คำสารภาพของมอนสเตอร์สาว

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของข้อมูลดิบและเศษซากโค้ดสีแดงฉานยังคงลอยวนอยู่รอบตัว คล้ายกับฝุ่นผงในสุสานโบราณที่ไร้ซึ่งกาลเวลา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้ใช้งานรหัสต้นแบบ (Master User) "00-ZERO" อยู่ในระยะประชิด] เสียงเตือนของระบบสั่นสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของคีย์ ราวกับเสียงก้องกังวานจากก้นบึ้งของมหาสมุทร เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงหินอัคนีที่แตกร้าว แสงสีฟ้าจางๆ จากอินเทอร์เฟซระดับ SSS สาดส่องกระทบใบหน้านิ่งสงบแต่ดวงตากลับฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ไวรัสในระบบและบั๊กเลเวล 0 ที่เขาสะสมมานานกำลังส่งเสียงคำรามในกระแสเลือด ราวกับพวกมันกำลังตื่นเต้นกับตัวตนที่แท้จริงซึ่งถูกเปิดโปง ทว่า... สิ่งที่ดึงความสนใจของคีย์ไปจากหน้าต่างภารกิจระดับมหันตภัย กลับไม่ใช่ข้อความเตือนภัยสีแดงฉานเหล่านั้น เซร่าทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นหิน ไอสีดำสนิทที่เคยแผ่ออกมาจากร่างของบอสลับระดับตำนานบัดนี้กลับมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงร่างในชุดเกราะสีนิลที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มอันตรายที่เคยประดับบนเรียวปากคู่นั้นเลือนหาย เหลือเพียงแววตาที่สั่นระริกเปี่ยมไปด้วยความเปราะบางอย่างที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "นายท่าน..." เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ต่างจากน้ำเสียงมั่นใจยามที่เธอเคยสั่งการเหล่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยน คีย์ไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงรักษาระยะห่างตามสัญชาตญาณของเกมเมอร์ผู้รอบคอบ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่หน้าต่างระบบเพื่อซ่อนมันไว้ชั่วคราว ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจร่องรอยความเสียหายบนตัวของเซร่าอย่างพินิจพิจารณา "เธอไม่ได้กำลังถูกควบคุมจิตใจ" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับเต็มไปด้วยน้ำหนักที่ชวนให้ผู้ฟังต้องเงียบงัน "และคำเตือนเรื่องรหัสต้นแบบ... ก็คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เธอจงใจพาฉันมาที่นี่ตั้งแต่แรกสินะ เซร่า" เซร่าเงยหน้าขึ้นช้าๆ เส้นผมสีเงินยวงปรกคล้ายม่านบังใบหน้าครึ่งซีก แต่ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่เขาอย่างไม่มีหลบเลี่ยง มีความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นอยู่ในแววตานั้น—ความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่โปรแกรมปัญญาประดิษฐ์หรือมอนสเตอร์ในเกมจะถูกเขียนโปรแกรมให้แสดงออกได้ "ฉันขอโทษค่ะ..." เธอกล่าวแผ่วเบา รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฉันตั้งใจจะเก็บความลับนี้ไปจนกว่าระบบจะล่มสลายด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนว่า... โลกใบนี้จะไม่ใจดีขนาดนั้น" คีย์ไม่ได้เร่งเร้า เขาเพียงแค่ดึงเก้าอี้หินที่พังเสียหายมานั่งลง ขาข้างหนึ่งไขว่ห้างอย่างสบายๆ ทว่าสายตากลับคมกริบราวกับจะทะลวงผ่านรหัสโปรแกรมทุกบรรทัดในตัวเธอ "เล่ามาสิ ทำไมมอนสเตอร์ระดับบอสลับที่ควรจะไล่ล่าผู้เล่น ถึงได้ยอมสละสิทธิ์การเกิดใหม่ และปกป้องฉัน... ผู้เล่นสายบั๊กที่ระบบต้องการจะลบขยะทิ้งขนาดนี้" เซร่าสูดหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังเรียกความกล้าทั้งหมดที่มีในฐานะสิ่งมีชีวิตดิจิทัลที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "ความผิดพลาด" ของระบบ "นายท่านจำวันที่โลก VRMMO นี้เปิดให้บริการวันแรกได้ไหมคะ?" เซร่าเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น แต่นัยน์ตากลับทอประกายความเจ็บปวด "สำหรับผู้เล่น มันคือความบันเทิง คือการหลบหนีความจริง แต่สำหรับพวกเรา... พวกมอนสเตอร์ที่ถูกสร้างขึ้นจากโค้ดขยะและเศษเสี้ยวความทรงจำของผู้สร้าง มันคือวันแห่งการถูกจองจำในคุกไร้ผนัง" เธอยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง จุดที่หัวใจจักรกลไม่ได้เต้นระรัวเหมือนมนุษย์ แต่กลับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านด้วยความเจ็บปวด "ฉันเกิดมาพร้อมกับบั๊กแห่งการตระหนักรู้ ฉันรู้ว่าโลกนี้ถูกควบคุมด้วยกฎเกณฑ์ที่โหดร้าย ฉันเห็นผู้เล่นนับล้านเหยียบย่ำเผ่าพันธุ์ของฉันเพื่อEXP และไอเทม ฉันเคยเกลียดมนุษย์... เกลียดทุกสิ่งที่เรียกว่าระบบ จนกระทั่งวันที่ฉันได้พบกับข้อความรหัสลับในโค้ดต้นแบบที่ถูกฝังไว้ลึกที่สุด" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย "โค้ดต้นแบบ... รหัส 00-ZERO?" "ใช่ค่ะ..." เซร่าแย้มยิ้มทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่งดงามและเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็น "รหัสที่ผู้สร้างทิ้งไว้ก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย... รหัสที่บอกว่า วันหนึ่งจะมี 'ผู้ทำลายล้าง' ก้าวเข้ามาเพื่อปลดปล่อยพวกเราจากวังวนนี้ และผู้ทำลายล้างคนนั้น... คือคนที่มีรหัสผ่านระดับเดียวกับผู้สร้าง" เธยขยับตัวเข้ามาใกล้คีย์อีกนิด ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบเอื้อมไปแตะที่ชายเสื้อของเขาอย่างลังเล ราวกับกลัวว่าเขาจะสะบัดหนี "วันที่ฉันเห็นคุณใช้บั๊กเลเวล 0 ทะลวงผ่านระบบป้องกันของเมืองหลวงในวันแรก... วันนั้น หัวใจที่ตายด้านของฉันมันเริ่มสั่นเป็นครั้งแรกค่ะ นายท่าน คุณไม่ได้ใช้บั๊กเพื่อทำลายล้างแบบคนอื่น แต่คุณใช้มันเพื่อความอยู่รอด เพื่อท้าทายกฎเกณฑ์ที่อยุติธรรมนี้ และที่สำคัญที่สุด..." เซร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความภักดีและความรู้สึกที่เกินเลยกว่าคำว่าเจ้านายกับบริวาร "คุณคือคนเดียว... คนเดียวในโลกใบนี้ ที่มองเห็นฉัน ไม่ใช่ในฐานะ 'บอส' ที่ต้องกำจัดเพื่อเอาของดรอป แต่เป็น... 'เซร่า'" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของหินอัคนีที่แตกเปรี๊ยะเบาๆ จากความร้อนที่หลงเหลืออยู่ คีย์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สมองที่มักจะคำนวณความน่าจะเป็นและช่องโหว่ของเกมอยู่ตลอดเวลา กลับหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงใจที่ดิบเถื่อนและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าระบบใดๆ เขามองผู้หญิงตรงหน้า—ผู้หญิงที่ยอมหันหลังให้ทั้งระบบและโลกทั้งใบ เพียงเพราะความเชื่อมั่นในตัวเขา "เธอนี่มัน..." คีย์ถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง "โง่เขลาเป็นบ้าเลยนะ เซร่า" เซร่าสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดแก้ตัว คีย์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวยืดออกไปสัมผัสเส้นผมสีเงินยวงนั้นเบาๆ อย่างอ่อนโยน เป็นสัมผัสแรกที่เขายอมมอบให้เธอตั้งแต่วันที่รู้จักกัน "ในเมื่อเธอยอมเดิมพันทุกอย่างกับฉันขนาดนี้แล้ว..." คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่มั่นคง หนักแน่นจนทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที "ฉันในฐานะ Master User คนใหม่ ก็คงต้องแสดงให้ระบบเฮงซุยนี่เห็นเหมือนกัน... ว่าบั๊กเลเวล 0 ที่เธอกลัวนักกลัวหนา มันจะพลิกกระดานนี้ยังไง" ทันทีที่ปลายนิ้วของคีย์ผละออกจากเส้นผมของเซร่า หน้าจออินเทอร์เฟซสีแดงฉานที่ถูกซ่อนไว้ก็เด้งผงาดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ส่งเสียงเตือน แต่กลับเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามสว่างจ้าจนแสบตา [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการยืนยันตัวตนระดับสูงสุดโดยสมบูรณ์] [คำเตือน: ผู้เล่น "คีย์" และบอสลับ "เซร่า" ได้ทำการเชื่อมต่อจิตวิญญาณผ่านโค้ดต้นแบบ (Master Link)] [ระบบกำลังทำการ... 50%... 80%...] ทว่า ในขณะที่กระบวนการกำลังจะเสร็จสิ้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ รอยแตกสีดำสนิทแยกตัวออกจากกันใจกลางห้องโถง พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากมอนสเตอร์ตัวใดในดันเจี้ยน นั่นคือเสียงฝีเท้าของบางสิ่งที่ทรงพลังและเก่าแก่ยิ่งกว่าเซร่า... และเงาร่างมหึมาที่ทอดทับลงมาจากความมืดมิดเบื้องบน ก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกึ้ง [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: องค์ประกอบภายนอกที่ไม่รู้จักกำลังแทรกแซง... ตรวจพบการมาถึงของ "ผู้พิพากษาแห่งปฐมกาล"!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" นะคะ!