จุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้น

กลิ่นคาวเลือด น้ำยาฆ่าเชื้อ และเสียงสัญญาณชีพที่ดังลากยาวเป็นเส้นตรง... นั่นคือความทรงจำสุดท้ายที่แพทย์เช่นผมปรารถนาจะลืมเลือนแต่กลับฝังรากลึกในขั้วหัวใจ "หมอภัทรครับ! ความดันตกฮวบลงเหลือหกสิบแล้ว หัวใจหยุดเต้น!" เสียงตะโกนของพยาบาลสาวหน้าห้องผ่าตัดยังคงก้องกังวานในโสตประสาท ร่างกายของผมในวัยสี่สิบห้าปีที่ผ่านการอดนอนติดต่อกันสามวันเพื่อยื้อชีวิตผู้ป่วยทรุดฮวบลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ความเหนื่อยล้าสะสมและการหักหลังอย่างเลือดเย็นจากคนที่ไว้ใจที่สุด—ดร.ชวิน ผู้เป็นทั้งอาจารย์และสหายร่วมอุดมการณ์—ได้แทงข้างหลังผมจนมิดด้าม เอกสารสิทธิ์บัตรงานวิจัยที่ถูกขโมยไป และรอยยิ้มเยาะเย้ยในห้องประชุมวันนั้น คือภาพสุดท้ายก่อนที่โลกทั้งใบจะดับมืดลง ทว่า... ความตายไม่ใช่จุดจบ "พรวด!" ผมสะดุ้งสุดตัว กอบโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ราวกับคนจมน้ำ ร่างกายที่ควรจะไร้เรี่ยวแรงและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการตรากตรำทำงาน กลับเบาสบายและเต็มไปด้วยพละกำลังอย่างน่าประหลาด ผมกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก เพดานห้องสีขาวคุ้นตา กลิ่นกระดาษตำราแพทย์ที่กองสุมอยู่บนโต๊ะทำงาน และปฏิทินตั้งโต๊ะที่ปรากฏตัวเลขศักราชซึ่งควรจะเลือนหายไปจากความทรงจำนานแล้ว *พ.ศ. 2547* ผมยื่นมือสั่นเทาขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเอง ผิวสัมผัสที่ไร้รอยย่น ไม่มีร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าของกาลเวลา นี่คือร่างของผมเมื่อยี่สิบปีก่อน... ช่วงเวลาที่ผมยังเป็นเพียงแพทย์ประจำบ้านปีที่สอง ผู้มีดวงตาสดใส เต็มไปด้วยความฝันที่จะเปลี่ยนแปลงวงการแพทย์ และยังไม่เคยรู้จักความโหดร้ายของความโลภในจิตใจมนุษย์ ตู้เย็นขนาดเล็กส่งเสียงหึ่งเบาๆ นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาตีสองสิบห้านาที ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกห้องพักแพทย์ดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ขัดจังหวะความคิดที่กำลังสับสนวุ่นวายของผม รินรดาในวัยสาวสะพรั่ง ยืนอยู่หลังบานประตู สีหน้าของเธอยามนี้เต็มไปด้วยความกังวลและความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้ มือเรียวเล็กกำลังกำแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "หมอภัทรคะ... เอ่อ หมอภัทรครับ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาที่ผมมองเธอ มันคงเป็นสายตาที่ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความโหยหาจนเธอกลัว "คุณอาของฉัน... ท่านไม่ได้หัวใจวายเสียชีวิตตามที่โรงพยาบาลสรุปใช่ไหมคะ นี่คือผลชันสูตรลับที่ฉันเพิ่งขโมยออกมาจากห้องทำงานของผู้อำนวยการ... ดร.ชวินลงมือฆาตกรอาของฉัน เพื่อแย่งชิงโครงการวิจัยชิ้นนั้น!" คำพูดนั้น... ประโยคนี้... ความทรงจำที่เคยเลือนรางไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำเชี่ยว นี่คือคืนเหตุการณ์พลิกผันครั้งแรกในชีวิตของผม! ในเส้นเวลาเดิม ผมที่ยังไร้เดียงสาและหวาดกลัวอำนาจมืด ได้ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเธอเพราะเกรงกลัวอิทธิพลของโรงพยาบาล ส่งผลให้รินรดาต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว และจบลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ถูกจัดฉากขึ้นในอีกสามวันต่อมา ส่วนผมก็กลายเป็นหุ่นเชิดให้ดร.ชวินเหยียบย่ำจนครอบครัวพังพินาศในเวลาต่อมา ผมมองหน้าหญิงสาวผู้ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า หัวใจที่เคยด้านชาจากการสูญเสียกลับมาเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่น ความเด็ดเดี่ยว และความแค้นที่สุมอก ยี่สิบปีที่ผมสูญเสียไป... โอกาสที่สวรรค์เมตตาประทานหัตถ์เทวะคู่นี้ให้ย้อนกลับมา ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ผมใช้ชีวิตแบบเดิมอีกครั้ง ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินเข้าไปหารินรดาอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความมั่นใจถูกระบายขึ้นบนใบหน้า มือใหญ่เอื้อมไปแตะบ่าบอบบางของเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคงที่เธอโหยหา "ไม่ต้องกลัวนะครับรินรดา..." น้ำเสียงของผมทุ้มนุ่ม หนแน่น และไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายคุณได้อีก และคนที่พรากทุกอย่างไปจากเรา... มันจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต" ผมดึงแฟ้มเอกสารในมือเธอมาเปิดดูด้วยสายตานิ่งสงบ แต่ในอกกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งการชำระแค้นและการปกป้อง ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก พร้อมกับเงาสะท้อนใต้ประตูกระจกที่หยุดนิ่งอยู่หน้าห้องพักแพทย์ เสียงเคาะประตูอย่างหยาบคายสามครั้งดังขึ้นตามมา ก่อนที่กลอนประตูกระจกจะถูกบิดเปิดออกโดยไม่ต้องได้รับอนุญาต! ดร.ชวิน ในชุดกาวน์สะอาดสะอ้าน รอยยิ้มจอมปลอมที่เคลือบยาพิษประดับอยู่บนใบหน้า พร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนยืนประกบซ้ายขวา สายตาดุจเหยี่ยวของอาจารย์แพทย์ผู้ทรงอิทธิพลกวาดตามองมาที่เราทั้งสองคนอย่างเยียบเย็น "ดึกดื่นคื่นมืดแบบนี้ หมอภัทรกับคุณนักข่าว... กำลังปรึกษาเรื่อง ‘ความลับ’ อะไรกันอยู่หรือครับ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและแก้ไขอดีตไปกับผมนะครับ