ฟื้นจากความตาย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในลำคอ ความเจ็บปวดจากการถูกคมดาบชำแรกผ่านกระดูกสันหลังยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ใหญ่ ความมืดมิดที่โอบล้อมร่างไร้วิญญาณกลางทุ่งสังหารดูเหมือนจะนิรันดร์ ทว่า... ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ไหลเวียนกลับมาในเส้นเลือดนั้นกลับคมกริบเสียยิ่งกว่ารอยแผล "ท่านแม่ทัพ... ท่านแม่ทัพหลวน! โปรดดื่มโอสถถ้วยนี้เถิดเจ้าค่ะ หากท่านยังนิ่งเฉยเช่นนี้ ความผิดฐานขัดพระราชโองการจะนำหายนะมาสู่ตระกูลหลวนจนสิ้น!" เสียงแหลมสูงที่ปนไปด้วยความร้อนรนไม่ได้มาจากยมทูต แต่มาจากสตรีที่สวมอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองละเอียดประณีต หลวนเฟยหลงลืมตาขึ้นโพลง ร่างกายที่เคยถูกดาบกบฏแทงทะลุจนสิ้นลมหายใจบัดนี้กลับมาขยับเขยื้อนได้อีกครั้ง หัวใจในอกเต้นหนักหน่วงราวกับกลองศึกที่รัวย้ำเตือนถึงความตายที่เพิ่งผ่านพ้น เขาไม่ได้อยู่ในนรก... และนี่ไม่ใช่สนามรบที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่าน สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์บาดเจ็บกวาดมองไปรอบห้องบรรทมที่คุ้นตา กลิ่นกำยานมวลไม้กฤษณาหอมอบอวลแทนที่กลิ่นสนิมเหล็ก แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาบนฉากกั้นไม้แกะสลักลวดลายมังกรห้าเล็บ—ใช่แล้ว นี่คือจวนแม่ทัพในคืนก่อนวันที่เขาจะถูกล้อมฆ่าด้วยข้อหากบฏที่ไม่ได้ก่อ "ท่าน... ยังมีสติอยู่หรือไม่เพคะ?" นางกำนัลข้างกายรีบขยับเข้ามาใกล้ มือที่สั่นเทาถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา หลวนเฟยหลงจ้องมองถ้วยโอสถนั้น สายตาที่เคยอ่อนโยนยามมองสตรีผู้นี้บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลงทันที เขาจำได้แม่นยำ โอสถถ้วยนี้คือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม มันไม่ใช่โอสถบำรุง แต่เป็นยาพิษไร้สีไร้กลิ่นที่ทำให้เขากลายเป็นคนไร้เรี่ยวแรงในวันที่กองทัพราชองครักษ์บุกเข้ามาล้อมจวน "ยาถ้วยนี้... เจ้าต้มเองกับมือหรือ?" เสียงของเขาแหบพร่า ทว่ามีอำนาจกดดันจนนางกำนัลชะงักงัน "ข... ข้ามิกล้าเพคะ เป็นท่านกุนซือจ้าวอี้ถิงส่งมาให้เพื่อฟื้นฟูธาตุไฟของท่านแม่ทัพโดยเฉพาะ" ชื่อของจ้าวอี้ถิงทำให้มุมปากของหลวนเฟยหลงกระตุกเล็กน้อย ความทรงจำในชาติก่อนของเขา... จ้าวอี้ถิงคือคนที่หายตัวไปอย่างลึกลับในวันเกิดเหตุ และเขาก็เชื่อมาตลอดว่าเป็นอีกฝ่ายที่หักหลังตน เขาไม่ได้ตอบรับ แต่กลับยื่นมือที่ยังคงมีรอยแผลเป็นจางๆ จากการฝึกยุทธ์รับถ้วยนั้นมา นิ้วยาวเรียวแกร่งดั่งนิ้วแม่ทัพแตะที่ขอบถ้วยเบาๆ เขาไม่ได้ดื่มลงไป แต่กลับเทของเหลวขุ่นมัวนั้นลงบนกระถางต้นโบตั๋นข้างเตียงเพียงเสี้ยววินาทีที่นางกำนัลหันไปหยิบผ้าเช็ดหน้า *ฉ่า...* เพียงครู่เดียว ใบไม้สีเขียวสดของต้นโบตั๋นก็เหี่ยวเฉาดำคล้ำลงราวกับถูกไฟแผดเผา นางกำนัลสาวเบิกตากว้างจนแทบถลน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสอง "กุนซือจ้าวอี้ถิงช่างมีความปรารถนาดี... ชนิดที่ข้าไม่อาจรับไว้ได้จริงๆ" หลวนเฟยหลงแค่นยิ้ม แววตาคมดุจใบมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของนางกำนัล "บอกเขาเสียว่า ข้าฟื้นแล้ว และนับจากนี้... ใครที่กล้าหยิบยื่นความตายให้ข้าในถ้วยชา คนผู้นั้นจะต้องเป็นคนดื่มมันลงไปแทน" เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยอ่อนแอจากการวางยาพิษสะสมกลับมาเปี่ยมไปด้วยพลังอย่างน่าประหลาด หรือนี่จะเป็นพรสวรรค์จากสวรรค์ที่มอบโอกาสให้เขากลับมาแก้ไขอดีต ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นหน้าห้องพัก เงาร่างสูงโปร่งทอดผ่านบานประตูไม้ กระดาษสาที่หุ้มไว้ถูกแสงเทียนขับเน้นให้เห็นโครงร่างของผู้มาเยือน จังหวะการก้าวเดินที่แฝงด้วยความสงบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจลึกลับหยุดลงที่หน้าห้อง "ท่านแม่ทัพ ท่านดูเหมือนจะลืมไปว่า... ยาพิษที่ข้าปรุงให้นั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่า แต่มีไว้เพื่อทดสอบว่าศัตรูในจวนท่านนั้นมากเพียงใด" ประตูถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เห็นจ้าวอี้ถิงในชุดคลุมสีครามเข้ม ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความเฉลียวฉลาด แต่มันเต็มไปด้วยความลึกซึ้งที่หลวนเฟยหลงไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในชาติภพที่แล้ว มือของจ้าวอี้ถิงยื่นพระราชโองการลับฉบับหนึ่งออกมา ขอบกระดาษสีเหลืองทองนั้นมีรอยเลือดสดๆ ประทับอยู่ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้มาไม่นาน "การกบฏไม่ได้เริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้... แต่มันเริ่มขึ้นตั้งแต่วินาทีที่ท่านฟื้นขึ้นมานี่เอง และฮ่องเต้... เพิ่งจะมีรับสั่งให้ประหารชีวิตท่านภายในยามสามของคืนนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลากลับไปพร้อมกับหลวนเฟยหลงนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในบทเริ่มต้นนี้จะทำให้ทุกท่านวางไม่ลงจนต้องรีบพลิกหน้าถัดไปค่ะ