บอสลับลืมตาตื่น

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและโค้ดข้อมูลที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง พื้นผิวของมหานครใต้ดินลอสทิเนียสั่นสะเทือนระรัว ราวกับชีพจรของยักษ์ใหญ่ที่หลับใหลมานับพันปีเพิ่งเริ่มสูบฉีดโลหิตอีกครั้ง "ระบบทำการยึดครองสำเร็จ... ยินดีต้อนรับสู่ยุคสมัยของ 'ผู้พิทักษ์บั๊ก' ตัวจริง" เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์สีเลือดที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ไม่ได้ทำให้คีย์ขยับเขยื้อnกายหนี เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก แสงสีแดงฉานจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบเฉยและดวงตาคู่นคมที่กำลังวิเคราะห์ทุกตัวอักษรของโค้ดที่ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มดีดเคาะลงบนอากาศเบื้องหน้า เสียงรัวกระทบของแป้นพิมพ์เสมือนจริงดังขึ้นเป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีย์รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ชัยชนะ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของมหันตภัยที่เขาเป็นคนเปิดประตูต้อนรับมันด้วยมือของตัวเอง "นายท่านคะ..." เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เซร่าก้าวเท้าออกมาอย่างเชื่องช้า ชุดคลุมสีดำสนิทของเธอกลมกลืนไปกับเงารัตติกาล เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงเรืองรองจากระบบ เธอย่อกายลงเล็กน้อยด้วยความเคารพที่มักจะมีให้เขาผู้เดียว ทว่าดวงตาสีชาดคู่นั้นกลับไม่ได้มองแผงควบคุมเลยแม้แต่น้อย มันจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของคีย์ด้วยความหลงใหลคลั่งไคล้ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของบอสลับระดับตำนานทำให้มอนสเตอร์รอบบริเวณถึงกับหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "ข้างบนนั้น... เริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะคะ" เซร่าเอ่ยขึ้นริมฝีปากบางยกยิดยิ้มเยาะ "พวกสภาผู้บริหารแห่งเซิร์ฟเวอร์หลักคงคิดว่าพวกมันซ่อนกุญแจดอกสุดท้ายไว้มิดชิดพอแล้ว ช่างน่าขันสิ้นดีที่ลืมไปว่า... ประตูบานนั้นไม่เคยถูกออกแบบมาให้ปิดตายตั้งแต่แรก" คีย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เขากวาดสายตามองหน้าต่างสถานะที่กำลังถูกเขียนทับด้วยระบบบั๊กที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมากับมือ "พวกมันไม่ได้โง่หรอกเซร่า..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยือกเย็น "แต่พวกมันจงใจเปิดช่องว่างต่างหาก การที่คีย์ปลดล็อกผนึกถูกดึงออกในเวลานี้ หมายความว่ามีใครบางคนในเบื้องบนต้องการให้ระบบเกิดความปั่นป่วน... เพื่อที่พวกเขาจะได้ใช้ข้ออ้างนี้ในการ 'รีเซ็ต' ทุกอย่างใหม่ทั้งหมด" เซร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยงามจางหายไปแทนที่ด้วยความดุดัน "ถ้าเช่นนั้น ให้ฉันขึ้นไปกวาดล้างพวกมันให้หมดดีไหมคะ? ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นยศสูงหรือระบบป้องกันใดๆ ฉันจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งถึงความตื่นตระหนกที่แท้จริงเอง" "ยังไม่ใช่ตอนนี้" คีย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาสีชาดที่เต็มไปด้วยความพินาศ "เรายังขาดตัวแปรสำคัญอีกหนึ่งชิ้น... และฉันรู้ว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน" ก่อนที่เซร่าจะได้เอ่ยท้วงสิ่งใด พื้นเบื้องล่างก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีม่วงเข้มระเบิดออกกลางโถงกว้าง แรงระเบิดอัดกระแทกจนฝุ่นผงคละคลุ้ง แสงไฟนีออนรอบด้านกระพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีแดงจากเรดาร์ตรวจจับ [คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในเขตปลอดภัยโซนศูนย์] [สิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลกำลังเข้าสู่พื้นที่] [รหัสระบุตัวตน: ??? - บอสลับแห่งยุคบรรพกาล 'อดีตผู้ดูแลระบบ' กำลังลืมตาตื่น] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นซ้อนทับกันระรัวจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความเตือนภัยสีดำสนิทที่เขียนด้วยตัวอักษรขยุกขยักประหลาด คีย์หรี่ตาลงมองไปยังใจกลางรอยแยกที่ค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน หมอกควันสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาราวกับวิญญาณนับล้านที่กรีดร้อง ความกดอากาศพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันจนหูอื้อตาลาย แรงกดดันมหาศาลนี้ไม่ใช่สิ่งที่มอนสเตอร์ทั่วไปหรือแม้แต่ผู้เล่นเลเวลสูงสุดจะทานทนได้ มันคือตัวตนระดับพระเจ้าที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ของเกม เซร่าก้าวขึ้นมาขวางหน้าคีย์โดยสัญชาตญาณ ปีกสีดำสนิทกางออกแผ่ขยายปกป้องร่างของเด็กหนุ่ม กรงเล็บเรียวยาวเปลี่ยนเป็นคมดาบสีโลหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ย่างกรายเข้ามา "ระวังตัวด้วยนะคะนายท่าน..." เซร่ากระซิบเสียงลอดไรฟัน ร่างกายเกร็งเครียดจนเส้นเลือดปูดโปน "ไอ้ตัวตนที่กำลังตื่นขึ้นมานี่... มันไม่ใช่โค้ดที่ถูกสร้างขึ้นในยุคของเรา แต่มันคือสิ่งตกค้างจาก 'เซิร์ฟเวอร์ทดลอง' รุ่นแรกที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของเกมนี้!" ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังสะท้อนก้องกังวาน... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวขาดวิ่น ค่อยๆ ก้าวเดินออกจากกลุ่มควันสีดำสนิท ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกความมืดบังจนมองไม่เห็น ทว่าสิ่งที่ทำให้คีย์ถึงกับต้องลมหายใจสะดุด คือไอเทมที่ถืออยู่ในมือข้างขวาของมัน—คทาผลึกสีฟ้าครามที่สลักลวดลายคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือคทาอันเดียวกับที่แม่ของเขาเคยใช้ในโลกแห่งความเป็นจริง... ก่อนที่เธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อเจ็ดปีก่อน! ร่างนั้นหยุดเดิน ห่างจากคีย์เพียงแค่ส้าวเดียว มือเรียวซีดเซียวเอื้อมไปดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยที่ถอดแบบมาจากคีย์ราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ ก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะขยับส่งเสียงแหบพร่าออกมาว่า... "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายตัวน้อยของพ่อ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้นะคะ