แชตกลุ่มนรกที่ทำเอาประสาทกิน

“นี่คุณ... จะขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิด เพื่อให้ฉันสิงร่างคุณไปเลยไหมคะ?” กวินสะดุ้งสุดตัวจนโทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาที่มาพร้อมกับพริ้มทำให้เขาสมองประมวลผลไม่ทัน ระยะห่างที่ว่าศูนย์นั่นไม่ใช่แค่คำเปรียบเทียบ แต่มันคือการที่เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวเล็กที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ “พริ้ม! นี่มันออฟฟิศนะครับ... ไม่ใช่สนามเด็กเล่น” กวินรีบเบี่ยงตัวหนี พยายามทำหน้าให้เรียบตึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ใบหูจะขึ้นสีแดงจัดจนน่าเอ็นดู พริ้มหัวเราะคิกคักพลางหย่อนตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างไร้มารยาท เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างไว้ “ทำเป็นดุไปเถอะค่ะ กวินน่ะแอบยิ้มตอนอ่านแชตฉันตั้งกี่ครั้ง คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไง” “หลงตัวเองชะมัด” เขาสวนกลับพลางรีบสลับหน้าจอ แต่ในจังหวะที่มือขยับนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเขาก็ดังรัวเหมือนปืนกล *ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง!* กวินมองหน้าจอด้วยสีหน้าสิ้นหวัง เพราะชื่อกลุ่มแชตใหม่ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตมันช่างบาดตาเหลือเกิน: **[โปรเจกต์กู้โลก (และกูไม่รอด)]** --- **[แชตกลุ่ม: โปรเจกต์กู้โลก (และกูไม่รอด)]** **บก. ป้าใจยักษ์:** @ทุกคน วันนี้ขอแบบแซ่บๆ นะคะ ใครไม่ได้งานด่วนเชิญลาออกไปไถนาค่ะ! **พี่ก้อยกราฟิก:** ป้าคะ... หนูเพิ่งส่งไฟล์ไปเมื่อห้านาทีก่อนเองนะคะ ให้เวลาหนูพักหายใจบ้าง **น้องฝึกงาน (จอมโก๊ะ):** พี่คะ หนูเผลอส่งรูปแมวในเครื่องบก. ไปในกลุ่มรวมแล้วค่ะ ทำไงดี! **พริ้ม:** (สติกเกอร์รูปคนถือปืน) จบกันชีวิตพวกเรา **กวิน:** @น้องฝึกงาน พี่แนะนำว่าให้ลบแอปทิ้งแล้วหนีไปอยู่ต่างจังหวัดครับ --- กวินถอนหายใจยาวเหยียด พลางนวดขมับตัวเอง “ดูสภาพสิพริ้ม นี่เราต้องร่วมงานกับ ‘ป้าใจยักษ์’ คนนี้จริงๆ เหรอ แค่เห็นชื่อกลุ่มฉันก็อยากจะลาออกไปบวชแล้ว” พริ้มเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะถือวิสาสะคว้าโทรศัพท์ของเขาไปพิมพ์ตอบโต้ในกลุ่มอย่างรวดเร็ว กวินพยายามจะแย่งคืนแต่ก็ช้ากว่าคนมือไวอย่างเธอ **พริ้ม:** @บก. ป้าใจยักษ์ พี่คะ พริ้มกับกวินพร้อมลุยค่ะ แต่ขอแลกกับกาแฟอเมริกาโน่เย็นสิบแก้วนะ ไม่งั้นงานนี้มีคนลงไปนอนดิ้นที่พื้นแน่ๆ “นี่คุณ! ไปต่อรองแบบนั้นได้ยังไง!” กวินโวยวาย “เอาน่า” พริ้มหันมาขยิบตาให้ “การทำงานกับคนบ้า เราต้องบ้ากว่าค่ะ นี่คือสูตรสำเร็จของนักรีวิวสายเหวี่ยงอย่างฉัน ถ้าเรายอมเขาตลอด เราก็จะเป็นแค่เบี้ยล่าง แต่ถ้าเราทำให้เขาสนุก... เราจะเป็นคนคุมเกม” กวินมองคนข้างๆ ที่กำลังพิมพ์ตอบแชตกลุ่มอย่างเมามัน จังหวะการกดแป้นพิมพ์ของเธอมันดูเป็นธรรมชาติและเปี่ยมไปด้วยพลังงานล้นเหลือ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอมองเธออยู่นานแค่ไหน แววตาดื้อรั้นนั่นพอมารวมกับท่าทางขี้เล่น มันกลับดูมีเสน่ห์จนหัวใจเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ที่อยู่ในมือพริ้มก็เด้งข้อความส่วนตัวจาก ‘บก. ป้าใจยักษ์’ ขึ้นมา **บก. ป้าใจยักษ์:** พริ้ม... ฉันอ่านแชตแล้วนะ ถ้าอยากได้กาแฟมากนัก ก็ไปรับที่โต๊ะฉันเดี๋ยวนี้ และเอาตัวกวินไปด้วย อย่าให้ฉันต้องตามถึงห้องน้ำ พริ้มอ่านแล้วหันมาฉีกยิ้มหวานให้กวิน “ป้าเขาเรียกไปหาค่ะ... แต่อยู่ๆ ทำไมต้องเจาะจงว่า ‘อย่าตามถึงห้องน้ำ’ ด้วยนะ” “นั่นสิ...” กวินหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “หรือว่าเขาจะรู้เรื่องที่เรา...” “เรื่องที่เราแอบแชตหาชื่อเรียกกันแปลกๆ เหรอ?” พริ้มแกล้งกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำเอากวินตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผลัวะเข้ามาพร้อมกับเสียงส้นสูงที่ดังกระแทกพื้นดัง *ปัง!* บก. ป้าใจยักษ์ในชุดสูทสีแดงเพลิงยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า พร้อมกับสายตาที่มองทะลุผ่านกรอบแว่นหนาเตอะมายังคนทั้งสอง “จะพลอดรักกันในแชตกลุ่มยังไม่พอใช่ไหม... มานี่ทั้งคู่!” กวินลุกขึ้นยืนด้วยความลนลานจนเก้าอี้ล้มลงไปกระแทกพื้น เสียงดังสนั่นเรียกความสนใจจากทุกคนในออฟฟิศ พริ้มรีบคว้าข้อมือเขาไว้แน่นเพื่อดึงให้ทรงตัวอยู่ “จับมือฉันไว้ค่ะ” พริ้มกระซิบเสียงเบาพร้อมรอยยิ้มที่ดูซุกซน “วันนี้เราจะไปก่อเรื่องให้กลุ่มแชตมันเดือดกว่าเดิมกัน” ในวินาทีที่กวินกำลังจะก้าวตามออกไป เขาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของพริ้มที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ ข้อความแชตล่าสุดที่เธอกดค้างไว้ก่อนจะรีบลุกขึ้นมันเขียนว่า: *[ถึง: กวิน] ความจริงฉันก็แค่หาเรื่องให้คุณมาเจอกันทุกวันนั่นแหละ เพราะถ้าไม่มีคุณให้แกล้ง... ฉันก็คงเหงาจนตายไปแล้ว ยัยบก.น่ะแค่ข้ออ้าง จริงๆ แล้วฉันคิดถึง...* ข้อความถูกส่งออกไปแล้ว! กวินตาค้าง พริ้มที่เพิ่งสังเกตเห็นรีบหันขวับกลับมา มือเรียวบางพยายามจะคว้าโทรศัพท์คืน แต่จังหวะนั้นบก. ป้าใจยักษ์ก็กระชากแขนพริ้มให้เดินตามออกไปทันที โดยที่กวินยังยืนตะลึงกับข้อความบนหน้าจอนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวยิ่งกว่าจังหวะการพิมพ์แชตเมื่อครู่เสียอีก! --- หวังว่ารี้ดที่น่ารักของสมุดบันทึกสีน้ำตาลจะยังไม่ลืมหยิบยาดมขึ้นมาดมระหว่างอ่านนะคะ ขอบคุณที่ติดตามความวุ่นวายนี้ไปด้วยกันค่ะ!