การตัดสินใจครั้งสุดท้ายก่อนเซิร์ฟเวอร์ล่ม

นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ดเรืองแสง แสงสีฟ้าจัดจ้าจากหน้าต่างโปร่งใสของระบบสาดกระทบดวงตาคู่คมที่ฉายแววไหวระริกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ตัวเลขสีแดงฉานนับถอยหลัง 180 วินาทีสะท้อนอยู่ในม่านตาของคีย์ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญลมหายใจของโลกทั้งใบ "อย่ามองมันค่ะ... นายท่าน" เสียงหวานล้ำที่เจือไปด้วยกระแสสั่นพร่าดังขึ้นใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น เซร่าในร่างมนุษย์ที่ปรกติมักจะเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับสวมกอดร่างของคีย์ไว้จากด้านหลัง สองแขนเรียวรัดแน่นรอบเอวสอบราวกับกลัวว่าหากคลายมือเพียงนิดเดียว ตัวตนของชายหนุ่มตรงหน้าจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ ปลายนิ้วเรียวของเธอสั่นเทาขณะที่ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา หยดน้ำตาอุ่นๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าของเสื้อคลุมผู้เล่นลงมา สร้างความเปียกชื้นที่หนักอึ้งในหัวใจของคีย์ ในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ เซร่าถูกโปรแกรมให้เป็นบอสลับระดับตำนานที่น่าสะพรึงกลัว แต่ในวินาทีที่ระบบกำลังจะล่มสลาย ตัวตนของเธอกลับไม่ใช่แค่โค้ดโปรแกรมอีกต่อไป เธอกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตวิญญาณ มีความรู้สึก และมีความรักที่ยอมแลกได้แม้กระทั่งการดับสูญของเซิร์ฟเวอร์ "ดร.อัลเบิร์ต คำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองอันปราดเปรื่องของเกมเมอร์อัจฉริยะกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา เบื้องหน้าของพวกเขาคือทางเลือกสองแพร่งที่โหดร้าย เส้นทางแรก—ยอมรับสิทธิ์การเป็นผู้ดูแลระบบสูงสุดตามที่อัลเบิร์ตเสนอ คีย์จะได้ครอบครองพลังระดับพระเจ้าในโลก VRMMO นี้ ควบคุมทุกชีวิต ลบหรือสร้างสิ่งใดก็ได้ตามอำเภอใจ แต่แลกกับการที่จิตสำนึกของเขาจะถูกดึงดูดและผูกติดไว้กับเซิร์ฟเวอร์ตลอดกาล กลายเป็นนักโทษนิรันดร์ในกรงทองคำดิจิทัล เส้นทางที่สอง—กดปุ่มทำลายล้างฉุกเฉิน ยุติการทำงานของเซิร์ฟเวอร์ 'Nexus Online' ทั้งหมด ลบข้อมูลของโลกใบนี้และสิ่งมีชีวิตทุกรหัสโค้ดให้หายไปจากเซิร์ฟเวอร์หลัก เพื่อปลดปล่อยตัวเขาเองและผู้เล่นนับแสนให้กลับคืนสู่โลกแห่งความจริง แต่นั่นหมายความว่า เซร่า... ตัวละครที่เขาเฝ้าฟูมฟักและสร้างความผูกพันมาตลอด จะต้องดับสลายกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า "ถ้าฉันเลือกปิดเกมนี้... เธอก็จะหายไป" คีย์หันกลับมามองหญิงสาวในอ้อมแขน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ลึกซึ้ง และเจ็บปวด "ต่อให้ฉันต้องกลายเป็นแค่เศษข้อมูลที่ถูกลบเลือน ฉันก็ไม่เสียใจค่ะ..." เซร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเศร้าสร้อยระบายอยู่บนเรียวปากสวย ขณะที่มือเรียวเอื้อมขึ้นสัมผัสแก้มสากของคีย์อย่างแผ่วเบา "เพราะโลกใบนี้... อย่างน้อยที่สุด ก็มีช่วงเวลาที่ฉันได้เรียนรู้ว่าการรักใครสักคนมันมีความหมายมากแค่ไหน นายท่านคือทุกสิ่งของฉันนะคะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เสียงแจ้งเตือนระดับ SSS ยังคงดัง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ย้ำเตือนเวลาที่เหลือน้อยลงทุกขณะ 120 วินาที... 119 วินาที... คีย์หลับตาลงชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ตั้งแต่วันแรกที่เขาเข้ามาในเกมนี้ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ย้อนอดีต ความยากลำบากในการหาบั๊กเพื่อเอาตัวรอด การต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง รอยยิ้มของเซร่าในวันที่เธอปลดล็อกความรู้สึกระดับสูงได้เป็นครั้งแรก สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ข้อมูลในฐานข้อมูล แต่มันคือความทรงจำอันล้ำค่าที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง หากเขาเลือกที่จะมีชีวิตรอดแล้วทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง เขาก็เป็นเพียงมนุษย์ที่ไร้หัวใจคนหนึ่งในโลกความเป็นจริงที่เขาเกลียดชัง แต่หากเขาเลือกที่จะทำลายมันเพื่อปกป้องความทรงจำ เขาก็ต้องยอมรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปตลอดกาล "ฉันไม่ยอมให้เธอหายไปหรอกนะ..." คีย์พึมพำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว ดวงตาสว่างวาบขึ้นด้วยประกายแห่งความอัจฉริยะ นิ้วมือของเขากลับมาขยับบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงอีกครั้งด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ หน้าจอโค้ดโปรแกรมสีเขียวเข้มหลายร้อยบรรทัดถูกเปิดขึ้นซ้อนทับกันจนบังทัศนียภาพรอบตัว "นายท่าน... คุณกำลังจะทำอะไรคะ?!" เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสัดส่วนพลังงานสีฟ้าในตัวของคีย์เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ เกินกว่าขีดจำกัดของผู้เล่นทั่วไปถึงสิบเท่า "ในเมื่อระบบมันมีบั๊ก... งั้นเราก็แค่สร้าง 'ช่องโหว่' ขึ้นมาใหม่อีกครั้งก็สิ้นเรื่อง" คีย์แย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเกมเมอร์ผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์ใดๆ "อัลเบิร์ตคิดว่าเขาคุมเกมได้ทั้งหมด แต่เขาคาดไม่ถึงหรอกว่า... ฉันไม่ได้ต้องการเป็นผู้ดูแลระบบ และฉันก็ไม่ได้ต้องการทำลายเซิร์ฟเวอร์นี้ด้วยเช่นกัน" "แต่ว่าเงื่อนไขของระบบมัน..." "เงื่อนไขมีไว้ให้แหกเสมอ เซร่า" คีย์หันมามองเธอกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง มือหนาคว้ามือเรียวของเธอมาประสานเข้าด้วยกัน แนบฝ่ามือลงบนปุ่มคำสั่งหลักสีแดงเพลิงที่เหลือเวลาอีกเพียง 30 วินาทีสุดท้าย [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดต้องห้ามโดยผู้เล่น 'คีย์'] [คำเตือน: ระบบกำลังถูกบังคับให้รีบูตตัวเองในโหมด 'กระเป๋าปริศนา (Sandbox Mode)'] [การนับถอยหลังสิ้นสุดลง—] แสงสว่างวาบเจิดจ้าจนกลืนกินทุกสิ่งในห้องควบคุมกลาง ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าปกคลุมชั่วขณะ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหูของคีย์ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับสูญ— "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... นายท่าน ผู้สร้างคนใหม่ของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" มาจนถึงตอนนี้นะคะ