กับดักของศัตรู

“หลักฐานการปลอมแปลงเวชระเบียน... และลายเซ็นของคุณในเคสผู้ป่วยโรคหัวใจเมื่อสามปีก่อน นี่คือสิ่งที่คนเขาพูดกันทั่วทั้งโรงพยาบาลนะครับ หมอภัทร” เสียงของ ดร.ชวิน ทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนเส้นประสาทของผมในห้องประชุมคณะกรรมการจริยธรรมที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง แสงไฟนีออนเหนือศีรษะส่องลงมากระทบกรอบแว่นของเขาจนเกิดเงาสะท้อนบดบังแววตาอำมหิตเบื้องหลังนั้นไว้ ผมขยับเนคไทเล็กน้อย พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้มั่นคงที่สุด สบตากับชายที่ผมรู้ดีว่ามือของเขานั้นเปื้อนเลือดคนในครอบครัวผมมากแค่ไหน “คำกล่าวหาลอยๆ จากปากคนเพียงคนเดียว โดยปราศจากต้นขั้วเอกสารที่ตรวจสอบได้จริง ผมคิดว่ามันดูไม่สมเกียรติเท่าไหร่สำหรับระดับอาจารย์แพทย์นะครับ ดร.ชวิน” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสร้งทำเป็นไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่ในใจกำลังคำนวณหมากกระดานนี้อย่างหนักหน่วง ชวินแค่นยิ้มที่มุมปาก เขาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ก่อนจะดันมันมาตรงหน้าผม “ที่ผมพูดไม่ใช่คำกล่าวหาครับ แต่มันคือความห่วงใยในฐานะครู... ผมไม่อยากให้ชื่อเสียงที่สั่งสมมาของ ‘อดีตศัลยแพทย์มือทอง’ ต้องมาพังทลายเพราะความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในอดีตที่คุณพยายามจะซุกไว้ใต้พรมหรอกนะครับ” บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบขาดใจ กรรมการแต่ละท่านต่างพากันหลบสายตา ผมรู้ดีว่านี่คือกับดักที่เขาวางไว้เพื่อถอดถอนใบอนุญาตประกอบวิชาชีพของผม หากผมเสียหลักเพียงนิดเดียว แผนการล้างแค้นที่เตรียมมาทั้งหมดย่อมพังทลายลงในพริบตา รินรดาที่นั่งอยู่มุมห้องทำได้เพียงบีบมือตัวเองแน่น เธอส่งสายตามาให้ผมเป็นเชิงเตือนว่าห้ามวู่วาม ผมรับรู้ความรู้สึกนั้นได้ดี แต่ในหัวของผมขณะนี้กลับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน... วันที่ผมถูกบังคับให้ทำศัลยกรรมโดยมีปืนจ่ออยู่ที่หลังคาโรงพยาบาล นั่นคือสิ่งที่ชวินต้องการจะหยิบยกมาอ้าง เพื่อโยนความผิดทั้งหมดให้เป็นความประมาทเลินเล่อของผมเพียงผู้เดียว “ถ้าคุณคิดว่าเอกสารนั่นคือความจริง...” ผมเว้นจังหวะ เลื่อนแฟ้มนั้นกลับไปหาเขาช้าๆ ด้วยกิริยาที่สุภาพแต่หนักแน่น “ก็ขอเชิญให้ทางคณะกรรมการส่งเรื่องตรวจสอบตามกระบวนการยุติธรรมได้เลยครับ ผมยินดีให้ความร่วมมือเต็มที่ แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น ผมมี ‘ข้อมูล’ บางอย่างที่น่าสนใจยิ่งกว่ามานำเสนอให้ทุกท่านในห้องนี้พิจารณาก่อนจะตัดสินใจอะไรลงไปนะครับ” ผมกดรีโมทคอนโทรลในมือ ภาพเอกสารโอนเงินจากบัญชีลับของบริษัทเวชภัณฑ์ที่ชวินมีส่วนเกี่ยวข้องถูกฉายขึ้นบนจอโปรเจคเตอร์ทันที ชวินชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความกราดเกรี้ยวที่ถูกเก็บงำไว้แทบไม่อยู่ “นั่นมันของปลอม!” ชวินโพล่งขึ้นมา สุขุมวิทที่เขาสร้างไว้พังทลายลงในพริบตา “ปลอมหรือไม่... ท่านคณะกรรมการคงต้องเป็นผู้พิจารณา แต่ที่แน่ๆ ข้อมูลชุดนี้เชื่อมโยงไปถึงผู้ป่วยที่เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำในวอร์ดของอาจารย์ชวินเมื่อเดือนก่อนด้วยนะครับ” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เริ่มเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันอื้ออึง ชวินกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าหากเรื่องนี้ถูกขุดคุ้ย ชีวิตของเขาที่สร้างมาบนกองซากศพจะจบลงทันที ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะเผยไม้ตายสุดท้าย เสียงประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสามนายในเครื่องแบบเต็มยศที่เดินตรงดิ่งมาทางนี้ หนึ่งในนั้นถือนำหมายจับเข้ามาแสดงต่อหน้าทุกคนในห้อง “หมอภัทรครับ คุณถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติดในโรงพยาบาล ตามหลักฐานที่ได้รับแจ้งจากพลเมืองดีครับ” หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมหันไปมองชวินที่กำลังยืนยิ้มเยาะด้วยสายตาของผู้ชนะ เขาไม่ได้วางแผนแค่จะไล่ผมออกจากโรงพยาบาล แต่เขาต้องการให้ผมกลายเป็นอาชญากรที่ไม่มีวันได้กลับมาแตะมีดผ่าตัดอีกชั่วชีวิต รินรดาลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอซีดเผือดขณะที่ตำรวจเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ผมมองไปที่ชวินอีกครั้ง เห็นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความบางอย่าง ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ผมเหมือนกำลังจะบอกว่า 'เกมนี้จบแล้ว' ทันใดนั้น ไฟในห้องประชุมทั้งหมดก็ดับลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของพนักงานในห้องที่ดังระงมขึ้นมาในความมืดมิด! ขอให้ทุกท่านโปรดติดตามการแก้เกมครั้งสำคัญของผมในบทต่อไปด้วยนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตา