แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

คราบเลือดสีเข้มบนเสื้อสูทราคาแพงไม่ได้น่ากลัวเท่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังไล่ล่ามาจากตรอกมืดด้านนอก ประตูบานไม้สักหนาหนักของครัวร้านอาหารชื่อดังถูกกระชากเปิดออกด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ร่างโปร่งเพรียวของรินรดาพุ่งตัวเข้าไปด้านในพร้อมกับล็อกกลอนประตูอย่างรวดเร็ว มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงความเด็ดเดี่ยว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวสเตนเลสสตีลที่เงียบกริบ ปราศจากผู้คนเนื่องจากเป็นเวลาตีสอง กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรีและเนยดยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ ตัดกับสถานการณ์ความเป็นความตายด้านนอกอย่างสิ้นเชิง "เฮ้ย! ใครวะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดใกล้เคียง รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจีบที่คอหอย ร่างสูงใหญ่ของชายในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา ก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายติดจะเรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตาสีนิลคมกริบคู่นั้นมองเธอราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าตำหนิชิ้นหนึ่ง "หุบปากน่า ถ้าไม่อยากตาย!" รินรดาตวัดเสียงกลับทันควัน ไม่ยอมลดละสายตาแม้จะตกเป็นรอง เธอใช้มือข้างหนึ่งกดแผลที่ต้นแขนซึ่งมีเลือดซึมออกมา คินน์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกวาดมองสภาพเยินๆ ของผู้หญิงแปลกหน้าที่ถือวิสาสะพังเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อสูทขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมม แต่แววตากลับดื้อรั้น ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ยกเว้นประกายความระแวงที่ซ่อนลึก "นี่มันร้านอาหารส่วนตัว ปิดทำการแล้ว และคุณ..." คินน์เว้นวรรค ปรายตามองรอยเลือดบนเสื้อเธอ "กำลังทำให้พื้นสเตนเลสเกรดเอของผมเปื้อน" "พื้นร้านคุณจะเปื้อนหรือชีวิตฉันจะปลิว เอาอะไรมาก่อนดีคะคุณเชฟ?" รินรดาย้อนถาม เสียงหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าหวานเนียนเริ่มซีดเผือดเพราะเสียเลือดมาก แต่ริมฝีปากยังคงแค่น้ำคำเชือดเฉือนได้ดีเยี่ยม "ถ้าไม่อยากให้พวกมันพังร้านคุณพังตามไปด้วย ก็ช่วยหุบปากแล้วหลบไปซะ!" ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นตามด้วยเสียงตะโกนหยาบคาย รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร สายตาตื่นตัวมองประตูสลับกับเชฟหนุ่มที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งสนิท ราวกับสถานการณ์วุ่นวายตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ "พวกมันตามมาเท่าไหร่?" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าโมโห "สาม... หรืออาจจะมากกว่านั้น" รินรดาตอบเสียงกร้าว พยายามข่มความเจ็บปวดที่แผล "ทางหนีไฟตรงไหน ออกไปทางไหนได้บ้าง" "ไม่มี" คินน์ตอบสั้นๆ ชัดถ้อยชัดคำ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายความกดดันจากตัวผู้ชายคนนี้ทำให้รินรดาต้องถอยกรูจนมุม "ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมม่านรูด อยากเข้าก็เข้า อยากออกก็ออก... คุณเป็นใคร และทำไมถึงพาหะนะเข้ามาซุกหัวในครัวของผม" "บอกแล้วไงว่าหนีตาย! หูหนวกหรือไงคะ" รินรดาตวาดกลับอย่างเหลืออด ไม่ยอมก้มหัวให้ท่าทีคุกคามนั้นแม้แต่น้อย เธอยืดอกขึ้นสู้สายตา แม้เรียวขาจะเริ่มสั่น "ฉันคือนักสืบที่กำลังสืบเรื่องพะ... อุ๊บ!" ยังไม่ทันพูดจบ คินน์ก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่เธอตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือหนาเอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่น ร่างสูงดันเธอแนบชิดติดเคาน์เตอร์จนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือข้างที่ว่างเงื้อขึ้นเตรียมจะชกหน้าเขาเต็มแรง แต่คินน์กลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือเธอไว้ได้ทันอย่างง่ายดาย ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ดวงตาสีนิลดุจรัตติกาลจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ ส่งสัญญาณเตือนให้เงียบเสียงลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหยุดลงตรงหน้าประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าร้าน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดและการเคาะกระจกดังปังๆ รินรดานิ่งค้าง ตัวแข็งทื่อในอ้อมแขนของเชฟหนุ่ม สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่บนริมฝีปากทำให้เธอรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำคาญใจของตัวเอง และไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวตาย หรือเพราะความใกล้ชิดที่มากเกินไปกันแน่ คินน์ก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่เคยเย็นชาฉายประกายความซับซ้อนบางอย่าง ปากร้ายๆ พ่นคำพูดที่ทำเอารินรดาอยากจะกัดแขนเขานัก "ถ้าไม่อยากตายคามือผม ก็อยู่นิ่งๆ... ยัยตัวแสบ" บรรยากาศในครัวเงียบกริบลงชั่วขณะ เสียงหัวใจของทั้งคู่ราวกับดังแข่งกัน ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ทว่า ในวินาทีที่คิดว่ารอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชด้านนอกแล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินรดากลับแผדเสียงร้องดังลั่น ทำลายความเงียบทั้งหมดลงอย่างไม่ไว้หน้าใคร! คินน์หรี่ตาลงทันที รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์ปริศนาที่โชว์หราอยู่ตรงหน้า *'กูรู้ว่ามึงซ่อนอยู่ที่ไหน... รินรดา'* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ