บทเพลงแห่งการเผชิญหน้า

เสียงกระจกแตกกระจายดังก้องกังวานกลบเสียงเพลง재즈ที่คลอเบาๆ ในห้องอาหารหรูของรณภพ กลิ่นไวน์แดงราคาแพงปะปนกับกลิ่นควันปืนจางๆ ลอยคละคลุ้ง เศษแก้วคริستัลกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเพชรที่ถูกบดขยี้ ท่ามกลางความชุลมุนและเสียงกรีดร้องของผู้คนที่วิ่งหนีตาย กันต์กวีไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวหลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ได้อย่างเฉียดฉิว ความเร็วของสัญชาตญาณดิบทำให้เขากลิ้งตัวหลบไปหลบหลังเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนได้อย่างปลอดภัย แต่หัวใจกลับเต้นรัวแรงด้วยความเร้าใจ ไม่ใช่ความกลัว "คิดว่าจะหนีพ้นรึไง... เจ้าหนูนักสืบ" เสียงทุ้มต่ำเหี้ยมเกรียมดังขึ้นจากชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาทางประตูหลัง บอดี้การ์ดมืออาชีพของแก๊งค้ายาข้ามชาติที่กันต์กวีตามสืบมานานนับเดือน มันคือนรกเดินดินที่ตามรังควานพวกเขามาถึงเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้ ในคืนเปิดตัวร้านอาหารที่ควรจะหอมหวานด้วยกลิ่นอายอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศ กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม "ตามตื้อยิ่งกว่าเจ้าหนี้ซะอีกนะเนี่ย... น่ารำคาญเป็นบ้า" กันต์กวีพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มเยาะหยันแม้สถานการณ์จะอยู่ริมขอบเหว มือเรียวล้วงหยิบปืนพกสั้นกระบอกโปรดออกจากเสื้อแจ็คเก็ตอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองรอบทิศทางเพื่อประเมินสถานการณ์ เปรี้ยง! กระสุนอีกนัดเจาะทะลุตู้แช่ไวน์จนของเหลวสีแดงฉานไหลนองพื้นราวกับหยดเลือด รณภพที่หลบอยู่หลังเสาอีกด้านขบกรามแน่น สันจاوโด่งคมสันขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะชีวิตของตัวเองตกอยู่ในอันตราย แต่เป็นเพราะห้องอาหารที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมันขึ้นมาด้วยความพิถีพิถัน กำลังถูกพวกสุนัขป่าไร้อารยธรรมเหล่านี้ทำลายจนย่อยยับ "กันต์กวี..." รณภพกัดฟันเรียกชื่ออีกฝ่ายลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใย "นี่มันร้านอาหารของผม ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคุณ!" "บ่นเป็นคนแก่ไปได้นะเชฟรณภพ หลบอยู่เฉยๆ ไปก่อนเถอะน่า เดี๋ยวผมจัดระเบียบพวกมารยาททรามพวกนี้แป๊บเดียว" กันต์กวีตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด เขาก็ยังไม่วายส่งยิ้มยั่วประสาทไปให้อีกฝ่ายผ่านช่องว่างของเคาน์เตอร์ ทันใดนั้น มือปืนอีกรายก็พุ่งพรวดเข้ามาจากมุมมืด เงาสะท้อนจากมีดสั้นในมือมันวาววับสะท้อนกับแสงไฟสลัว รณภพเห็นจังหวะที่มันกำลังจะเงื้อมือเข้าประชิดหลังกันต์กวี ร่างสูงใหญ่ของเชฟหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาทิ้งมาดนิ่งขรึม พุ่งตัวเข้าชาร์จมือปืนคนนั้นด้วยทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่คาดไม่ถึง กระแทกศอกเข้าที่ชายโครงก่อนจะบิดข้อมือจนมีดหลุดร่วง กันต์กวีเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มกริ่มเมื่อเห็นเชฟผู้แสนเย่อหยิ่งกำลังบู๊ระห่ำไม่แพ้นักสืบอาชีพ "โอ้โห... นึกว่าทำได้แต่เมนูปลาแซลมอนซะอีก ดุใช้ได้นี่นาเชฟ" "หุบปากแล้วจัดการข้างหน้าของคุณไปซะ!" รณภพตวาดกลับ ใบหน้าคมคายมีเม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้า ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อย ดวงตาสีเข้มฉายแววคุกรุ่นที่ถูกรบกวนช่วงเวลาสำคัญ บรรยากาศในร้านตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าของสมุนมือปืนนับสี่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นอายความตายลอยอบอวลชวนอึดอัด กันต์กวีขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบกวาดมองช่องทางการหนีและการสวนกลับ เคมีที่คุกรุ่นระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านท่ามกลางวิกฤต ความตายอยู่ห่างไปแค่เอื้อม แต่ความเร่าร้อนของการเผชิญหน้ากลับทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในจังหวะที่หัวหน้ามือปืนยกกระบอกปืนเล็งตรงมาที่ร่างของรณภพ กันต์กวีพุ่งเข้าใส่พร้อมกับกระชากแขนอีกฝ่ายให้หลบวิถีกระสุนอย่างหวุดหวิด แรงกระแทกทำให้ร่างทั้งสองล้มกลิ้งไปทับกันบนพื้นพรมหนานุ่ม กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจากการต่อสู้ลอยเข้าแตะจมูก รณภพอยู่เบื้องล่าง ขณะที่กันต์กวีคร่อมทับไว้อย่างหมิ่นเหม่ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ แววตาดุดันของเชฟหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่พราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "ถ้าคุณตาย... ใครจะทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมกินล่ะครับ" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังขึ้นชิดริมฝีปาก ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที รณภพเม้มริมฝีปากแน่น มือหนายกขึ้นแตะต้นคอระหงของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว แรงบีบเบาๆ แฝงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานาน "ถ้าคุณยังพูดมาก... ผมจะจัดการคุณก่อนที่พวกมันจะยิงซะอีก" ก่อนที่บทสนทนาอันร้อนแรงจะดำเนินไปไกลกว่านั้น ประตูทางเข้าหลักที่พังเสียหายก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากบานพับ ร่างของบุคคลปริศนาในชุดโค้ทสีดำยาวก้าวเข้ามาพร้อมกับเงาตะคุ่มนับสิบที่ปิดล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมด รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้มาใหม่พร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังคนทั้งคู่ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ