ภารกิจทวงคืนชมรม กับการพบกันครั้งแรกที่โคตรจะซวย

"บอกแล้วไงคะว่าเอกสารกองนี้ ฉัน — ภัทรนันท์ คนสวยขาประจำชมรมสื่อศิลป์ จะต้องเอาไปเคลียร์ให้จบภายในคาบนี้ให้ได้!" เสียงใสแจ๋วที่ติดจะดื้อรั้นนิดๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดนักเรียน ม.ปลาย ที่กำลังซอยเท้ายิกๆ วิ่งฝ่าโถงทางเดินอาคารเรียนตึกสามอย่างไม่คิดชีวิต มือข้างหนึ่งหอบแฟ้มเอกสารหนาเตอะสีน้ำเงินเข้มจนเกือบจะบังมิดใบหน้าหวาน ส่วนมืออีกข้างก็คีบกล่องนมเปรี้ยวรสโปรดไว้ด้วยความทุลักทุเล เหตุผลน่ะเหรอคะ? ก็เพราะยัยเจแปนตัวดีดันส่งข้อความมาปั่นประสาทว่า ทางสภาโรงเรียนเตรียมจะยึดห้องชมรมของเราไปทำเป็นห้องเก็บของสะสมโมเดลกันดั้มส่วนตัวของ ‘ท่านประธานสุดโหด’ น่ะสิคะ! เรื่องอะไรล่ะที่ภัทรนันท์คนนี้จะยอมเสียดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปให้ตู้กระจกใส่หุ่นยนต์เหล็กพวกนั้น! ชมรมของเราต้องรอด เอกสารงบประมาณต้องอนุมัติวันนี้! และเพราะความรีบระดับสิบพลังงานล้นเหลือที่ไม่มีวันหมด ทำให้ร่างบางพุ่งเลี้ยวหักศอกตรงมุมตึกแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ... *โครม! เพล้ง!* แรงปะทะราวกับชนเข้ากับเสาปูนซีเมนต์เสริมเหล็กอย่างจัง ส่งผลให้กล่องนมเปรี้ยวในมือกระเด็นลอยเคว้งกลางอากาศ ก่อนจะแปะแหมะลงบนพื้นอย่างน่าอนาถ แต่ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ... แฟ้มเอกสารหนาเตอะนับร้อยแผ่นในอ้อมแขนกลับปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วงจากต้น และจุดจบของพวกมัน... คือการร่วงลงมาคลุมหัวร่างสูงโปรดที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้าแบบพอดิบพอดีเป๊ะ! ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นชั่วขณะ... น้ำปั่นเบิกตากว้างจนแทบจะถסתออกจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบ ไทด์โรงเรียนผูกปมเป๊ะไม่มีที่ติ เรือนผมสีดำสนิทรับกับใบหน้าคมคายราวกับหลุดออกมาจากนิยายตาหวาน แต่ทว่า... บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและน่ากลัวที่สุดในโรงเรียน กลับเต็มไปด้วยกระดาษรายงานงบประมาณชมรมแปะอยู่บนหัว ทรงผมเซ็ตมาอย่างดีมีแผ่นกระดาษเอสี่แปะทับหน้าผากเหมือนยันต์กันผี และที่สำคัญ... นมเปรี้ยวสีชมพูที่กระเด็นเมื่อครู่ ดันไหลเยิ้มหยดลงมาจากปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของท่านประธานนักเรียนคนเก่งพอดิบพอดี! ตาย... ยัยน้ำปั่น หนูตายแน่ๆ สถานีต่อไปเตรียมตัวไปเกิดใหม่ได้เลยค่ะ! "อึก..." น้ำปั่นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของร่างสูงที่ตอนนี้รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับติดลบสิบองศา ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสภาพตัวเองในกระจกเงาข้างเสา ก่อนจะเลื่อนกลับมาจ้องเขม็งที่ใบหน้าของต้นเหตุที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ตรงหน้า รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากตัวของ ‘กรณ์’ หรือ กรวีร์ ประธานนักเรียนสุดเนี้ยบ ระเบียบจัด และเกลียดความผิดพลาดที่สุดในสามโลก "เธอ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด มือหนายกขึ้นปัดแผ่นกระดาษที่แปะอยู่บนหน้าผากออกอย่างช้าๆ ท่าทางนั้นเยือกเย็นจนน่ากลัว "ภัทรนันท์... ใช่ไหม?" "แหะๆ... อะฮ่าๆ สวัสดีค่ะท่านประธาน บรรยากาศวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสดีนะคะ ว่าไหมคะ?" น้ำปั่นหัวเราะกลบเกลื่อน ยิ้มสยบความเคลื่อนไหว ส่งยิ้มตาหยีแบบที่คิดว่าน่ารักที่สุดในสามโลกไปให้ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ช่วยอะไรเลยเมื่อดึงดันสบเข้ากับดวงตาที่หรี่แคบลงอย่างอันตรายของอีกฝ่าย "เธอทำอะไรลงรู้ตัวบ้างไหม?" กรณ์ก้มลงมองคราบสีชมพูจางๆ บนเสื้อนักเรียนของตัวเอง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด "วิ่งชนคนอื่น เอกสารกระจายเกลื่อนพื้น นมเปรี้ยวหกใส่เสื้อฉัน... และที่สำคัญที่สุด เธอกล้าดียังไงเอาแฟ้มขยะพวกนี้มาฟาดหัวฉัน!" "มันเป็นอุบัติเหตุค่ะท่านประธาน! อุบัติเหตุระดับชาติที่พระเจ้าอาจจะกลั่นแกล้งเราสองคนเล่นๆ เพื่อทดสอบความอดทน..." "หุบปาก!" กรณ์ตวาดเสียงกร้าว ทำเอาน้ำปั่นสะดุ้งโหยงหุบปากฉับทันที ดวงตาคมดุจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เอกสารนี่... รายงานงบประมาณชมรมสื่อศิลป์ของเธอใช่ไหม?" "ค่ะ..." น้ำปั่นตอบเสียงอ่อย ยื่นมือไปหมายจะคว้ากระดาษแผ่นที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่กลับโดนสายตาดุๆ ปรามไว้จนต้องชักมือกลับแทบไม่ทัน "ดีมาก..." กรณ์ก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารเล่มหนาที่ว่างเปล่าขึ้นมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะหยิบกระดาษรายงานทุกแผ่นที่กระจายเกลื่อนพื้นยัดใส่คืนเข้าไปอย่างไม่แยแส "ในเมื่อเธอใส่ใจกับเอกสารชุดนี้มากนัก งั้นก็รับผิดชอบด้วยการ... *ห้ามส่งมัน*!" "คะ? ว่ายังไงนะคะ!?" น้ำปั่นอุทานลั่น ลืมตัวกระโดดโหยงเหงงเข้าไปใกล้ร่างสูงจนแทบจะชิด "ไม่ได้นะคะท่านประธาน! ถ้าไม่ส่งวันนี้ ชมรมหนูก็จะโดนยุบสิคะ ไหนจะเรื่องห้องชมรมที่ท่านประธานจะเอาไปทำห้องเก็บกันดั๊มอีก หนูไม่ยอมนะ!" "กันดั๊มอะไรของเธอ?" กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงชั่วขณะ แต่ก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงไร้ความรู้สึกอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่สนว่าชมรมเธอจะโดนยุบหรือไม่ แต่ความสะินสี่และซุ่มซ่ามอย่างไร้การควบคุมของเธอ ทำให้ตารางงานของฉันรวนไปหมด และเพื่อเป็นการลงโทษ..." ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด จนน้ำปั่นต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นชาเฉพาะตัวลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะเขินนะคะ! แต่มันคือลางสังหรณ์แห่งหายนะต่างหากล่ะ! "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชมรมสื่อศิลป์ของเธอ... *ถูกแบน* ห้ามเบิกงบ ห้ามใช้พื้นที่ส่วนกลาง และตัวเธอ..." กรณ์เว้นจังหวะนิดนึง สายตาคมกราบมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ "ต้องมารายงานตัวทำความสะอาดห้องสภาทุกวันหลังเลิกเรียน เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม!" "หาาาาา!? หนึ่งเดือน!?" น้ำปั่นกรีดร้องในใจดังลั่นโลก โลกทั้งใบแทบจะถล่มลงมาตรงหน้า เธออุตส่าห์วางแผนจะนอนดูซีรีส์เกาหลีฟินๆ หลังเลิกเรียนทุกวันแท้ๆ แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย! ยัยน้ำปั่นเอ๋ย จากที่จะไปทวงคืนชมรม ทำไมกลายเป็นมาตกเป็นทาสรับใช้ของท่านประธานหน้านิ่งคนนี้ไปได้ล่ะคะเนี่ย! "หูหนวกหรือไงคะ ถึงต้องให้ทวนซ้ำ?" กรณ์ยักคิ้วข้างหนึ่งอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนน้ำปั่นอยากจะหยิบรองเท้าผ้าใบมาปาใส่หน้าจริงๆ ให้ตายเถอะ! "ท่านประธานคะ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ! แบบนี้มันกลั่นแกล้งกันชัดๆ!" น้ำปั่นเท้าเอวเถียงกลับเสียงแข็ง เริ่มสลับโหมดจากสาวน้อยน่าสงสารเป็นยัยตัวแสบจอมดื้อรั้นทันที "แค่ทำนมเปรี้ยวหกใส่เสื้อซักตัว ถึงกับต้องแบนชมรมเลยเหรอคะ ใจแคบยิ่งกว่ามดงานซะอีก!" "ฉันไม่ได้ใจแคบ แต่ฉันเกลียดคนไร้ระเบียบที่สุด..." กรณ์ก้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำใกล้ใบหูของเธอจนขนลุกซู่ "และถ้าเธอยังกล้าเถียงฉันอีกคำเดียว... ระยะเวลาทำความสะอาดจะเพิ่มเป็นสองเดือน... ไปซะ!" พูดจบ ท่านประธานหน้านิ่งก็สะบัดตัวเดินหนีหายลับไปตรงมุมตึก ทิ้งให้น้ำปั่นยืนกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองจนเส้นเลือดแทบปูด ฮึ่ม! กรวีร์! นายคิดว่าทำแบบนี้แล้วคนอย่างภัทรนันท์จะยอมแพ้ง่ายๆ งั้นเหรอคะ? ฝันไปเถอะ! ต่อให้ต้องตื๊อจนหน้าด้านหน้าทนแค่ไหน ยัยน้ำปั่นคนนี้ก็จะสลัดคราบทาสรับใช้ แล้วทวงคืนความยุติธรรม (แถมด้วยการเอาคืนให้สาสม) มาให้ได้คอยดูสิคะ! แต่ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังฮึดสู้กำหมัดประกาศสงครามในใจอยู่นั้น เสียงฝีเท้าฝลักทุ้มของใครอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับมือหนักๆ ที่ตบลงบนไหล่เบาๆ "ไง... ยัยน้ำปั่น ได้ข่าวว่าเธอเพิ่งไปก่อเรื่องใหญ่กับท่านประธานมาเหรอวะ?" น้ำปั่นหันขวับไปมองตามเสียง เรียกสติกลับมาพบกับใบหน้ากวนๆ ของ ‘พายุ’ หนุ่มนักกีฬาสุดฮอตประจำโรงเรียน ดีกรีนักบาสเกตบอลทีมโรงเรียนผู้มีรอยยิ้มละลายใจสาวๆ และที่สำคัญ... หมอนี่มักจะมีเรื่องให้เธอต้องปวดหัว (และทำให้ใครบางคนแถวนี้หึงจนตาแตก) อยู่เรื่อยเลยนี่สิคะ! รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของพายุเมื่อเห็นสีหน้าหงุดหงิดปนเครียดของเธอ "สนใจให้ฉันช่วยไปเคลียร์กับมันให้ไหมล่ะ... ในฐานะ 'เพื่อนสนิท' คนพิเศษของเธอไง?" ประโยคนั้น... ดังพอที่จะทำให้ใครบางคนที่แอบยืนหลบมุมมองสถานการณ์อยู่หลังเสาอีกต้น ถึงกับกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบฉายแววความไม่พอใจพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างเงียบเชียบโดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนฟินนี้นะคะ! ❤️ — เมล่อนโซดา