เมื่อคนใจเย็นกลายเป็นปีศาจ

*[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับประเทศ: ผู้เล่น ‘คีย์’ ได้รับสถานะ ‘ผู้ทรยศต่อระบบ’... ประกาศจับทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์... และมีผู้เล่นปริศนากำลังเชื่อมต่อเข้ามายังพิกัดของคุณ... 0.1%...]* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีดำสนิทของคีย์ แสงไฟกะพริบถี่ระรัวราวกับเสียงหัวใจที่เต้นเร้าด้วยความตื่นเต้น ท่ามกลางความเงียบงันของเขตปลอดอาวุธเมืองหลวง เสียงแจ้งเตือนซ้ำๆ ดังบาดแก้วหู แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะหลับตาลงช้าๆ พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแผ่วเบา สำหรับคนอื่น สถานะ "ผู้ทรยศต่อระบบ" คงเปรียบเสมือนใบมรณะที่ถูกประทับตรารอวันประหาร เพราะมันหมายถึงการถูกเนรเทศออกจากระบบความปลอดภัย ทุกไอเทมในคลังแสงเสี่ยงต่อการสูญหาย และที่สำคัญที่สุด... ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์จะมองเห็นพิกัดของเขาเป็นเป้าสีแดงฉานบนแผนที่มินิมาร์พ แต่สำหรับคีย์... มันคือบัตรเชิญเข้าสู่สนามเด็กเล่นที่แท้จริง "พี่คีย์คะ..." เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความกังวลระคนเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง เซร่าในชุดเมดสีดำสนิทขยับเข้ามาใกล้ มือเรียวบางเอื้อมแตะชายเสื้อคลุมของเขาเบาๆ นัยน์ตาสีม่วงเข้มจ้องมองหน้าจอสีแดงด้วยประกายวาวโรจน์ที่อันตรายยิ่งกว่าตัวระบบ "พวกมันกำลังมาค่ะ... เจ้าพวกสวะที่บังอาจส่งเสียงน่ารำคาญใส่คุณ ให้ฉันออกไปจัดการฉีกพวกมันเป็นชิ้นๆ ดีไหมคะ?" เซร่าเลียริมฝีปากน้อยๆ ท่าทางของเธอในยามนี้ดูคล้ายสัตว์นักล่าที่กำลังกระหายเลือด แต่เมื่อหันมามองใบหน้าเรียบเฉยของคีย์ ความกระหายนั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้อย่างอ่อนหวาน เธอพร้อมที่จะทำลายล้างโลกทั้งใบตามคำสั่งเพียงคำเดียวของเขา "ยังก่อนเซร่า..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองข้อความที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอ "เราไม่ได้จะไปฆ่าใครอย่างไร้เหตุผลหรอกนะ... เราแค่จะไป 'สอนมารยาท' ให้พวกเขารู้จักที่ต่ำที่สูงต่างหาก" ที่มุมหนึ่งของลานน้ำพุใจกลางเมือง ผู้เล่นกลุ่มใหญ่ในชุดเกราะเหล็กกล้าประดับตรากิลด์ ‘อัสนีคำราม’ กำลังหัวเราะชอบใจ พวกเขากำลังล้อมกรอบเด็กสาวเลเวลสิบสองคนหนึ่งที่นอนขดตัวอยู่บนพื้น เสื้อผ้าของเธอมอมแมม หยดน้ำตาไหลอาบแก้มท่ามกลางเสียงหัวร่อต่อกระซิกของกลุ่มคนตัวใหญ่ที่ถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าถิ่น "ไง แม่หนู คิดจะมาเก็บสมุนไพรแถวนี้ต้องจ่ายค่าผ่านทางก่อนรู้ไหม?" หัวหน้ากิลด์ย่อยนามว่า 'ดรากอนบลัด' หัวเราะเสียงดังลั่น เขาใช้เท้าเขี่ยไหล่ของเด็กสาวเบาๆ อย่างดูแคลน "ถ้าไม่มีเงิน ก็ถอดหมวกเกราะระดับแรร์นั่นออกมาซะดีๆ ไม่งั้นวันนี้เธอได้ตกชั้นกลับไปเลเวลศูนย์แน่!" "ฮ… หนูไม่มีแล้วค่ะ พี่ชาย ได้โปรดเถอะค่ะ นั่นคือไอเทมชิ้นเดียวที่พี่ชายที่ตายไปของหนูทิ้งไว้ให้…" เด็กสาวสะឣกสะอื้น เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ไอ้ของแบบนั้นมีค่าอะไรกับคนอ่อนแอวะ!" ดรากอนบลัดยิ้มเยาะ เงื้อมือขึ้นหมายจะกระชากหมวกเกราะออกจากศีรษะของเด็กสาวท่ามกลางเสียงเชียร์ของพรรคพวก *ฉับ!* ประกายแสงสีเงินยวดยวงวาดผ่านอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม ดรากอนบลัดชะงักกึก รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ก่อนที่ข้อมือข้างที่กำลังเอื้อมไปคว้าตัวเด็กสาวจะหลุดร่วงตกลงสู่พื้นดิน เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมพืชมรกตในเกมให้กลายเป็นสีชาด "อ๊ากกกก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นสะท้อนไปทั่วบริเวณ ผู้เล่นกิลด์อัสนีคำรามผุกผักถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาชักอาวุธออกมาตั้งรับโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ไม่มีใครมองเห็นการเคลื่อนไหวของผู้ที่ลงมือเลยแม้แต่คนเดียว กลางละอองฝุ่นและแสงแดดที่สาดส่องลงมา ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ คีย์ยืนอยู่เบื้องหน้าเด็กสาวที่กำลังตัวสั่น มือขวาถือมีดสั้นเล่มเล็กที่ไม่มีแม้แต่ลวดลายอลังการ แต่คมมีดนั้นกลับหยาดหยดด้วยเลือดสีแดงสดสะท้อนแสงไฟนีออนจากตึกรอบข้าง "แกเป็นใครวะไอ้สวะ!" หนึ่งในลูกน้องตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว "มึงไม่รู้รึไงว่าพวกกูมาจากกิลด์อัสนีคำราม! อยากโดนลบตัวละครนักใช่ไหม!" คีย์ไม่ได้ชายตาแลผู้พูดแม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงช้าๆ ใช้ปลายนิ้วแตะไหล่ของเด็กสาวเบาๆ "ไม่เป็นไรแล้วนะ ไปรอตรงโน้นก่อน... พี่ชายจะจัดการเรื่องน่ารำคาญนี่แป๊บเดียว" น้ำเสียงนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างประหลาด จนเด็กสาวพยักหน้ารับด้วยความงุนงงและรีบคลานหลบไปอยู่ในมุมอปลอดภัย ทันทีที่เด็กสาวพ้นระยะอันตราย รังสีอำมหิตที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีใจเย็นก็ระเบิดออกมา บรรยากาศรอบตัวของคีย์ลดฮวบลงจนอุณหภูมิในเกมเสมือนจริงถึงกับติดลบ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งความปรานี ราวกับยมทูตที่ก้าวออกมาจากขุมนรก "กิลด์อัสนีคำรามงั้นเหรอ..." คีย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับขยับข้อมือ หมุนมีดสั้นในมือด้วยความชำนาญ "ระบบบอกว่าฉันเป็นผู้ทรยศ... งั้นพวกนายก็คงไม่ว่าอะไรสินะ ถ้าฉันจะทำตัวให้สมกับสถานะนั้นจริงๆ" *เปรี้ยง!* ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว พื้นหินใต้ร่างของคีย์ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงดันมหาศาล เขาหายวับไปจากสายตาของทุกคนในพริบตา "ระวังข้างบน!" ดรากอนบลัดที่กุมข้อมือตัวเองตะโกนเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก สายเกินไปแล้ว... คีย์ปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อมราวกับภูตผี ไร้เสียงฝีเท้า ไร้ความลังเล มีเพียงกลยุทธ์สุดโหดที่ถูกคำนวณไว้ในสมองอัจฉริยะ เขารู้จักทุกช่องโหว่ของระบบการต่อสู้ รู้ว่ามุมอับของเกราะหนักอยู่ตรงไหน และรู้ว่าต้องโจมตีจุดใดจึงจะสร้างความเสียหายสูงสุดโดยไม่ต้องเปลืองแรง *ฉึก! ฉึก! ฉึก!* เสียงมีดสั้นแทงทะลุกระดูกและเกราะเหล็กดังระรัวประสานกับเสียงร้องโหยหวน คีย์ไม่ได้ฆ่าพวกเขาทันทีด้วยการโจมตีครั้งเดียว แต่เขาเลือกที่จะใช้มีดเลาะเส้นเอ็น ตัดทอนค่าความเร็ว และทำลายสเตตัสทีละส่วนอย่างเลือดเย็น ผู้เล่นระดับสูงที่เคยลำพองใจว่าตนเองเก่งกาจ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงตุ๊กตาเนื้อทรายที่ถูกเชือดทิ้งทีละตัวอย่างไร้ทางสู้ เลือดและเอฟเฟกต์แสงของเกมสาดกระเซ็นย้อมลานน้ำพุให้กลายเป็นฉากสังหารอันงดงามและน่าสะพรึงกลัว เซร่ายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นัยน์ตาสีม่วงของเธอทอประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังชมการแสดงมายากลชิ้นโปรด ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที สมาชิกกิลด์อัสนีคำรามสิบกว่าคนลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น เลเวลของพวกเขาร่วงกราวรูดจนแทบจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้น เหลือเพียงดรากอนบลัดที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเงาร่างของคีย์ทาบทับลงมา คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใช้ปลายมีดจ่อที่คอหอยของหัวหน้ากิลด์ผู้หยิ่งผยอง ดวงตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก "การรังแกคนอ่อนแอมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ..." คีย์เอמהกระซิบเสียงต่ำ เยียบเย็นเสียจนดรากอนบลัดรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งทั้งเป็น "ทีนี้... แกเข้าใจหรือยังว่าความรู้สึกของการเป็นเหยื่อมันเป็นยังไง" "แก… แกมันปีศาจชัดๆ!" ดรากอนบลัดกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่กลับน่ากลัวยิ่งกว่ายักษ์มาร แต่ก่อนที่คมมีดจะปลิดชีพเป้าหมายสุดท้าย ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน เสียงระฆังเตือนภัยดังกังวานไปทั่วทุกตารางนิ้ว แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากเบื้องบนจนผู้เล่นทุกคนในแผนที่ต้องทรุดฮวบลงกับพื้น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าคีย์เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ข้อความสีทองอร่ามจะปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงระบบที่เย็นชาและไร้ชีวิตชีวา *[ประกาศจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอก... ทำการอัปเดตแพตช์ฉุกเฉิน... และในขณะนี้... ผู้เล่น ‘คีย์’ ได้ถูกกำหนดให้เป็น ‘เป้าหมายการกวาดล้างสูงสุด’ โดยบุคคลที่ท่านไม่คาดคิดที่สุด...]* คีย์ชะงักฝ่ามือที่กำลังจะแทงลงไป นัยน์ตาสีดำหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เขาดึงสายตากลับขึ้นมองบนท้องฟ้าที่รอยแยกมิติสีครามกำลังฉีกขาดออกเป็นทางยาว และท่ามกลางความโกลาหลนั้น เงาร่างหนึ่งก็ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบไปชั่วขณะ "เจอตัวแล้วล่ะ... พี่ชายตัวแสบของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมผจญภัยไปกับความลับอันดำมืดนี้นะคะ!