การประจันหน้าของศิษย์อาจารย์

"หากเจ้ายังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... กระบี่ในมือข้าเล่มนี้ จักไม่ไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้น แม้กระทั่งเจ้า... ซูเยว่!" เสียงคำรามนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งจนมิติรอบกายบิดเบี้ยว ดวงตาคู่คมของเฟิ่งอู่เฉินบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิต ละอองหมอกสีดำทมิฬจากประตูมิติปริศนาไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังของเขา ราวกับหนอนพิษนับหมื่นตัวกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะ ความทรงจำอันเลวร้ายและจิตมารที่ถูกกดทับไว้ด้วยเคล็ดวิชากระบี่วิปลาสบัดนี้ปะทุขึ้นจนไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจ ทว่า ตรงหน้าของเขากลับไม่ใช่ศัตรูจากสำนักมาร หรือเทพเซียนผู้สูงส่งจากแดนเบื้องบน นางคือ หลินซูเยว่... สตรีผู้ยอมละทิ้งกฎเกณฑ์แห่งยอดเขาหิมะหมื่นปี ยอมทำลายหัวใจที่ถูกผนึกด้วยน้ำแข็งพันปีเพื่อให้ได้มารักษาเขา ท่ามกลางละอองฝนโลหิตที่โปรยปรายลงมาจากรอยแยกของนภา ปลายกระบี่วิปลาสสีนิลกาฬจ่อตรงมายังลำคอระหงของนาง ห่างเพียงแค่เศษเสี้ยวลมหายใจกั้น หลินซูเยว่ไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ดวงตางามล้ำที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับฉายแววเจ็บปวดลึกซึ้ง นางจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ไร้ซึ่งประกายแห่งสติของบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจ "อู่เฉิน..." น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย มากเสียจนผู้ฟังแทบใจสลาย "ท่านจำข้าไม่ได้แล้วหรือ..." "ฮ่าๆๆๆๆ! นังโง่เอ๊ย! เจ้านี่มันโง่งอมพระรามจริงๆ!" เสียงหัวเราะกวนประสาทและแฝงด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากห้วงสำนึกของเฟิ่งอู่เฉิน อสูรเพลิงบรรพกาลที่สิงสู่อยู่ในร่างส่งเสียงร้องโวยวายผ่านกระแสจิต "มันถูกครอบงำด้วย 'วิชาล้างวิญญาณโลหิต' ของสำนักมารบรรพกาลสมบูรณ์แบบแล้ว เจ้าคิดจะใช้ความรักเรียกสติมันหรือ? ร่างกายนี้กำลังจะถูกยึดครอง รีบหนีไปซะ... ไม่อย่างนั้นเจ้าจะได้เห็นมันใช้กระบี่แทงทะลวงหัวใจของเจ้าด้วยมือของมันเอง!" หลินซูเยว่หาได้สนใจเสียงคำรามในหัวของอสูรเพลิงไม่ นางก้าวเท้าเดินหน้าเข้าไปหาคมกระบี่วิปลาสโดยตรง! "ซูเยว่! เจ้าบ้าไปแล้วรึ!" เฟิ่งอู่เฉินคำรามลั่น ร่างกายของเขาต้านทานพลังมารจนกล้ามเนื้อปูดโปน เส้นเลือดดำปูดขึ้นทั่วใบหน้า มือที่ถือกระบี่สั่นเทิ้มอย่างรุนแรง พลังปราณกระบี่วิปลาสทะลักออกมาเป็นริ้วคลื่นสีเลือด แผดเผาพื้นดินรอบกายจนหลอมละลายกลายเป็นลาวา แต่หลินซูเยว่หาได้หวั่นเกรง นางขยับกายเข้าประชิด จนคมกระบี่สีนิลเฉือนผ่านผิวเนื้อที่ลำคอของนาง เกิดเป็นรอยแผลบางๆ มีหยดโลหิตสีแดงสดไหลรินลงมาตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ งดงาม ทว่าบาดหัวใจผู้มองยิ่งนัก นางเอื้อมมือเรียวบางทั้งสองข้างขึ้นโอบประคองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและรอยเส้นเลือดสีดำของเขา ฝ่ามือเย็นเยียบของนางแผ่ไอเซียนบริสุทธิ์เพื่อกดขี่ไอมารที่กำลังกัดกินสมองของชายหนุ่ม "ข้าไม่ไปไหนทั้งสิ้น..." นางกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความรู้สึกของเขา "ไม่ว่าท่านจะเป็นจอมมารผู้เหี้ยมโหด หรือเป็นบุรุษผู้ถือกระบี่วิปลาสสะบั้นสวรรค์... ข้า หลินซูเยว่ ก็ยังคงเป็นของท่าน ชั่วชีวิตนี้... ต่อให้ต้องคว่ำฟ้าทลายปฐพี ข้าก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากท่านไปจากข้า แม้แต่ตัวท่านเองก็ห้ามทำร้ายตัวท่านเด็ดขาด!" สัมผัสอันเย็นเยียบแต่คุ้นเคยจากนางเซียนผู้ไร้ใจ ทำให้สติอันน้อยนิดในห้วงลึกของเฟิ่งอู่เฉินสะดุ้งเฮือก ภาพความทรงจำในอดีต—วันที่เขารับนางเข้ามาในอ้อมกอดท่ามกลางหิมะโปรยปราย, วันที่นางยอมสละพลังเซียนเพื่อปกป้องเขาจากทัณฑ์สวรรค์, และคำสัญญาใต้แสงจันทร์ ณ หุบผาน้ำค้างแข็ง—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำเชี่ยว "ซู... เยว่..." เฟิ่งอู่เฉินครางชื่อนางออกมาอย่างยากเย็น ดวงตาที่แดงฉานเริ่มมีประกายสีดำจางลง ทว่า ในวินาทีที่ความหวังกำลังจะจุดประกาย ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันคำรามลั่นสนั่นหวั่นไหว เมฆทมิฬหมุนวนเป็นรูปอ่างน้ำวนขนาดมหึมา สายฟ้าสีม่วงเข้มฟาดผ่าลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ราวกับต้องการทำลายล้างทุกสิ่งให้สิ้นซาก! "ระวัง!" แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนพื้นดินยุบตัวลงไปหลายร้อยจượng เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางนภา ผู้นั้นคือ "เจ้าสำนักสวรรค์" ผู้บัญชาการกฎแห่งแดนเซียน ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากทองคำอันเย็นชา ดวงตาทอดมองลงมาด้วยความเหยียดหยัน "เฟิ่งอู่เฉิน เจ้าหนีไม่พ้นแล้ว วิชากระบี่วิปลาสต้องคำสาป บัดนี้เจ้าได้กลายเป็นมารร้ายที่ฟ้าดินไม่ยอมรับ ส่วนนังศิษย์ทรยศ... กล้าฝ่าฝืนกฎสวรรค์ไปหลงรักมารร้าย สมควรถูกประหารพร้อมกัน!" สิ้นเสียงประกาศิต ฝ่ามือทองคำขนาดมหัศจรรย์ก็กดทับลงมาจากฟากฟ้า พลังกดดันระดับนี้ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตบรรพกาลยังต้องกระอักโลหิต หลินซูเยว่สะบัดมือเรียก "กระบี่เก้าเหมันต์" ออกมาจากความว่างเปล่า ร่างระหงพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศเพื่อต้านทานฝ่ามือทองคำนั้นแทนเฟิ่งอู่เฉินที่กำลังต่อสู้กับไอมารในร่าง นางแผดเผาพลังเซียนทั้งหมดที่มีในพริบตาเดียว ปราณกระบี่น้ำแข็งแผ่ขยายออกเป็นรูปดอกบัวเหมันต์พันกลีบ เข้าปะทะกับฝ่ามือทองคำอย่างดุเดือด! *ตูมมมมม!* คลื่นพลังสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งเก้าชั้นฟ้า แผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ หลินซูเยว่กระอักโลหิตคำโตออกมา ร่างของนางร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าดั่งดาวตก ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความคลุ้มคลั่งของเฟิ่งอู่เฉิน "ซูเยว่!!!!!!!!" เสียงคำรามของเฟิ่งอู่เฉินดังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่สูญเสียคู่ชีวิต ไอมารสีดำทมิฬระเบิดออกจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกกลืนกินจนหมดสิ้น ในดวงตาคู่นั้นเหลือเพียงความตายและความพินาศ! เขาลุกขึ้นยืน ชู "กระบี่วิปลาส" ขึ้นชี้ฟ้า ปราณกระบี่สีเลือดพุ่งทะลวงทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ผ่าแบ่งมฆทมิฬออกเป็นสองเสี่ยงในดาบเดียว! เจ้าสำนักสวรรค์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความตกใจ "วิชากระบี่สะบั้นสวรรค์แท้จริง... เจ้าฝึกสำเร็จถึงขั้นที่สิบแล้วรึ!" เฟิ่งอู่เฉินไม่กล่าวคำใด ร่างของเขากลายเป็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นไปประจันหน้ากับเจ้าสำนักสวรรค์กลางนภา ปลายกระบี่จ่อตรงไปยังระหว่างคิ้วของอีกฝ่ายด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในรอบพันปี ทว่า ในขณะที่กระบี่กำลังจะปะทะกันนั้นเอง พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหลังของเฟิ่งอู่เฉินก็ปริแตกออก... มือคู่หนึ่งที่เหี่ยวย่นราวกับซากศพ แต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบรรพกาลที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ยื่นออกมาจากรอยแยกมิติสีเลือด แล้วคว้าหมับเข้าที่หัวใจของเฟิ่งอู่เฉินจากด้านหลัง! เสียงหัวเราะแหบแห้งราวกระดูกกระทบกันดังขึ้นข้างหูของเขา "ศิษย์เอ๋ย... เจ้าคิดว่าวิชากระบี่วิปลาสที่เจ้าฝึกฝนมาตลอดชีวิต... แท้จริงแล้วเป็นของใครกันเล่า?" — ลั่วอสูรหมื่นภูผา —