รอยเท้าที่เปลี่ยนแปลง

กลิ่นอายของกำยานสนเผาไหม้จนเกือบหมดดอก ทิ้งควันสีเทาจางๆ ให้ม้วนตัวขึ้นสู่เพดานไม้แกะสลักลายหงส์เหิน ภายในห้องหนังสือลับของจวนสกุลหลวนเวลานี้ เงียบงันเสียจนได้ยินกระทั่งเสียงหยดของนาฬิกาน้ำทองคำสำริด หลวนเฟยหลงไม่แม้แต่จะชายตามองกระดาษสาชุ่มโลหิตที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ ม้วนพระราชโองการประหารชีวิตในยามสามซึ่งถูกส่งมาโดยขันทีคนสนิทของฮ่องเต้เมื่อหนึ่งก้านธูปก่อน หาได้สร้างความสะเทือนใจให้แก่บุรุษผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนไม่ ตรงกันข้าม... นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกลับทอประกายระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าเดือนมืด ลึกล้ำและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ยามสาม... ช่างเป็นเวลาที่เหมาะสมเหลือเกินสำหรับการตายของข้าในอดีตชาติ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ มือหนาในอาภัพไหมปักลายเมฆสีนิลเอื้อมไปหยิบถ้วยชาจัสมินที่ยังอุ่นอยู่ขึ้นมาหมุนช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเซรามิกเนื้อเนียนละเอียด รอยแผลเป็นจากการจับกระบี่มาทั้งชีวิตปรากฏเด่นชัดยามต้องแสงเทียน จ้าวอี้ถิง ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาไม้แกะสลักอยู่มุมห้อง ปรายตามองท่าทีสุขุมเกินมนุษย์นั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก กุนซือหนุ่มผู้สวมอาภัพสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศหม่นหมองรอบตัว ขยับพัดหยกในมือเบาๆ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ท่านแม่ทัพดูจะไม่ตกใจเลยสักนิดกับกำหนดการตายของตนเอง หรือว่า... ในความฝันที่ท่านอ้างถึงเมื่อยามตื่น จะบอกกล่าวเรื่องราวทั้งหมดจนปรุโปร่งแล้วคะ?" เฟยหลงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยความนุ่มนวล ทว่าเสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับหนักแน่นดั่งค้อนเหล็กตอกลงบนแผ่นศิลา เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับสหายสนิทผู้กุมความลับทั้งหมด รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากหยักลึก "ความฝันกระนั้นหรือ... อี้ถิง เจ้าคิดว่าความเจ็บปวดจากการถูกแทงข้างหลังด้วยกระบี่ของน้องร่วมสาบาน และกลิ่นคาวเลือดของคนในตระกูลที่นองท่วมลานบ้าน เป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ งั้นหรือ? ข้าได้ลิ้มรสชาติของความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และสวรรค์ก็เมตตาให้โอกาสข้าได้ 'ย้อนศร' กลับมาเดินหมากตานี้ใหม่อีกครา" บรรยากาศภายในห้องราวกับลดฮวบลงจนหนתาวเหน็บ จ้าวอี้ถิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง บุรุษผู้นี้เปลี่ยนไป... ไม่สิ หลวนเฟยหลงในยามนี้มีความน่ากลัวบางอย่างที่แม้แต่เขายังต้องระวัง "ในเมื่อท่านรู้ว่าในยามสาม หน่วยองครักษ์เสื้อแพรจะบุกเข้ามาปิดล้อมจวน และพระราชโองการฉบับนี้จะถูกประกาศว่าเป็นกบฏที่ต้องกวาดล้างให้สิ้นซาก ท่านยังจะนั่งจิบชาอยู่อีกหรือคะ? แผนการเดิมที่ท่านเคยใช้มันใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้วในโลกที่ท่านฟื้นขึ้นมาเร็วกว่ากำหนดเช่นนี้" "ถูกต้อง..." เฟยหลงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแฝงไปด้วยพลังกดดันอันน่าเกรงขามที่สะสมมาจากการนำทัพนับสปีด อาภัพสีดำสนิทสะท้อนแสงไฟวับแวม "นั่นเพราะข้าไม่มีทางเดินเข้าสู่กับดักเดิมที่พวกมันขุดรอไว้... ข้าจะไม่รอให้ถ้วยยาพิษมาวางอยู่ตรงหน้า หรือรอให้ทหารนับพันนายมาปิดล้อมจวนเพื่อจับกุมนักโทษประหาร" เขาเดินไปหยิบหน้ากากเงินลวดลายอสูรดุร้ายขึ้นมาถือไว้ในมือ ปลายนิ้วลูบไล้รอยหยักของหน้ากากอย่างเชื่องช้า "ในเมื่อพวกมันต้องการให้ข้าตายในยามสาม... ข้าก็จะมอบ 'ศพ' ให้พวกมันได้ยลโฉมสมใจ" จ้าวอี้ถิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก ประกายตาของกุนซือผู้ชาญฉลาดวับวาวขึ้นมาทันที "โอ้? ดูท่าท่านคงจะมีแผนการเด็ดดวงเตรียมไว้ต้อนรับแขกยามวิกาลแล้วสินะคะ เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าท่านแม่ทัพผู้ปราดเปรื่องจะสลัดคราบนักโทษประหารได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้ราชสำนักต่างก็จับจ้องมาที่จวนสกุลหลวนราวกับฝูงแร้งจ้องมองซากศพ" "เราจะไม่หนีออกจากเมืองหลวง..." เฟยหลงหันกลับมามองสหายรัก แววตาคมกริบฉายแววอำมหิตที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด "แต่เราจะเดินเข้าวังหลวง... ในเวลาที่ไม่มีใครคาดคิด" เสียงหัวอกของแผนการอันลึกล้ำเริ่มเคลื่อนตัว เฟยหลงไม่รอช้า เขาหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมาแล้วตวัดพู่กันเขียนแผนผังเส้นทางลับใต้ดินที่เชื่อมต่อระหว่างตำหนักในกับคลังหลวง ซึ่งเป็นความลับสุดยอดที่แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่ล่วงรู้ หมึกสีดำสนิทซึมลงบนกระดาษสาอย่างรวดเร็ว ราวกับชะตากรรมที่ถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยมือของเขาเอง "จำได้หรือไม่ อี้ถิง... ว่าในคืนวันประหารข้าเมื่อชาติก่อน สนมเอกเซียวเป็นผู้ทูลเสนอให้ใช้ยาพิษชนิดใด?" จ้าวอี้ถิงก้าวเข้ามาใกล้ ก้มมองแผนผังบนโต๊ะก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หญ้าพันพิษสวรรค์... พิษร้ายที่ไร้สีไร้กลิ่น ทำให้ผู้ดื่มหลับใหลไปตลอดกาลโดยไม่ทรมาน" "ดี..." มุมปากของเฟยหลงยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "คืนนี้... เราจะสับเปลี่ยนตัวยา และส่งของขวัญชิ้นงามนี้กลับคืนสู่ตำหนักของพระสนมผู้สูงส่งนางนั้นแทน" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดด้วยการวางแผนหมากเกมการเมืองอันเลือดเย็น ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าฝบเบาแต่รวดเร็วดังก้องมาจากนอกประตูห้องหนังสือ เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้มาจากทหารยามหน้าจวน และไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ทั่วไป กึก! ร่างของหลวนเฟยหลงชะงักไปเล็กน้อย มือที่ถือพู่กันหยุดนิ่งกลางอากาศ จ้าวอี้ถิงหันขวับไปมองบานประตูไม้แกะสลักทันที สัญชาตญาณของกุนซือและแม่ทัพร่ำร้องเตือนภัยพร้อมกัน ประตูกลที่เชื่อมกับห้องโถงลับเปิดออกอย่างเชื่องช้า ไร้ซึ่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานพับ ทว่ากลับมีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยหลงฤดูโชยเข้ามาแตะนาสิก ทั้งที่ในฤดูนี้ไม่มีทางที่จะมีดอกเหมยเบ่งบานได้เลย เงาร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งก้าวพ้นความมืดเข้ามาในห้อง นางสวมอาภัพผ้าแพรสีม่วงเข้มปักลายดิ้นทองระยิบระยับ ใบหน้าครึ่งบนถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าคลุมหน้าโปร่งบาง ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยที่มองตรงมายังหลวนเฟยหลงกลับเต็มไปด้วยประกายระยับที่อ่านไม่ออกว่าเป็นมิตรหรือศัตรู นางหยุดยืนห่างจากโต๊ะหนังสือเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไพเราะดุจเสียงกระดิ่งเงิน ทว่ากลับสร้างความตกตะลึงให้แก่บุรุษทั้งสองจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "ท่านแม่ทัพหลวน... ดูท่าท่านจะรีบร้อนจัดงานศพให้ตนเองเสียจนลืมไปแล้วกระมัง ว่ายังมี 'หนี้ชีวิต' อีกหนึ่งบทที่ท่านยังไม่ได้ชำระให้แก่ข้า" หลวนเฟยหลงหรี่ตาลงมองสตรีปริศนาผู้นั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ นัยน์ตาคมปลาบกวาดมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว แต่นางผู้นี้... ไม่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำของเขาทั้งในชาติภพก่อนและชาติภพนี้! นางเป็นใครกันแน่? และเหตุใดจึงรู้ว่าเขาฟื้นคืนชีพกลับมาพร้อมกับความแค้น? ก่อนที่เฟยหลงจะทันได้เอ่ยปากซักถาม สตรีปริศนาก็ยกมือขึ้นปลดผ้าคลุมหน้าออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าสะสวยล่มเมืองที่ซ่อนอยู่ภายใต้แสงเทียน... พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้หัวใจของอดีตแม่ทัพไร้พ่ายกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและเดิมพันด้วยลมหายใจไปพร้อมกับข้า หวังว่าทุกท่านจะยังคงจับตาดูกลยุทธ์ของหลวนเฟยหลงในตอนต่อไปนะคะ