ศึกสถาปนิกกับโจทย์หิน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกนิรساสหนาเตอะดังปังจนกาแฟลาเต้เย็นในแก้วเก็บความเย็นสะเทือนเป็นระลอก คณินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตในมือ นิ้วเรียวยังคงปัดหน้าจอเพื่อตรวจสอบลายเส้นแปลนอาคารสามมิติอย่างใจเย็น ราวกับเสียงเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้หน้าร้านกาแฟ "ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณยังใช้งานได้ดีอยู่ คุณน่าจะเห็นว่าเส้นท่อระบายอากาศตรงนี้มันชนกับคานรับน้ำหนักพอดิบพอดี... หรือว่าต้องให้ผมวาดรูปอนุบาลให้ดูใหม่คะ รุ่นพี่พายัพ" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความประชดประชันถูกส่งออกไปอย่างไร้ความเกรงกลัว คณินเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยยาพิษ ดวงตากลมโตคมกริบมองสบกับร่างสูงใหญ่ของสถาปนิกอาวุโสที่ยืนค้ำหัวโต๊ะทำงานของเขาอยู่ พายัพขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองรุ่นน้องตัวแสบที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาทุกฝีก้าว ตั้งแต่ก้าวเข้ามาเหยียบออฟฟิศแห่งนี้เมื่อสองปีก่อน คณินไม่เคยทำให้เขารู้สึกสงบสุขได้เลยสักวัน และวันนี้... วันที่ผู้บริหารประกาศิตให้ทั้งคู่ต้องมารับผิดชอบโปรเจกต์คอมเพล็กซ์ยักษ์มูลค่าหลายพันล้านร่วมกัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาเสือสองตัวมาขังไว้ในกรงแคบๆ "ปากดีแบบนี้ ไม่ทราบว่าตอนเรียนป.ตรี ได้เกรดวิชาโครงสร้างมาด้วยความสามารถหรือด้วยความสงสารของอาจารย์กันแน่ คณิน" พายัพเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือดี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกจนคณินต้องแกล้งทำเป็นยกมือปัดอากาศตรงหน้า "ได้เกรดเอค่ะ แถมอาจารย์ยังบอกด้วยซ้ำว่าถ้าได้รุ่นพี่มาเป็นเคสศึกษา คงได้เรียนรู้ว่า 'ความแก่ไม่ได้มาพร้อมกับความฉลาดเสมอไป'" คณินย้อนกลับทันควัน นัยน์ตาพราวระยับด้วยความสะใจเมื่อเห็นคิ้วเข้มของอีกฝ่ายกระตุกอย่างแรง บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานในห้องประชุมใหญ่เย็นเฉียบจนแทบจะติดลบ ทีมงานคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่มุมห้องต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง "นี่คือรายชื่อทีมงานทั้งหมดที่คุณต้องไปเคลียร์คิวมา เรามีเวลาแค่สามวันในการแก้แบบโครงสร้างเฟสแรกให้ผ่านความเห็นชอบจากบอร์ดบริหาร ถ้าคุณยังมัวแต่เอาเวลามานั่งกัดผมเหมือนหวงก้าง ระวังโปรเจกต์นี้จะพังคามือคุณนั่นแหละ" พายัพโยกแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มมาตรงหน้าคณิน แรงกระแทกทำให้กระดาษด้านในปลิวออกมาเล็กน้อย คณินหุบยิ้มทันที ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจับผิด เขาดึงแฟ้มนั้นมาเปิดดูผ่านๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "หวงก้างเหรอคะ? หูตาฝ้าฟางหรือเปล่าเนี่ยรุ่นพี่ คนที่ควรเช็คสมองไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ แต่เป็นคุณต่างหากที่ดูจะร้อนรนจนเก็บอาการไม่อยู่ตั้งแต่รู้ว่าต้องมาทำงานร่วมกับฉัน" "ฉัน? ร้อนรน?" พายัพแค่นหัวเราะ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาปกคลุมร่างของคณินมิด โน้มใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบ "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยคณิน ฉันแค่รำคาญ... รำคาญเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญของคุณที่มันคอยแต่จะหาเรื่องเถียงชาวบ้านไปทั่ว" คณินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัวอย่างกะทันหัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ กลิ่นกายสะอาดของผู้ชายตรงหน้าพาลทำให้สติที่กำลังแล่นพล่านเมื่อครู่สะดุดกึก แต่ด้วยศักดิ์ศรีค้ำคอ มีหรือที่คนอย่างคณินจะยอมถอยกรูด แทนที่จะผถอยหนี คณินกลับเชิดคางขึ้นรอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าการพูดความจริงมันทำให้คุณเรียกว่า 'หาเรื่อง' งั้นฉันคงต้องบอกว่า... คุณควรชินกับมันซะนะคะ เพราะเราต้องจูบปาก... อ้อ หมายถึงทำงานร่วมกันไปอีกยาวนานเลยล่ะค่ะ รุ่นพี่" คำพูดที่จงใจเน้นเสียงคำว่า 'จูบปาก' ทำให้พายัพชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วพริบตา กรามคมขบเข้าหากันแน่นขึ้นจนเป็นสันนูน นิ้วมือหนาที่วางอยู่บนขอบโต๊ะกำเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ คณินเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดจาชวนคิดลึกออกไป ใบเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ สติที่เคยเฉียบคมเริ่มรวนเรเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรทำลายความเงียบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ตามด้วยการเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่สาม "พายัพครับ แบบแปลนของเฟสสองที่ขอไว้... อ้าว ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า?" พุดดิ้งคาราเมลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาเปิดหน้าแรกของความสัมพันธ์สุดป่วนนี้ด้วยนะคะ