผชิญหน้ากับมันครับ" ขณะที่รินรดากำลังจะพลิกหน้าต่อไป ลมพายุภูเขาก็พัดกรรโชกจนหน้าต่างทุกบานกระแทกเข้าหากันเสียงดังสนั่น แสงตะเกียงในมืออาหลางดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบ้าน จนกระทั่ง... มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวขึ้นมาบนชานเรือนไม้ด้านนอก เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงกระซิบข้างหูของรินรดาดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจนขนลุกชัน "ขอบคุณที่เก็บรักษามันไว้ให้ข้า... หลานรัก" รินรดาแข็งทื่อไปทั้งร่าง เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากมือปริศนาซึ่งเอื้อมมาแตะไหล่ของเธอในความมืดสนิท เธอค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ โดยที่ไม่กล้าแม้แต่จะกรีดร้องออกมา เพราะในเงาสลัวนั้น เธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยที่สุด... ใบหน้าที่เธอเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ บนฝาผนังมาตลอดชีวิตกำลังยิ้มให้เธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนตายที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและเพลิดเพลินกับการเดินทางบนยอดเขาเมฆาคล้อยไปพร้อมกับผมนะครับ หากมีข้อแนะนำประการใด บอกใบชาหอมหมื่นลี้ได้เสมอครับ