ชัยชนะในยกแรก

"หมอบลง!" เสียงคำรามก้องดังกังวานขึ้นพร้อมกับร่างของชายชุดดำที่ลอยละลิ่วกระแทกกับผนังห้องประชุมจนร้าว กระสุนนัดนั้นพลาดเป้าไปเจาะเข้าที่มุมโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนเศษไม้แตกกระจาย เสียงปืนเก็บเสียงที่ดังเพียง 'ฟึ่บ' เบาหวิวไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว ผมทิ้งตัวลงกับพื้นตามสัญชาตญาณทันที หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปยังผู้มาใหม่ที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางควันและเศษกระจกที่โปรยปรายลงมาเหมือนหิมะสีใส เขาคือ 'สารวัตรอิทธิพล' นายตำรวจนอกราชการที่ผมเคยช่วยชีวิตไว้ในอีกเส้นขนานของเวลา เขาไม่ได้มาตัวเปล่า แต่ในมือขวาของเขาคือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่เปื้อนเลือดจางๆ "ผมมาส่งของที่ชวินอยากให้ทำลายทิ้งที่สุด" สารวัตรอิทธิพลกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผิดกับแววตาที่คมกริบดุจเหยี่ยว เขามองข้ามร่างชายฉกรรจ์ที่นอนโอดครวญอยู่บนพื้นไปยัง ดร.ชวิน ที่บัดนี้ใบหน้าถอดสี ซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือด ชวินพยายามรวบรวมสติ แม้มือจะสั่นเทาแต่เขายังคงเชิดหน้าขึ้น "คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในที่ประชุมของสภาการแพทย์ นี่มันการบุกรุก!" ผมลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากสูทอย่างช้าๆ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ "สิทธิในการพูดความจริง ไม่เคยถูกจำกัดด้วยสถานที่ครับ ดร.ชวิน" ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับชายที่เป็นเสมือนปีศาจในคราบนักบุญ "เอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินเล่มนั้น คือรายงานผลการทดลองยาตัวใหม่ที่คุณแอบนำไปใช้กับคนไข้โดยไม่ผ่านการยินยอม... และมันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปลี่ยนสถานะของคุณ จาก 'อาจารย์แพทย์' เป็น 'นักโทษคดีฆาตกรรม' โดยสมบูรณ์" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องประชุม กรรมการสภาฯ ต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก สายตาของพวกเขาเปลี่ยนจากความเคลือบแคลงสงสัยมาเป็นความเกลียดชังที่พุ่งตรงไปยังชวิน ชวินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ท่ามกลางความกดดัน "แกคิดว่าแค่กระดาษไม่กี่แผ่นจะทำลายอาณาจักรที่ฉันสร้างมานับสิบปีได้งั้นหรือ หมอภัทร? โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและผลประโยชน์ ไม่ใช่ความถูกต้องจอมปลอม" ผมไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่ยิ้มออกมาบางๆ ยิ้มที่ทำให้ชวินต้องชะงัก "ความจริงอาจจะถูกฝังได้ แต่มันไม่มีวันตายครับ และที่สำคัญ... ผมไม่ได้มาคนเดียว" ผมหันไปทางประตูห้องประชุม รินรดาเดินก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ ในมือเธอถือแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับหน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้อง "ท่านประธานและกรรมการทุกท่านคะ" รินรดาเริ่มต้นเสียงกังวาน "สิ่งที่ทุกท่านเห็นในแฟ้มคือจุดเริ่มต้น แต่สิ่งที่ดิฉันถืออยู่ในมือ คือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับของบริษัทเวชภัณฑ์ข้ามชาติที่เชื่อมโยงกับ ดร.ชวิน โดยตรง การเคลื่อนไหวทางการเงินทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในระบบคลาวด์ที่เขาลบไม่ถึงแล้วค่ะ" บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชวินถอยหลังกรูดจนเกือบชิดหน้าต่าง มุมปากของเขาเริ่มกระตุก ผมเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นเหงื่อที่ไหลซึมจากขมับ นี่คือชัยชนะในยกแรกที่ผมเฝ้ารอมานาน การล่มสลายของภาพลักษณ์ที่เขาเพียรสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า "หมอภัทร... แกมันปีศาจ" ชวินพึมพำผ่านไรฟัน "ผมก็แค่หมอคนหนึ่งที่อยากทวงคืนสิ่งที่สูญเสียไป" ผมขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา "และการแก้ไขอดีตของผม ไม่ได้จบแค่ที่นี่ แต่หมายถึงการชดใช้ในทุกสิ่งที่แกทำไว้... ทั้งหมด" ชวินกำหมัดแน่น พยายามจะคว้าอะไรบางอย่างจากในกระเป๋าเสื้อสูท แต่สารวัตรอิทธิพลไวกว่า เขาคว้าข้อมือของชวินไว้มั่นก่อนจะล็อกไขว้หลังทันที เสียงสบถด่าทอที่ไร้ความหมายดังออกมาจากปากชายผู้เคยหยิ่งผยอง ผมหันกลับมามองกรรมการสภาฯ ทุกคนในห้องกำลังรอคำตอบจากผม และผมรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดในชีวิตการเป็นหมอของผม แต่มันไม่ใช่แค่ชัยชนะของผมเพียงคนเดียว ในขณะที่สารวัตรอิทธิพลกำลังจะคุมตัวชวินออกไปนั้นเอง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็สั่นเตือนรัวๆ เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ ผมหยิบขึ้นมาเปิดดูเพียงแวบเดียว ดวงตาก็เบิกโพลงขึ้นทันที ข้อความนั้นสั้นแต่แฝงไปด้วยความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปถึงกระดูกสันหลัง 'ดีใจกับชัยชนะในวันนี้ด้วยนะ หมอภัทร... แต่แกแน่ใจหรือว่า 'รินรดา' ที่ยืนอยู่ข้างหลังแกตอนนี้ คือตัวจริง?' ผมชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ผมค่อยๆ หันกลับไปมองรินรดาที่กำลังยืนยิ้มให้กรรมการสภาฯ อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ผมสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... เข็มกลัดรูปดอกไม้ที่หน้าอกเสื้อของเธอ ซึ่งเธอมักจะใส่เป็นประจำ แต่วันนี้มันกลับติดอยู่ 'สลับข้าง' ความสงสัยก่อตัวขึ้นเป็นพายุในหัวใจ หรือว่าชัยชนะนี้เป็นเพียงกับดักที่ซ้อนอยู่ในกับดักอีกชั้นหนึ่งกันแน่? ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตา